Whitney Houston overleed 7 jaar geleden

, door (ob)

28

'Houston, we have a problem'

Tijdens de a capella trad de ontreddering al op in het kleine lijfje. Met glazige verwachtingsvolle oogjes zat ik gekluisterd aan het scherm terwijl Kevin Costner een beetje onhandig stond te stamelen. De kitscherige saxofoon weende vredig. En dan: de oogkleppen die opengingen, de rij hagelwitte tanden, de sneeuw en die noot die alle vluchtwegen in mijn infantiele lichaampje blokkeerde, de sluizen openzette en grote tranen langs mijn bolle toet deed biggelen.

Noch Madonna, Janet Jackson, Mariah Carey of Mary J. Blige bezaten die buitenaardse stemcontrole, precisie en nuance. Het was een zelfverzekerd geluid dat diepe wortels had in zowel de bruisende zwarte kerk als de wereld van de showbizz. Whitney was de dochter van Cissy Houston, een gospelzangeres die zong met Elvis en Van Morrison. Ze was de nicht van Dionne Warwick en het petekind van koningin Aretha Franklin, die zij kende als ‘Aunt Ree’.

Op haar best klonk Houston totalitair en meedogenloos. Perfect voor de Star Spangled Banner. En ‘t is waar, nimmer zong een sterveling het beter. De Superbowl van 1991 vond plaats gedurende een tumultueuze tijd. De Verenigde Staten waren net verzeild geraakt in de eerste Golfoorlog. Whitney’s voordracht was als het naar buiten rollen van een in fluweel gedrapeerde nucleaire kernkop. Haast speels stond ze in een patriottisch trainingspakje op de middenstip met haar ogen dicht en armen in de vlucht terwijl de F16’s over haar hoofd vlogen.

Ze was uiterst behendig in de verloren kunst van het ‘lachend zingen’: een grote warme grimas trekken terwijl met schijnbare souplesse de meest complexe capriolen worden uitgehaald. De warme lach bleek tevens een masker te zijn dat een malicieuze kiem verhulde. De kiem was al op jonge leeftijd geplant. Een oudere broer biechtte op dat hij haar - ver voor de glimmende getuite lippen van Bobby Brown hun intrede deden - had geïntroduceerd aan het witte goud. Onkruid moet vroeg met wortel en al uit de grond worden getrokken, anders gaat het woekeren.

In het geval van Whitney was die kiem - een inherente rebellie - wellicht altijd al aanwezig geweest. Faam en rijkdom corrumperen niet alleen, ze amplificeren ook. Een decennium lang waren we getuige van een bizar schouwspel waar demonen zichzelf onthulden en we haar verstand, lichaam en stem langzaam zagen vervagen. De verslaving won het van de waardigheid en het zelfrespect. Vandaag is het zeven jaar geleden dat ze het leven liet.

Voor sommigen is die explosieve dominerende toonvaste kreet tijdens ‘I Will Always Love You’ een moment van extase, voor anderen een moment van bombastische ondraaglijkheid. Voor mij was het een overdaad aan emotie waar ik, als miezerige peuter, niet mee kon omgaan. In mijn optiek werden er veldslagen gewonnen met die noot. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: