Dance! Dance! Dance! Arsenal speelt ten dans

, door (tr)

27
arsenal
© Steven Hendrix

HUMO Hoe ziet zoiets er in de praktijk uit?

Hendrik Willemyns «‘Dance! Dance! Dance!’ wordt geprojecteerd terwijl wij de muziek spelen. Achter het scherm, want mijn grootste angst was dat de film aan effect zou inboeten als we ervoor zouden staan. Die aparte wereld waar we met de groep in staan, is ook een verwijzing naar het hoofdpersonage, dat achter zijn raam spoken uit zijn verleden ziet opdoemen.»

HUMO Belangrijk in ‘Dance! Dance! Dance!’ is een absurde Japanse wet die dansen verbiedt, een wet die écht bestaat.

Willemyns «Inderdaad. Het is daar verboden om te dansen in clubs die er geen speciale licentie voor hebben. Ik heb het zelf meegemaakt in Tokio: toen ik in een club een kleine move durfde te maken, werd er plots op mijn schouder getikt en naar een bordje gewezen: ‘Niet dansen’. Ik hoor mensen vaak zeggen dat ‘Dance! Dance! Dance!’ zich afspeelt in een bigbrotherachtige samenleving, maar daar is niets van aan: het is gewoon het hedendaagse Japan. Gelukkig zijn ze daar tegenwoordig iets soepeler, heb ik begrepen.»

HUMO Waar komt die band tussen Arsenal en Japan vandaan?

Willemyns «Japan oefent sowieso een grote aantrekkingskracht uit op veel mensen. Bij mij begon die fascinatie als twintiger al: het is een heel visueel land, en dat past goed bij de psychologie van een 25-jarige jongen. De eerste keer dat John en ik naar Japan gingen, was voor ‘Paper Trails’, een boekenprogramma dat toen op Canvas liep. We waren meteen verkocht, en we konden er blijven optreden via contacten die we daar toen hebben gelegd.»

HUMO Is die fascinatie wederzijds? Is Arsenal big in Japan?

Willemyns «Totaal niet. Maar als we er op een Belgisch event spelen, werkt het wel heel goed, merken we. Als mensen ons in Osaka zien, komen ze bijvoorbeeld ook kijken als we daarna in Tokio spelen.»

HUMO Hoe ziet de muziekscene in Japan eruit?

Willemyns «Muzikaal is het geen interessant land. De Japanners zijn erg op zichzelf teruggeplooid: ze hebben hun eigen soort pop, hun eigen soort rock, en hun metal, die naar mijn mening vrij verwijfd is. Er lopen ook veel kopieën rond: je vindt er zo’n driehonderd Bloc Party-achtige groepen. Vreemd is dat Japanse zangers ofwel zó perfect zingen dat het akelig wordt, ofwel erg vals. Iemand zou eens moeten bestuderen waarom er zulke grote muzikale verschillen tussen continenten bestaan. Dát zou nog eens interessant zijn.»

Bekijk de trailer:

Van 27/11/2014 in o.a. de Arenbergschouwburg in Antwerpen, de AB in Brussel en het Kursaal in Oostende.

Info: arsenal-music.com

Humo 3872 18/11/2014

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 18 november 2014

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: