Reuma revolution: Green Day en NOFX

, door (kve)

91
greenday

'De punkers komen (aangerold)!'

Het jaar 1994 wordt door menig punkrockliefhebber tot de succesvolste van het genre gerekend. In dat annus mirabilis kwamen niet alleen bovenvermelde punksnoepjes uit, maar ook ‘Smash’ van The Offspring, ‘Stranger Than Fiction’ van Bad Religion, ‘Big Choice’ van Face To Face en de debuutplaten van Weezer, Blink 182, Bouncing Souls en Millencolin. Met succes komt echter ook kritiek en de vraag hoe ‘echt’ alles is – het was óók 1994 toen Jawbreaker zong: ‘One two three four / Who’s punk, what’s the score?’ Tweeëntwintig jaar later wordt de vraag nog altijd gesteld, en het antwoord luidt nog steeds: ‘Who cares?’ Want als er één ding níét punk is, is het wel je druk maken over de vraag of iets al dan niet punk is. En bovendien mist u intussen heel veel degelijke platen.

‘Degelijk’ is alvast de beste omschrijving voor de nieuwe Green Day. Vier jaar na het nietszeggende drieluik ‘¡UNO!, ¡DOS!, ¡TRÉ!’, waarop de groep diverse doodlopende straatjes insloeg, sluiten ze weer aan bij hun intussen tot stadionrock vervelde sound. Iets geïnspireerder dus, al draagt de hier en daar overdadige opsmuk niet echt bij tot de kwaliteit – in tegenstelling tot bij hun magnum opus ‘American Idiot’. De lyrics klinken soms generisch, maar af en toe ook heerlijk puberaal (we moesten grijnzen bij ‘Give me death or give me head’). Het lijkt ons alleszins sterk dat de sloganeske titeltrack vuisten zal doen ballen, laat staan dat er in februari van volgend jaar toortsen zullen oplichten in het (in een mum van tijd uitverkochte) Vorst Nationaal. Daarvoor gaan Billie Joe en co. te weinig voluit. ‘Revolution Radio’ ligt aangenaam in het oor maar blijft niet aan de ribben kleven. Een comfortabele pousse-caféplaat, na een iets te zwaar diner.

Rehab Rock

Wat dan weer moeilijk van ‘First Ditch Effort’ gezegd kan worden. U mag het testen, maar we komen dan wel eens graag naar de gezichten van uw dinergasten kijken. De nieuwe NOFX is namelijk één lange ‘Dear diary’ van zanger Fat Mike. En den dikke heeft het niet over zijn wekelijkse trip naar de supermarkt, maar over zijn drank- en cokeverslaving, over zijn drang om vrouwenkledij aan te trekken en over de gezellige drukte onder aan de sociale ladder. NOFX gaat wél voluit – zij het naar goede gewoonte altijd met tongue-in-cheekhumor – en lijkt al meer dan 30 jaar geen last te hebben van groeipijnen of vernieuwingsdrang. Is ‘First Ditch Effort’ dan verplicht luistervoer? Nou nee, ‘verplicht’ is niet punk, naar ’t schijnt. Bovendien zijn er de laatste maanden veel betere platen uitgebracht – ‘Hypercaffium Spazzinate’ van de nooit teleurstellende en waardig ouder wordende Descendents bijvoorbeeld, of ‘Stage Four’ van Touché Amoré, dat je hart uit je borstkas zal rukken.

Vorige week speelde Belgiës oudste punkband The Kids ten dans in de Edegemse Club 27, met in het voorprogramma de jonkies van Altitude – tussen de twee frontmannen gaapt een leeftijdsverschil van zo’n 35 jaar. Die laatsten komen volgende maand ook al met een nieuwe plaat. Je kunt veel zeggen van punk, maar het hoeft niet per se. Zeker niet als je wilt gaan beweren dat het dood is.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: