De Nieuwe Lichting (AB, Brussel, zondag 14 april)

, door (elv)

77
nieuwe-lichting

Van de zevenhonderd groepen die aan de start verschenen waren, bleven uiteindelijk Tout Va Bien, Soldier’s Heart en Rhinos Are People Too het langst geparkeerd tussen de oren van de Studio Brussel-luisteraars. Niet één maar drie gouden medailles, dus. De prijzenpot: een uitnodiging voor het jaarlijkse tuinfeest van Chokri, en een voorbereidend stressmoment in de catacomben van de AB, afgelopen zondagavond.

Tout Va Bien

Alias van Jan Wouter van Gestel, een twintiger met een fluwelen keelgeluid, ineengedoken achter een monster van een vleugelpiano. Een stem die de ziel beroert, de songs fijn afgekruid met genoeg malaise, hartzeer en onheil om drie biografieën van Syd Barrett mee vol te lullen.

U hoort ons niet zeggen dat Tout Va Bien meteen oppergod Antony Hegarty van zijn troon zal stoten - daar is nog tijd genoeg voor. Maar voor melancholie uit de klas van Patrick Watson (die grain!) en James Blake (zijn souplesse!) hoeven we tenminste de grens niet meer over. ‘Tall’ laat het hart tot vijf keer toe sneller pompen, ‘Shame’ is een eersteklas tearjerker waarmee we op café een onbekende kunnen opvrijen. Goeie stuff, maar we betwijfelen of ‘s mans binnensmonds gemompel en kramakkelig Engels de contrôle technique zouden overleven. De schoolmeester in ons binnenste weet: blijven werken, Tout Va Bien, en alles komt goed.

Soldier’s Heart

Een frisse wind in de AB, en wij waren niet verantwoordelijk. Soldier’s Heart, een jolige bende uit het Antwerpse, vist stompende beats, geile gitaarriedels en ijle synths uit een grabbelton. Tussen Beach House en The Knife, zeg maar - plaats genoeg. En Stefanie Callebaut van SX krijgt er met frontvrouw Sylvie Kreusch een te duchten concurrente bij.

Niet alles van Soldier’s Heart swingde in de AB even hard als het champagnevoetbal van Barcelona. De schoonheidsfouten (een wilde gok: de zenuwen) die hun cover van Gabriel Rios’ ‘Broad Daylight’ teisterden, lieten de marktwaarde van het vijftal lichtjes dalen, al stond ‘Jigglypuff’ (tevens onze favoriete Pokemon) wél als een huis. Soldier’s Heart hakkelde maar charmeerde, en dat maakte hen écht - ‘t was lang geleden dat een act als deze ons zónder laptop onder ogen durfde komen. Eentje om te koesteren.

Rhinos Are People Too

Minder respons, maar de betere songs. Rhinos Are People Too kwam binnen met een waaier aan sprankelende riffs en onophoudelijk gebeuk: de melodieën aanstekelijk, bruut en pittig, de stem van zangeres Loes Caels zalvend als die van Jónsi. ‘Pelkuri’, gebouwd op maat van uitverkochte stadions, zweemde naar het machtige ‘Whirring’ van The Joy Formidable, en ‘Roses’ van dEUS deed het origineel licht nerveus achterom kijken.

Nog een verdienste van Rhinos Are People Too: we beseffen nu meer dan ooit dat breed uitwaaierende pop niet overmoedig en geforceerd móét klinken. Bijkomend pluspunt: de shoegazende eerste song (de titel, iemand?) bewijst dat de Limburgers (Perelaren, meer bepaald) uit meerdere vaatjes durven te tappen. Veel groeimarge dus, maar ook nog wat werk voor de boeg. Gáán, gasten!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: