Humo's Rock Rally 2008: de preselecties in Opwijk en Antwerpen

Deel
9995_DouglasFirs250.jpg

Vrijdag na Opwijk meende Lester bijvoorbeeld verkeerdelijk achter een speciaal voor hem ingehuurde hostess aan naar zijn hotel te rijden (een gps is voor Coldplay-fans). De ontknoping, in een doodlopende straat in een landelijke woonwijk met een hysterisch 'Politie! Politie!' gillende dame op leeftijd, staat helaas niet op YouTube. Gelukkig gebeurden er dat weekend ook dingen die wél werden geregistreerd.

'Lelijk foorwijf!'

 

Opwijk

Lapaz

Heel erg piep waren de jongens van Lapaz niet meer, en Lester meende hen in Humo's Rock Rally ook al eens eerder te hebben gezien. Maar waar hem van hun vorige doortocht niets meer voor de geest staat, lieten ze nu wél een indruk na. Ze hadden zich in hemden en bijpassende dassen gehesen en openden sterk met de meerstemmige popsong 'Bridges'. Met 'Marie-Louise' (met het geweldige refrein 'Marie-Louise, come back and hurt me') gingen ze daar zelfs vlot overheen. Helemaal in schoonheid eindigen konden zij niet: afsluiter 'Radar' had na een mooie intro niets meer te bieden. Tweeënhalve song? Lester blij.

 

Zender

Ook Zender deed een zoveelste gooi naar eeuwige roem. Lesters oog moest het met wat minder stellen, aangezien deze jongens uit Voorde voluit gingen voor de look van de verzopen straatkat. Erg vooruitziend, want als aanmodderend muzikant zit je vlugger met een djembé op de Meir dan je denkt. Wat zij verder te bieden hadden: een uitstekende gitarist die we later nog zouden terugzien, een twijfelgeval als opener, iets tenenkrullends genaamd 'Acid Avenue' dat hun kansen ei zo na richting vergeetput verbande, en om af te sluiten een streepje lekkere honkytonkrock dat Lester toch weer aan het twijfelen bracht.

 

Free Zamunda!

Hadden naar eigen zeggen 'een lekker wijf' in de gelederen en vlogen van pure opwinding al bij de eerste bocht de dranghekken in. Waarna dat lekkere wijf (er was iets van) wel bleek te kunnen zingen, maar niet goed te weten wát precies. De gitarist wilde zingen en spelen tegelijk maar had dat nog lang niet onder de knie, en ook de rest van dit vijfkoppige gezelschap liet zich instrumentaal gelden op momenten dat er gezwegen moest worden. Laat Zamunda nog maar even zitten.

 

A School Of Quiet

Meer dan de helft van A School Of Quiet had met een vorig groepje al eens uitgeblonken in een volgens Lester in de rock-'n-roll behoorlijk overroepen begrip: strak. Zoals in: lekker strak, of ook: retestrak. Lekker strak krijg je als de drummer en de bassist altijd gelijk zitten en de gitarist nog een beetje meewerkt ook. Af en toe ging er iets van opwinding door Lester heen, maar door de knieën ging hij niet, want hij blijft erbij: strak kan leuk zijn, maar te strak doet pijn.

 

The Gibs

Op gespecialiseerde fora was er achteraf van alles te doen over het schabouwelijke geluid bij The Gibs, en over hoe dat aan de mannen van de P.A. zou hebben gelegen. Laat Lester dit zeggen: die mannen doen dat al meer dan twintig jaar, en als iemand tien verschillende groepen in recordtempo na elkaar aan het klinken kan krijgen, dan zij wel. Bovendien: hoe beter een groep van zichzelf klinkt, hoe minder de mannen van de P.A. moeten doen. 't Was met andere woorden een veeg teken dat het geluid niet in orde kwam. Overigens kan het best zijn dat The Gibs ergens een degelijke song verborgen hielden, want er werd dusdanig abominabel gezongen dat Lester horen en zien verging. De zanger-gitarist die bij Zender nog had geschitterd, ging aan de microfoon zo onherroepelijk de mist in dat ook zijn gitaarspel eronder leed. Goeie groepsnaam nochtans.

 

Douglas Firs

Waren zij nog aan het nakeuvelen over het slechte geluid van The Gibs, Lester weet het niet, maar tijdens soloact Douglas Firs kwetterden de aanwezigen er zo lustig op los dat zij haast niet merkten dat er op het podium een veelvoud aan talent was verschenen. Douglas Firs was de twintigjarige Gertjan Van Hellemont uit Meise, die op zijn akoestische gitaar drie songs lang fascineerde, maar ondanks zijn mooie stem en indrukwekkende techniek nimmer Lesters hart wist te bereiken. In de halve finale iets van Robert Johnson coveren tot Lester de rillingen over het lijf lopen, misschien?

 

Mauz

Mauz was het project van de 33-jarige zanger-gitarist-volksmenner Gianni Marzo, een man die liet weten iets te hebben met Mega Mindy maar zich op geen enkel moment nader verklaarde. Eén ding weet Lester zeker: Mega Mindy heeft één song die hij wel leuk vindt, en een hoop die hem mateloos irriteren. Uit die laatste categorie had Mauz er drie. Op naar het familiefeest. Een paar plaatselijke moppen tussendoor en 't is af.

 

The Sins

The Sins grossierden in het soort gespeelde wildheid waarbij al eens een tong uit een mond komt te hangen. Sommige juryleden vonden de zanger 'onwaarschijnlijk irritant', andere hadden het over 'absoluut geweldig'. Lester zag vijf jongeren die zich geweldig amuseerden en als bij toeval een paar muzikale ideeën uit de mouw schudden die dat weekend hun gelijke niet kenden. En ja, de presentatie kon iets bezielder of levensechter, maar ADHD is nu eenmaal een officieel erkende ziekte, geen levenskeuze.

 

Blues In Bombay

Eén gloednieuw genre werd vrijdag aan de openbaarheid prijsgegeven: Blues In Bombay. Parallellen met de Bollywood-films: alle clichés op een hoopje, gebrek aan technisch vernuft, inhoudsloos, en een extreem romantisch happy end. Alleen dat laatste zat er voor Blues In Bombay niet in.

 

Be-Sides

En nog een groep te veel in Opwijk. Na een halve minuut bezigheidstherapie van Be-Sides was Lester al niet meer aan het luisteren. Dat hij desondanks tot het einde is blijven staan en verder over Be-Sides geen kwaad woord kwijt wil - 't leken hem sympathieke, vredelievende mensen - toont aan welk een groot hart Lester wekelijks naar alle uithoeken des lands meetorst.

 

Antwerpen

Braindead Girlfriend

'Wij zijn Braindead Girlfriend en jullie moeten zelf maar zien wat jullie van ons vinden,' sprak de zanger, en hij gaf zijn groep de sporen zoals zelden iets de sporen is gegeven. De gitarist ramde meteen een snaar middendoor, wat hem er geenszins van weerhield om het op een fret tapping vanjewelste te zetten. De rest, publiek incluis, probeerde uit alle macht te volgen maar slaagde daar zelden in. Wat Lester precies had meegemaakt kan hij niet zeggen, hoeveel songs hem waren overkomen evenmin. Wat hij wel weet, is dat het een glimlach op zijn gezicht had getoverd.

 

Mister Miyagi

Bij Mister Miyagi waren ze met vijf die mekaar voor de voeten speelden. De bassist kon ermee door, songs, zang en gitaarpartijen waren van het doordeweekse type, en de haast waarmee het setje werd afgehaspeld liet vermoeden dat er eentje fout geparkeerd stond. Of dat die van Braindead Girlfriend nog in de coulissen stonden na te flippen.

 

Massiz

Hoeveel bochten de zanger van Massiz tijdens de eerste halve minuut precies miste, heeft Lester niet geteld. Wat hij wel weet is dat het pijn deed aan de oren, en dat het met Massiz die avond niet meer goed kwam.

 

Way

Gelukkig was daar snel Way, een groep waarmee het op haast alle vlakken goed zat. Uitstekende présence (beetje Arctic Monkeys, maar met meer vuur), prima zang (beetje Arctic Monkeys, maar dan kwader), en degelijke, franjeloze songs die voorbij waren voor ze gingen vervelen (beetje Arctic Monkeys, maar dan iets minder goed). Als ze zélf niet gaan geloven dat er niets meer kan foutlopen, kan er nog maar weinig foutlopen.

 

Leafpeople

Van Leafpeople wenst Lester enkel de drummer te onthouden: a whole lotta teenager en een ware lust voor oog en oren. Van de invloeden die zij in hun bio vermeldden - Beatles, Pixies, Tom Waits, Kinks, Deerhoof - vermoedt Lester dat het zwaartepunt bij Deerhoof ligt, aangezien die groep hem vreemd is en hij van de rest geen spatje terughoorde. Ze zullen blij zijn.

 

Sue Ellen

Dan een groep die zich uiterst beloftevol presenteerde: countryrock met vooraan een niet onaangenaam op het netvlies binnenkomende zangeres die zich bovendien Sue Ellen liet noemen en dus vast, zo dacht Lester, het drankprobleem op de juiste plaats zou dragen. Opener 'Too Much Part of the Time' wist Lester nog anderhalve minuut te boeien, maar vanaf de 'mercikes' die zangeres Katrien De Winter erop liet volgen, liep het fout. Gehinnik, geschreeuw en gebalk had vergezeld van dwarse gitaren een soort new country moeten opleveren, maar waar Sue Ellen uitkwam, daar zal nooit een naam voor bestaan. En zeker geen plaats in een halve finale.

 

Dieselrocker

De zanger-gitarist van Dieselrocker droeg een T-shirt met daarop 'The Legendary Johnny Trash'. Dat wil Lester hebben, de rest mag Dieselrocker houden. Afschuwelijk slecht was het allemaal niet, maar van dit soort op één punt aan de horizon mikkende kwaaie rock heeft Lester kastenvol cd's en vinyl van opmerkelijk betere jaren staan.

 

The Porn Bloopers

Het was fijn vast te stellen dat The Hickey Underworld, Humo's Rock Rally-laureaten 2006, alreeds school hebben gemaakt. The Porn Bloopers namen het compromisloze en directe van The Hickey, vervingen het mysterieuze door boosheid en dadendrang en kwamen uit bij iets dat Lester zo vlug mogelijk wil terugzien. Dit was geen groep maar a force of nature, voortgedreven door een duistere kracht. Toen het gedaan was, hadden zij drie mokers van songs gespeeld, maar zelf herinnerden zij zich daar niets meer van. Op het Humo-forum gewaagden mensen van een mindere prestatie van The Porn Bloopers. Op sommige beloften kan een mens lang leven, en een Lester nog veel langer.

 

The Broadband

'Schaam d'u nie?', meende Lester te verstaan uit de mond van de zanger van The Broadband. Nader onderzoek van de setlist leerde hem dat het de enigszins komiek uitgesproken Engelse woorden 'Solemn Duty' betrof, tevens songtitel. Lester droomde verder, kwam bij een liedje van The Smiths terecht en zat al snel met volgende lyric in het hoofd: 'Saainess is nice, saainess can't stop you from doing all the things in life you'd like to.' Om maar te zeggen: er viel niet veel te beleven tijdens The Broadband.

 

DZL & Meta

Daar kwam met DZL & Meta geen verandering in. 't Moest hiphop in de streektaal (lees: Beerschots) voorstellen, maar helemaal zeker leken de beide heren zelf niet van die keuze. Veel te vrijblijvend allemaal, en om de eigen onzekerheid en de niet tot lachen-gieren-brullen aanzettende lyrics wat te camoufleren, werden er enkele lollige tussenteksten ingelast: ''t Is toch de Comedy Cup hier, hè?'. Nee. En: 'We zijn fuckin' ons gitaar vergeten.' Haha.

Geen enkele gemiste oproep van Carla Bruni vandaag, en nul komma nul sms'jes. Dat het een lelijk foorwijf is.

Lester Wolfs

Foto's Mina van Elewijck en Kanter Lo (cuttingedge.be)

Humo 3518 05/02/2008

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 5 februari 2008

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: