Ceci N'Est Pas un Concert: hommage aan Florent Pevée

, door (fvd)

22
florent pevée

Nu zaterdag 29 november is dat precies een jaar geleden. Om daarbij passend stil te staan, plannen een tros gelijkgezinden veel lawaai te maken. Lawaai van het excellente soort, voortgebracht ter hoogte van de Hasseltse Muziekodroom en door onder meer Raketkanon, Piquet, The Rott Childs, Drums Are For Parades en Little Trouble Kids. A tribute, in loving memory of Florent Pevée

Info en tickets: Muziekodroom.be

Portret van de artiest als eeuwig jonge man: Florent Pevée (1991-2013)

‘Le coeur, l’espoir, la raison. La haine, la rage, la deception.’ Het zijn twaalf van de laatste woorden die Florent Peve?e schreef voor een nog niet afgewerkte song van Kabul Golf Club, volgens Mauro tot voor kort ‘de allerbeste nieuwe rockgroep van het land’. Het zijn tevens de twaalf woorden die nu op de onderarm prijken van zijn vader Jean-Marc, zijn broer Simon en zijn jeugdvriend Wouter Souvereyns: tatoeages als sombere herinneringen aan Florent, in diens eigen handschrift. Want op vrijdagmorgen 29 november 2013 , om kwart voor zes, werd Florent Peve?e aangereden door een bus van De Lijn. Hij was tweee?ntwintig toen hij stierf. 

Florent was ook bassist bij The Rott Childs – een iets gevestigdere naam dan Kabul Golf Club, maar nog steeds hopeloos onderschat – en op donderdag 10 april spelen zij in De Kreun in Kortrijk. Ze warmen er op voor Gruppo di Pawlowski, en het wordt hun eerste optreden sinds het overlijden van Florent. Zijn plaats wordt nu overigens ingenomen door Yorgos Tsakiridis, die verder brood, strepen en lof verdient bij The Hickey Underworld en Hazy Hands. Op de website van The Rott Childs staat: ‘Longtime friend Yorgos will be our Robert Trujillo, minus the one million dollars.’

Florent Pevée, dus. Geboren in het Waalse Oreye, maar al vanaf zijn vierde opgenomen in het schoolsysteem van Tongeren. Perfect tweetalig. Bon vivant. Zoekende mens. Rasartiest. Christophe Dexters (The Rott Childs) «Ik besef: als we nu alleen positieve dingen zeggen, is dat megacliché, hè. Over de doden niets dan goeds en zo. Maar het klopt gewoon. Laat de rest van The Rott Childs morgen sterven en ik kan een hoop vuiligheid bij elkaar schrijven. Over Florent lukt dat niet.» 

Wim Coppers (The Rott Childs) «Het enige negatieve aan Florent was dat hij ‘Police Academy’ niet kende. En ‘De paniekzaaiers’ en ‘The A-Team’ en zo. Dat hij daar nog nooit van gehoord had, vonden wij ráár.»

Jethro Volders (The Rott Childs) «Hij kende wel een hoop Franse en Waalse dingen die wij niet kenden, maar toch: wie heeft nu nog nooit van het fucking A-Team gehoord?!»

Wim «Het waren de enige momenten waarop je aan Florent merkte dat hij echt nog heel jong was, ongeveer tien jaar jonger dan de rest van ons.» 

Jethro (twijfelt) «Boh. Hij kon ook nog heel onbezonnen doen. Luid, ook. Soms schrok ik me een ongeluk als hij ineens van puur enthousiasme zijn keel openzette. Uit het niets: ‘RAAAAAAAAGH!’ Zo was hij: ofwel superrustig, ofwel meteen alles kapot. Paste daar ook bij: een geweldig, wat absurd gevoel voor humor.»

Wouter Souvereyns (jeugdvriend, tevens zanger-gitarist bij Polaroid Fiction en bassist bij Warhola) «Ik herinner me dat we een keer hadden afgesproken dat hij me met de auto zou komen oppikken. Hij was, as usual, weer eens veel te laat, drie kwartier al. Ik was me er net over aan het opwinden, toen ik buiten ineens een claxon hoorde: bleek Florent op straat geparkeerd te staan. Terwijl ik instapte, vroeg ik waarom hij niet gewoon aan de deur was komen aanbellen, maar ik had eigenlijk geen antwoord nodig: hij zat namelijk in z’n onderbroek achter het stuur. ‘Sorry,’ zei hij, ‘ik kon je niet bellen, want mijn gsm zit nog in mijn broek en die heb ik thuisgelaten.’ ‘Waarom?’ ‘Gewoon, ik dacht dat dat grappig zou zijn.’»

Terug naar Kabul Golf Club. Goede naam – zeker als je hem vergelijkt met Oscar And The Wolf of Jan Peumans – maar de muziek die ze maakten, was nog beter. Mauro Pawlowski, over de eerste keer dat hij hen had zien spelen: ‘Ik kon alleen maar voor me uit staren en denken: ‘Godverdomme, wat was dat, man?’ Waarheid: Kabul was de allerbeste nieuwe rockgroep van ons land. Ik dacht eigenlijk eerst dat het Amerikanen waren, tot ik er op het podium ineens eentje hoorde zeggen: ‘Zeg, kom ’ns allemaal een beetje naar voor, mannen.’’

In onverdachte tijden hadden de leden van Kabul de periode van januari tot maart van dit jaar voorzien voor de opnames van een nieuwe plaat. Mauro zou, samen met Niels Hendrix van Fence, instaan voor de productie. Maar meteen na het overlijden van Florent heeft de groep laten weten er een punt achter te zetten. Groepslid Joey Sweeck: ‘Florent had zó’n specifieke stijl, dat vervang je niet. Bovendien hadden we altijd gezegd dat, als één van ons vier wegging, ook de groep zou stoppen. Het is veel bruusker gebeurd dan we hadden kunnen voorspellen, maar we hebben geen seconde getwijfeld.’

Muziek, muziek, muziek en Lien

Nog verder terug in de tijd. Op zijn zestiende werd Pevée gitarist bij The Powerkrauts, een garagepunkgroep uit Tongeren waaruit later Kabul is gegroeid. Bij de Krauts verving hij Jan Straetemans, nu frontman van The Sore Losers. Er werd een soort auditie gehouden, waarvoor hij zich in enkele dagen het repertoire van de groep had eigen gemaakt.

Joey Sweeck (Powerkrauts en KGC) «Hadden we hem ter plaatse gevraagd de songs achterstevoren te spelen, hij had het gedáán. Hij vond het ‘fucking geweldig’ om bij ons in de groep te mogen spelen, terwijl: veel stelden we eerlijk gezegd niet voor. We mochten blij zijn dat hij überhaupt bij ons wílde spelen.»

Maarten Beckers (Powerkrauts en KGC) «Als hij maar kon spelen, was hij tevreden. Muziek, en bij uitbreiding zijn bands, waren álles voor Florent.»

Bekijk de clip van 'Demon Days':

Joey «Veel later, toen Kabul Golf Club al bestond en hij voor school op stage in IJsland was, hebben we hem een keer wijsgemaakt dat we bij wijze van uitzondering eens zónder hem zouden optreden. Ik liet het hem via een berichtje weten: ‘We kunnen het geld goed genoeg gebruiken. We hebben een kameraad gevraagd je te vervangen.’ Een grap, maar hij was compleet overstuur. Hij belde meteen naar zijn broer; dat die on-mid-del-lijk naar ons repetitiekot moest komen om alles uit te klaren. Hij was van plan geweest om die avond op stap te gaan in IJsland, maar hij is gewoon thuisgebleven: hij voelde zich te slecht.»

Maarten «Muziek was alles voor hem. Als hij even stil leek, was hij gegarandeerd over songs aan het nadenken. Muziek, muziek, muziek. En Lien, natuurlijk.»

Lien Moris, frontvrouw van de band Piquet, en net als Florent van ’91: toen het noodlot toesloeg, waren ze vier maanden samen.

Lien Moris «Ik kende Florent al wel van toen we allebei dertien, veertien jaar waren. We kwamen elkaar weleens tegen op optredens in Tongeren. El Guapo Stuntteam, Saturday Night Beavers, die dingen. Hij is toen ook even mijn vriendje geweest, maar op je veertiende stelt dat niet veel voor, hè. Net iets meer dan handen vasthouden. Pas veel later, een maand of vier voor hij stierf, kwamen we elkaar opnieuw tegen op Rock Herk.

»Vóór we elkaar opnieuw leerden kennen, had Florent geen zin in relaties of meisjes. Hij zag om zich heen vaak genoeg dat relaties niets dan miserie en gezaag meebrachten. Hij was perfect gelukkig zonder vriendin. Maar het klikte. We zagen elkaar iedere dag. Er was geen verplichting aan verbonden. We zagen elkaar omdat we daar goesting in hadden. ‘Je goesting doen en je leven zo zalig mogelijk inrichten’: dat heb ik echt van hem geleerd. Iedere seconde met hem heb ik gelééfd. Eigenlijk waren wij andere koppels vaak aan het uitlachen: van die koppels die ruzie maken, daar snapten wij niets van.»

Zomaar een quote uit een interview dat Florent ooit gaf: ‘Mijn oma is het brein achter de muziek van Kabul Golf Club. Ze zit de hele dag in haar zetel over ons na te denken.’ Jean-Marc Pevée (vader) «Een grap, natuurlijk. Maar ik vond het plezant voor mijn moeder, die dat destijds ook gelezen heeft.»

Jan Beckers (KGC) «Florent was zeer duidelijk een familieman. Hij was er heel graag. Z’n ouders zijn gescheiden, maar het klikte in die familie nog altijd heel harmonieus.

»Die mensen verbergen hun verdriet nu zo’n beetje voor elkaar. Ze willen elkaar niet nog verder naar beneden trekken. Ik heb met de oma van Florent gesproken. Ze zei: ‘Ik ben vijf jaar geleden mijn man verloren. Dat was erg. Maar dit... Dit is daar zelfs niet mee te vergelijken.’

»Ik heb bij zijn vader thuis ook een foto zien staan: van Florent als klein jongetje en daarnaast zijn opa. Vandaag ligt hij samen met die opa in één familiegraf. Dat is niet te bevatten zo triest.»

Hommage aan Florent Pevée (2)

Lawaai tot het bittere einde 

Florent ‘Floky’ Pevée werd op dinsdag 3 december begraven. Tijdens de verder traditioneel katholieke, zeer drukbezochte viering werden er teksten voorgelezen, terwijl zijn bandgenoten voor muzikale begeleiding zorgden. Galmde die dag ook door de kerk: ‘How to Become a Virgin’ van The Locust. Tevens de song die hij op zijn gsm had gezet om elke ochtend als wekker te gebruiken.

Jethro «Er was vooraf wat discussie geweest: ‘The Locust, kan dat wel in een kerk?’ ’t Is heel ingewikkelde, luide, vreemde, heftige muziek, het soort waar de meeste mensen zot van worden. Maar het was zijn lievelingsgroep, dus dat moest erbij.»

Wim «De pastoor was trouwens een neger met drie vingers. Vreemd gevoel: iemand een hand geven en dan pas merken dat er maar bepaalde delen van op de juiste plaats zitten. Ik zeg dat er nu maar bij omdat ik weet dat Florent dat grappig had gevonden.

»Ik herinner me ook nog dat ik Florent nog iets wou meegeven in zijn kist: de drumstokken die ik had gebruikt op onze laatste gezamenlijke show. Maar ik had er niet meer aan gedacht tot ze de kist al in de grond hadden laten zakken. Ik zei er nog iets over tegen JeanMarc, en die moedigde me aan ze dan maar in het gat te gooien. Maar zo’n graf is díép, man. Ik probeerde die stokken nog subtiel náást de kist te gooien, maar natuurlijk bonkten ze pal op het hout. Iedereen lachte omdat het zo typisch Florent was: lawaai maken tot het bittere einde.»

Lien «Ik had die dag het meest aan Dany, het petekind van Florent, die toen net zeven was geworden. Hij komt me altijd in heel snel Frans van alles uitleggen over botsende auto’s en robotten en monsters en zo, en hij deed dat ook tijdens de koffietafel na de begrafenis. Precies alsof hij me op mijn gemak wou stellen.»

Kabul Golf Club, live bij TVLimburg:

HUMO Op welke onverwachte manieren worden jullie nu nog aan zijn overlijden herinnerd?

Wim «Op de meest rare momenten. Als mijn oog valt op de biervlek die hij ooit op één van mijn autozetels achterliet, bijvoorbeeld. En daarnet, toen ik voor dit gesprek naar hier reed, ben ik gepasseerd aan een plaats waar net een ongeval was gebeurd. Er was iemand gestorven, en ze hadden een politietent over ’m geplaatst. Typisch: ik zat me al op te winden omdat ik door die ene dooie in een file terecht was gekomen, en pas dáárna besefte ik: ‘In Hasselt zal die dag ook wel zo’n politietent op straat hebben gestaan...’»

Jethro «De avond voor hij gestorven is, hebben we hier – op deze zolder – nog met The Rott Childs gerepeteerd. Ik had nog niet zolang geleden een nieuwe, tweedehandsauto gekocht, ik was hem daarmee gaan oppikken aan zijn kot, en nadat hij zijn gitaar in de koffer had gelegd, sloeg hij het kofferdeksel zo hard dicht dat het slot kapot was. Ik heb het nog steeds niet laten herstellen.»

Jan «Er zijn momenten die ik in mijn geest voortdurend opnieuw afspeel. Zoals toen ik op vrijdag 29 november ineens gebeld werd, en dacht dat het Florent was: de dag erna zouden we namelijk in Brussel repeteren, en ik ging ervan uit dat hij één en ander wou finetunen. Het bleek zijn vader, om de dood van zijn zoon aan te kondigen. Een onwezenlijk moment. Dat hij de kracht nog vond om überhaupt de telefoon vast te nemen...»

Lien «Ik had ’m de avond voordien kort nog gezien, maar ik moest ’s morgens vroeg op, en dus ben ik niet mee uitgegaan. Ik heb sindsdien de vraag al vaak uit mijn hoofd moeten schudden: ‘Wat was er gebeurd als ik bij hem was gebleven?’»

HUMO Florent was eerder op de bewuste ochtend nog gezien terwijl hij languit op het asfalt van de busstrook lag. Twee andere auto’s hadden ’m maar net kunnen ontwijken.

Wim «Natuurlijk hebben wij het ons ook afgevraagd: wat is er precies gebeurd? Wij zijn later met de groep naar de exacte plaats van het ongeval gewandeld. Ik weet dat we er het verkeer stonden te bekijken en dat iemand opmerkte: ‘Het kan toch niet dat hij die bus niet heeft zien aankomen?’ Precies op dat moment kwam er een bus voorbij gebulderd tegen 90 per uur. Niet zien aankomen.

»Wat maakt het ook uit?»

HUMO Het kan helpen om één en ander te plaatsen.

Wim «Al was er een steen uit de lucht op zijn kop gevallen. Hij is weg, al de rest verandert daar niets aan.»

HUMO Het viel me op dat er in de kranten niet neutraal over werd bericht. Er móést iets achter gezocht.

Maarten «Hier en daar werd gesuggereerd dat hij, nu ja, misschien levensmoe zou zijn geweest – maar dat kan ik me niet inbeelden. Iedereen die hem kende, kon zien hoe goed hij zich in zijn vel voelde. Hij was een zeer levenslustige gast.»

Joey «Er staat elk weekend wel zo’n ongeval in de krant, hè. Dikke pech. Hoe vaak heb ik het in mijn jeugd zélf niet meegemaakt? Dat ik me afvroeg: ‘Hoe ben ik gisterenavond nú weer thuisgeraakt?’ In 99,9% van de gevallen loopt zoiets goed af.»

HUMO De dag nadat hij stierf, vond de finale van het provinciale rockconcours Limbomania plaats. Lien, jij was toen met twee verschillende groepen geselecteerd.

Lien «Met één band wist ik meteen dat ik niet mee wou doen: daarmee maken we grappige, vrolijke r&b-toestanden, en dat kon ik toen niet aan. Met de andere groep heb ik uiteindelijk, na lang twijfelen, wél meegedaan. Ik hield mezelf voor dat Florent zou zeggen: ‘Doe toch niet onnozel. Speel gewoon mee, kom.’ Ik ben blij dat ik het gedaan heb, maar op het moment zelf was het verschrikkelijk. Het is allemaal heel wazig, maar ik herinner me wel dat het muisstil was in de zaal. Dat ik gespeeld heb op de gitaar van Florent. En dat we gek genoeg uiteindelijk nog op de tweede plaats zijn geëindigd.»

HUMO Op zaterdag 30 november, de dag na zijn ongeluk, zouden The Rott Childs optreden in de Brusselse Ancienne Belgique.

Jean-Marc Pevée «Dat zou een fantastische ervaring voor ’m geweest zijn, maar hij schepte daar niet over op. Het was voor hem een natuurlijke gang van zaken.»

»De laatste keer dat ik hem zag optreden, was met The Rott Childs in de Muziekodroom. Hij zag er zó ontzettend gelukkig uit. Hartverwarmend voor een vader om zijn zoon zo blij en enthousiast te zien.»

Simon Pevée (broer) «Je kon de laatste tijd heel goed aan ’m aflezen dat hij zichzelf gevonden had. Het ging goed met zijn bands, hij was net les beginnen te volgen aan de PXL-rockschool, hij had Lien ontmoet...»

Jean-Marc «Ik ben ooit een tijdje bang geweest voor zijn toekomst. De muziekwereld: kan je daarvan leven? Wat moet daaruit voortkomen? Maar zijn enthousiasme nam al mijn zorgen weg. Op het podium leek alles ineens samen te komen. Je zag ’m bezig en je wist: komt goed.»

HUMO Weet je nog hoe oud hij was toen hij voor het eerst een gitaar vastnam?

Jean-Marc «Negen of tien jaar. Als een jongen van die leeftijd om een gitaar vraagt, is de kans groot dat die na een paar maanden op de zolder belandt. Maar Florent is sindsdien aan zijn gitaar blijven hangen. Hij heeft een beetje judo gedaan, overal wat van geproefd, maar sinds hij de gitaar had ontdekt, was het alsof hij een levensdoel had gevonden.»

Simon «Zijn interesse is nog vertienvoudigd nadat hij voor het eerst de clip van ‘November Rain’ had gezien, van Guns N’ Roses. Die solo van Slash op het einde: dat was zijn eerste mindblow geweest.»

De manische krullenbol

HUMO Zal het vreemd zijn om donderdag 10 april met Yorgos in de plaats van Florent te spelen?

Wim «Het zou pas raar zijn als het iemand was die we niet kenden, die normaal bas bij Sarah Bettens of zo speelt en nu komt invallen. Dat zou heel ongemakkelijk zijn. Maar Yorgos is al lang een goede kameraad: ook een krullenbol die vroeger heel vaak naar onze optredens kwam.»

Christophe «Op dezelfde manier hebben wij Florent namelijk leren kennen. Toen hij nog bij The Powerkrauts speelde, hoorde ik langs twintig kanten tegelijk hoe onwaarschijnlijk getalenteerd hij was. Ik wist alleen nooit over wie het precies ging. Tot we op Rott Childs-optredens vanaf een bepaald moment telkens dezelfde manische krullenbol berserk zagen gaan. Echt: op de helft van al onze crappy YouTube-filmpjes zie je Florent op de eerste rij uit zijn dak gaan.

»Op vraag van Jan van Kabul Golf Club, zijn we – nog steeds vóór hij bij ons speelde – bij wijze van verrassing gaan spelen op het verjaardagsfeestje van Florent. Ik denk dat hij toen twintig werd, of zo. Enfin, er was ergens een klein zaaltje gehuurd, hij wist van niets. Een super-te-gekke avond, hij vond het fantastisch.

»Niet lang daarna hebben we ’m gevraagd om bas bij ons te spelen. En pas achteraf – en ook dat klinkt weer zo cliché – beseffen we hoe perfect hij voor ons was, en hoeveel chance we met hem hebben gehad... We waren er vrij snel uit dat we na zijn dood verder muziek wilden blijven maken – ’t is het enige wat we doen. Maar het totaalbeeld, de – bij gebrek aan een beter woord – visie, die zijn we helemaal kwijt. Ik zie ons op een eventuele volgende plaat misschien wel héél andere muziek maken.»

HUMO Op de middelbare school studeerde Florent voor schrijnwerker. Een beroep dat hij ook even heeft uitgeoefend, een klein jaar lang.

Lien «Dat werk heeft zijn ogen geopend, zei hij me: ‘Die mannen zaten daar de hele dag tegen hun goesting te werken, te klagen over alles en nog wat, en nog het meest over hun eigen vrouw. Vervolgens gaan ze één keer per jaar op vakantie, met diezélfde vrouw. ‘Daar wil je toch niet voor leven?’ Hij kón goed met zijn handen werken, dat hoor ik van veel mensen, maar het was zijn ding niet. Toen hij erna besliste om gitaar te studeren aan de PXL in Hasselt, voelde dat aan als een bevrijding.»

Wouter «Een leven dat uit niets dan werken bestaat: dat vond hij extreem kortzichtig. Dat was niets voor hem.» 

HUMO Valt er ergens troost uit te halen?

Wouter «Ik tracht nu meer te zijn zoals Florent was. Ondernemender: meer durven, veel dingen doen en ze altijd met de volle goesting aanvatten.»

Lien «Sinds hij gestorven is, probeer ik vooral heel veel te lézen. Ineens wil ik weten hoe alles in het leven in elkaar zit. Alsof ik het gevoel heb dat ik dat aan hem verschuldigd ben. Alsof dat er op één of andere manier voor zal zorgen dat hij niet voor niets gestorven is.

»Natuurlijk was zijn dood zinloos. Vroeger dacht ik bij elke tegenslag: ‘Het is zo, het moest zo gebeuren.’ Bullshit. Zijn dood is van de pot gerukt.»

Jean-Marc «Ik heb wel soms het gevoel dat het zo moest gebeuren. Er zijn misdadigers die tot hun negentigste blijven leven – waarom moest hij, zo’n goede jongen, dan al zo jong sterven? De gedachte dat dat puur toeval zou zijn, is nauwelijks te dragen. Het is zo oneerlijk, zo onvatbaar... Er moet iets buiten het gewone leven op aarde zijn dat dit kan verklaren. Ik kan het verder ook niet uitleggen, maar er móét een reden zijn. Ik weet alleen niet welke.» 

HUMO Woede kan een onderdeel van een intens rouwproces zijn. 

Jean-Marc «Nee, niet bij mij. Boos op de buschauffeur in kwestie ben ik bijvoorbeeld al helemaal niet. Want, kijk, wat heeft die vrouw gedaan? Ze heeft Florent niet gezien. Misschien keek ze toevallig net naar links of naar rechts, misschien kreeg ze net een berichtje op haar gsm. Ik weet het niet, het maakt geen verschil. Ik weet alleen dat ze Florent niet bewust wou doden; waarom zou ik dan kwaad zijn op haar?»

Lien «Ik ben na zijn dood wél een tijdje kwaad geweest. Niet op iemand in het bijzonder, maar op álle andere mensen. Ik kan nogal grof uit de hoek komen, zodat op den duur iedereen zich ongemakkelijk voelt, behalve ik. Zoiets. Mogelijk niet de gezondste manier om ermee om te gaan.» 

Jean-Marc «Vroeger had ik gedacht: ‘Eén van mijn zoons die sterft, zoiets kan ik toch niet overleven?’ Het feit dat ik het nu toch nog kan navertellen, heeft te maken met een soort instinct, een overlevingsdrang waar ik het bestaan niet van kende.

»Maar als ik aan Florent denk, blijf ik wel in de positieve zin denken. Dat is moeilijk, ontzettend moeilijk, maar het moet. Ik denk aan hoe hij leefde en hoe ontzettend intens dat was. Ik denk niet dat ik persoonlijk ooit zo’n intense momenten gekend heb in mijn leven. Ik had, tot voor kort, ook een mooi leven – maar zoals hij dat van hem heeft beleefd? Nee, nooit.» 

HUMO Wordt het ooit gemakkelijker om vooral het positieve te onthouden, denk je? 

Jean-Marc «Het normale leven komt nooit meer terug. Ik moet dat maar leren te aanvaarden, er is geen alternatief. Waar kan ik gaan klagen? Aan welke deur kan ik aankloppen om mijn pijn in te leveren? Ik vermoed niet  dat iemand die deur weet zijn.‘Het is zo, het moest zo gebeuren.’ Bullshit. Zijn dood is van de pot gerukt.»

Jean-Marc «Ik heb wel soms het gevoel dat het zo moest gebeuren. Er zijn misdadigers die tot hun negentigste blijven leven – waarom moest hij, zo’n goede jongen, dan al zo jong sterven? De gedachte dat dat puur toeval zou zijn, is nauwelijks te dragen. Het is zo oneerlijk, zo onvatbaar... Er moet iets buiten het gewone leven op aarde zijn dat dit kan verklaren. Ik kan het verder ook niet uitleggen, maar er móét een reden zijn. Ik weet alleen niet welke.» 

HUMO Woede kan een onderdeel van een intens rouwproces zijn. 

Jean-Marc «Nee, niet bij mij. Boos op de buschauffeur in kwestie ben ik bijvoorbeeld al helemaal niet. Want, kijk, wat heeft die vrouw gedaan? Ze heeft Florent niet gezien. Misschien keek ze toevallig net naar links of naar rechts, misschien kreeg ze net een berichtje op haar gsm. Ik weet het niet, het maakt geen verschil. Ik weet alleen dat ze Florent niet bewust wou doden; waarom zou ik dan kwaad zijn op haar?»

Lien «Ik ben na zijn dood wél een tijdje kwaad geweest. Niet op iemand in het bijzonder, maar op álle andere mensen. Ik kan nogal grof uit de hoek komen, zodat op den duur iedereen zich ongemakkelijk voelt, behalve ik. Zoiets. Mogelijk niet de gezondste manier om ermee om te gaan.» 

Jean-Marc «Vroeger had ik gedacht: ‘Eén van mijn zoons die sterft, zoiets kan ik toch niet overleven?’ Het feit dat ik het nu toch nog kan navertellen, heeft te maken met een soort instinct, een overlevingsdrang waar ik het bestaan niet van kende.

»Maar als ik aan Florent denk, blijf ik wel in de positieve zin denken. Dat is moeilijk, ontzettend moeilijk, maar het moet. Ik denk aan hoe hij leefde en hoe ontzettend intens dat was. Ik denk niet dat ik persoonlijk ooit zo’n intense momenten gekend heb in mijn leven. Ik had, tot voor kort, ook een mooi leven – maar zoals hij dat van hem heeft beleefd? Nee, nooit.» 

HUMO Wordt het ooit gemakkelijker om vooral het positieve te onthouden, denk je?

Jean-Marc «Het normale leven komt nooit meer terug. Ik moet dat maar leren te aanvaarden, er is geen alternatief. Waar kan ik gaan klagen? Aan welke deur kan ik aankloppen om mijn pijn in te leveren? Ik vermoed niet dat iemand die deur weet zijn.»

Kabul Golf Club, live in 'Studio TVL':

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: