The Child of Lov overleden

, door (tw)

30
child of lov

De binnenhuisarchitect in The Child Of Lov

De vele anonieme, mysterieuze slaapkamerproducers die tegenwoordig overal op de interwebs opduiken, wij zouden ze eerlijk gezegd niet te slapen willen leggen. U weet wel, al die next but not quite best things die hun identiteit angstvallig geheimhouden, ontdekt zijn door een bekende fan (meestal Damon Albarn), waarover de bloggers lopen te toeteren en te buzzen als een strontvlieg aan een horretje en waarbij doorgaans langer is nagedacht over het aanwakkeren van de hype dan over de muziek. Alleen The Child Of Lov heeft ons, de internethype ten spijt, toch bij de lurven.

Uit: Humo 3791 van 30 april 2013

Oké, op de eerste ‘gelekte’ persfoto’s bedekt hij wel erg doorzichtig het gezicht en Damon Albarn is inderdaad een fan, maar denkt u dat de Blur-frontman aan elk internetfenomeen de locatie van zijn Studio 13 – de geheime verffabriek in West-Londen waar synth­fetisjist Albarn ooit z'n banaanvretende cartoonproject Gorillaz bekokstoofde – verklapt? Dat rapper Doom en Flying Lotus-bassist Thundercatzó maar tot een gastrolletje te verleiden zijn? Dat Domino Records (het huis van vertrouwen dat Arctic Monkeys en The Kills herbergt) elke dag met een platencontract zwaait?

Dat onze aandacht luttele maanden na The Child Of Lovs eerste notering in Arriba! nog altijd geprikkeld is, heeft alles (maar dan ook álles) met die smerige, ronduit uitstekende muziek op z'n debuut te maken: vette geilnevenfunk die Prince er op een pissige maandagochtend, getooid in z'n purperen peignoir, ook zou kunnen uitflappen. Gek genoeg blijkt achter het anonieme internetfenomeen (dat intussen ook van de Britse klokkenluiders bij NME lof en prijzen mocht ontvangen) nu een eenvoudige boerenjongen schuil te gaan: The Child of Lov is Cole Williams, een 25-jarige Zlatan Ibrahimovic-lookalike (de Zweedse voetballer, red.) wonende te Amsterdam, maar geboren in het West-Vlaamse niemandsland tussen Roeselare en Kortrijk te Lendelede.

Cole Williams «M'n moeder is Nederlandse, m'n vader is Belg. De beroemde bokser Jean-Pierre Coopman is mijn nonkel! Toen ik twaalf of dertien maanden was, is mijn gezin uit België weggegaan. Mijn moeder had heimwee. En ik kan me dat levendig voorstellen: ze woonden in een piepklein huisje, met het toilet in de achtertuin. Ik ben wel 's naar West-Vlaanderen teruggegaan. Troosteloze streek, maar ze heeft toch een zekere schoonheid in zich: de gouden velden, de desolate weilanden, overspannen met elektriciteitsdraden.»

HUMO Hoe ben jij – half West-Vlaming, half Nederlands – bij het gerenommeerde Domino Records terechtgekomen?

Williams «Niet veel mensen wisten dat ik met muziek bezig was. Letterlijk mijn énige muzikale vriend, een rapper-producer uit Amsterdam, stelde mij voor aan Trey Reames: Trey is de man die Danger Mouse en Cee Lo Green bij elkaar bracht en Gnarls Barkley heeft gemanaged. Die woont sinds een aantal jaar in Amsterdam, en stelde voor om mijn muziek aan een aantal labels te laten horen. Een paar kleintjes als Boutique Records of zo, dacht ik. Nou, doe maar op. Maar de allereerste reactie kwam van bij Domino: ‘Intrigerende stuff’. En na twee of drie liedjes zijn ze prompt naar Amsterdam gekomen om me te tekenen.»

HUMO Hoe ziet je muzikale parcours eruit? Wanneer werd muziek iets voor jou?

Williams «Het is allemaal begonnen op mijn twaalfde toen ik op m'n kamertje D'Angelo wou naäpen. ‘Voodoo’ is de plaat die mijn ogen heeft geopend. En eigenlijk is er niet veel veranderd: die plaat, die muziek zit zó diep in mijn vezels.

     »Over een artiestennaam had ik eigenlijk nog nooit nagedacht. Of liever: ik heb altijd met meerdere namen gegoocheld. Omdat Domino zo vlug een plaat wilde uitbrengen is The Child Of Lov nu mijn definitieve naam geworden. ‘Lov’ staat voor ‘light’,‘oxygen’ en ‘voltage’,de drie factoren die ervoor zorgen dat planten zich naar de zon keren. Aan de hand van die drie categorieën heb ik de liedjes waar ik al jaren mee leef opgedeeld: ‘light’is donkere r&b, ‘oxygen’is opener en ‘voltage’ het meer elektronisch georiënteerde spul. Mijn debuut, de plaat die je nu in handen hebt, is een selectie uit die drie platen – later komen ze in hun geheel uit.»

HUMO Was je zo schuchter dat je je identiteit liever geheim wilde houden?

Williams «Die geheimdoenerij was nooit bedoeld om lang te duren. Ik vond het verfrissend om eens de muziek, níét het imago of het gezicht, op de eerste plaats te zetten. Nu, het klopt wel dat ik niet overal op feestjes met mijn muziek kwam aanzetten: ‘Hé, kijk wat ik heb
gemaakt.’ Zelfs mijn moeder en broertje wisten niet dat ik muziek maakte. En het voelt nog altijd onwennig om erover te praten met journalisten: ik heb veel moeite gehad om mezelf als muzikant of als zanger te zien.»

HUMO Imago is toch niet geheel onbelangrijk? Je bent obsessief met je promotie bezig op Facebook en Tumblr, draagt je haren opgestoken en plaatst foto's van Mariah Carey en Kim Kardashian op je blog. Onder je YouTube-video’s krijg je het woord ‘hipster’ naar het hoofd geslingerd. Kun je je iets bij dat verwijt voorstellen?

Williams «Ik vind mezelf geen hipster. Maar natuurlijk vindt geen enkele hipster dat van zichzelf. Nu, ik ben niet ironisch zoals veel hipsters: ik hou oprecht van Mariah Carey.

     »Toen ik die NME Award heb gewonnen, kreeg ik ook veel negatieve commentaar. Eerlijk gezegd doet me dat weinig. Integendeel, ik vind het een compliment: als er tegenkanting komt, is het een teken dat je met iets bezig bent dat de mensen raakt. Maar omgekeerd kan de erkenning die me te beurt valt me ook weinig schelen. Dat is niet de reden waarom ik muziek maak: ik wil grootse dingen maken en niet vijftien minuten de ster uithangen.»

HUMO Het helpt natuurlijk als Damon Albarn je een duwtje in de rug geeft. Was je een fan?

Williams «Gorillaz kan ik waarderen, songs als ‘November's Come’ en ‘Clint Eastwood’ zijn echt vet. Maar naar Blurheb ik nooit geluisterd, 't is niet mijn muziek.»

HUMO Albarn zingt mee in ‘One Day’, een song over doodgaan. De vreemde eend op een behoorlijk dartele, blijmoedige plaat.

Williams «Het is heel moeilijk om in de popmuziek weg te komen met songs over de dood en sterfelijkheid. Wel bijzonder dat Damon net dat liedje koos. Er is behoefte aan een beetje zwaarte binnen de popmuziek, vind ik. In plaats van voortdurend: ‘I’m so naughty’,of zo te zingen. Funk is het vieze kamertje in het huis van de soul – maar waar het ruw wordt, wordt het ook authentieker. Het leven is geen walk in the parken muziek moet cynisme in zich hebben.»

HUMO Stel dat je over goddelijke krachten beschikt en één te vroeg overleden artiest tien jaar extra zou mogen geven. Wie kies je?

Williams (denkt diep na) «Otis Redding. Ik zat te twijfelen tussen hem en Jimi Hendrix, maar die laatste heeft zo veel vernieuwende stuff gemaakt, en zo veel goeie muziek nagelaten. Otis was nog volop aan het groeien.»

HUMO En Jimi Hendrix anno jaren 80 wil niemand meemaken?

Williams (lacht) «Precies, net als James Brown. Misschien heeft die net tien jaar te lang geleefd.

     »Zelf volg ik de nieuwe muziek maar half. Hiphop is het enige genre dat ik op de voet volg: Joey Badass, Kendrick Lamar. En die twee of drie beatjes van Jai Paulvond ik ook heel goed. Maar verder luister ik heel obsessief naar oude soul en funk.»

HUMO En wie zou je als almachtige uit de muziekgeschiedenis willen wissen?

Williams «De hele Nederlandse scene (lacht).Te beginnen metThe Kick, de huisband in ‘De wereld draait door’. Ik begrijp niet waarom veel Nederlandse artiesten zo zitten te emmeren: ‘Waarom breek ik maar niet door in Amerika?’ Ilse Delange, bijvoorbeeld. Haar muziek is toch een verkrampt country-afkooksel? In alle bescheidenheid: de voornaamste reden dat Domino in mij geïnteresseerd was, is omdat ik iets nieuws maak. Was mijn muziek een slechte imitatie van wat vijf jaar geleden in de Amerikaanse charts stond, dan was hun interesse nooit gewekt, denk ik.»

HUMO Om niet met een cliché­vraag à la ‘Waar sta je binnen vijf jaar?’ af te sluiten – welk eind verkies je: een aanval door vijftig minipaardjes zo groot als een eend, of één door een gigantische eend zo groot als een paard?

Williams (lacht) «Wat voor een vraag is me dát? Doe maar de vijftig kleine paardjes. 't Is een kanslozere dood, denk ik, en het heeft iets schattigs. (Beslist) Yep,ik word nog liever vertrappeld door vijftig kleine paardjes, dan dat ik de duimen moet leggen tegen een gigantische eend.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: