20 jaar My Sister = My Clock: de godvergeten dEUS-plaat

, door (jd)

1
20 jaar My Sister = My Clock: de godvergeten dEUS-plaat

‘My Sister = My Clock’, dat nauwelijks een halfjaar na ‘Worst Case Scenario’ verscheen, was vooral een vreemde worp. De nummers, waarvan elk groepslid er een paar naar believen mocht inkleuren, waren meer klank dan song en duurden vaak niet langer dan een minuut. 26 minuten rare muziek verdeeld over 13 composities, die op de internationale versie van de cd ook nog eens aan elkaar werden gelast tot één lange geluidsgolf.

De plaat was gemonteerd als een film, wist de hoestekst. ‘Het doel is een eenheid creëren met heel uiteenlopende elementen.’ Mooi gezegd, maar het pakte slecht uit. ‘My Sister = My Clock’ was een jamsessie met alleen maar solo’s, een freaky collage waarin een paar aanzetten tot songs dobberden.

En dat ‘naar onraad en mysterie ruikende rariteitenkabinet’ (Humo, 4 mei 1995) moest dus de langverwachte opvolger voorstellen van ‘Worst Case Scenario’, een debuut waardoor heel Vlaanderen plots in dEUS’ binnenzak bleek te passen? Wat was er in godsnaam aan de hand? De tijd heeft het mysterie ontsluierd: de plotse bijval in Europa zorgde voor druk van de platenfirma en voor vraagtekens bij de te varen koers. Bovendien voelden Stef Kamil Carlens en Rudy Trouvé zich niet gelukkig omdat het succes van dEUS hen weghield van hun eigen projecten.

De beste zalf was het experiment. ‘We wilden ons niet laten vastpinnen op ‘Worst Case Scenario’,’ zei Klaas Janzoons destijds in een kranteninterview. ‘We wisten dat mensen zouden afhaken omdat ze dit overdreven vinden, maar zoiets mag je niet tegenhouden. Onbewust is dit misschien wel een statement: we doen wat we willen.’

Tom Barman heeft gelijk als hij het bij terugblik over een ‘arty farty uitspatting’ en een ‘dubieus tussendoortje’ heeft. De aantijging van ‘commerciële zelfmoord’ valt echter moeilijker te staven. ‘My Sister = My Clock’ heeft de groep ongetwijfeld kansen ontnomen, maar de koppigheid waarmee ze gemaakt werd is misschien wel de reden dat dEUS vandaag nog bestaat.

De godvergeten dEUS is vandaag in de eerste plaats interessante documentatie, maar de luttele echte nummers zijn ook écht mooi. ‘Ik vind ‘Little Ghost’ het mooiste nummer van Stef, ik vind dat een pareltje,’ zei Tom Barman in 2002. De andere uitblinker is ‘The Horror Partyjokes’, een mooie vroege dEUS, stijl ‘Disappointed in the Sun’. Gelukkig nog altijd te vinden op – een flink afgeprijsde – cd.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: