Review: Paul Banks (AB, Brussel)

, door ()

17
paul banks
© Imageglobe

We waren geen klein beetje teleurgesteld toen we in 2010 vernamen dat bassist, halftijds dandy en voltijds smaakmaker Carlos D. zijn collega’s bij Interpol achterliet om in groener velden te gaan dartelen. Meteen ook het einde van een vruchtbare periode voor de groep: ‘Interpol’, de plaat die rond dezelfde tijd verscheen, haalde nooit het niveau van voorgangers ‘Antics’ of ‘Our Love To Admire’.

Maar het was niet al tranen plengen. Zo zag Banks bijvoorbeeld voor het eerst zijn kans schoon om de hort op te trekken met zijn solowerk, dat hij al jaren in diverse schuiven en dozen had steken en dat soms meer Interpol klonk dan Interpol zélf de laatste jaren gedaan had. Eerst onder de naam van zijn alter ego Julian Plenti in 2009 met ‘Julian Plenti is…Skyscraper’, eind 2012 onder eigen naam. ‘Banks’ was een dijk van een plaat, van de hand van een muzikant die in alle opzichten vrij zijn zin kon doen.

Zo stond Banks ook in de AB vrijdag: ongebonden, onbezorgd, én in een donders goed humeur. Zo was hij één en al complimenten over u (‘you are a terrific audience’), de AB (‘what a great, great venue’), het voorprogramma (I want to thank Willow for playing) en Brussel zelf (I love this city). Het gekke? Hij leek het nog te menen ook. Al moeten we onze woorden wegen: zelfs een bijzonder goedgeluimde Paul Banks zal zich nooit op een kamerbrede glimlach laten betrappen, en zo even los uit de pols een babbeltje slaan met het publiek zien we hem al zéker nooit doen.

Muziek kreeg u in de vorm van een brede selectie uit zowel ‘Julian Plenti is…Skyscraper’ als ‘Banks’. Vooral de eerste helft van de avond ging richting dat oudere werk, met ‘Skyscraper’ dat mocht openen en ‘Fun That We Have’, ‘Only If You Run’ en ‘Fly As You Might’ die volgden. Al snel werd duidelijk dat Banks – boven een soloartiest – toch nog altijd vooral een frontman is: zelfs die extravagante gitarist naast hem – we meenden even een bekkentrekkende Alex Agnew te herkennen – kon onze blik nooit langer dan tien seconden van de man zelf weglokken.

Echt interessant werd het na die eerste helft, toen Banks vooral begon te graaien uit zijn recentste plaat. Single ‘Young Again’ gaf de richting aan, en het instrumentale ‘Lisbon’ gaf de voorzet voor wat wij de beste drie ‘Banks’-nummers vinden: ‘Over My Shoulder’, ‘No Mistakes’ en ‘The Base’. Je vergat zelfs even dat je níét naar Interpol stond te kijken.

Ook het publiek was wat dat betreft honderd procent Interpol: geen eindeloos geflits of knullig gefilm met gsm’s, geen geduw en getrek. Wél mensen die in de eerste plaats voor de muziek kwamen en dus ongestoord waar wilden krijgen voor hun geld. ‘Paid For That’, zong ook Banks vanop het podium, alvorens u met ‘On The Esplanade’ als bisnummer weer naar huis te sturen.

Als Interpol nooit meer terugkeert, zullen we tenminste weten in wiens armen troost te zoeken. Maar laten we toch maar eerst nog wat hoop koesteren.

Hoogtepunt

Zoals vermeld: het ‘Banks’-trio Over My Shoulder-No Mistakes-The Base. Rug aan rug gebracht, zoals alleen Banks dat kan: kokend en toch ijskoud tegelijk.

Dieptepunt

Van u weten we niet, maar wij missen Interpol nog altijd een beetje. Goed optreden of geen goed optreden.

Quote

‘Yes, that’s my name.’ – Antwoord op de oelewapper die het nodig leek te vinden Banks voortdurend te herinneren aan zijn eigen naam.

Applausmeter

 [imageid:432559;width:300;height:;align:left

Bekijk 'The Base':


 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: