ICYMI: De payola van Tidal. Zijn Jay-Z en Beyoncé oplichters?

, door (vc)

11

‘Lemonade is zo goed dat je er zelfs de corporate bullshit van een verplicht Tidal-abonnement voor over hebt.’ Zo sloot ik twee jaar geleden een Humo-review af voor Beyonce’s zesde plaat. Een hoogtepunt in de moderne popmuziek, nog altijd. Lemonade was destijds niet alleen een evenement omdat de grootste popster die deze aarde rijk is een bom dropte. Het was ook de introductie van muziekservice Tidal in de wereld. Tidal is het speeltje van het echtpaar Knowles-Carter, en kent verder (voor de buhne) ‘aandeelhouders’ als Kanye West, Arcade Fire en Jack White. Tidal is de reden dat Lemonade niet op Spotify staat. Niemand heeft Tidal, en toch lees je vaak dat de service een succes zou zijn. Dat vond ik altijd maar vreemd. En, zo bleek deze week, ik was niet de enige.

Journalisten doken de afgelopen maanden in Tidal en ja hoor: deze week stonden Jay-Z en Beyonce in hun hemd: Tidal heeft honderden miljoenen(!) streams verzonnen. Dat is oplichting en fraude, want ze vragen jou een fiks abonnementsbedrag (Tidal kost je makkelijk 200 dollar per jaar) en in ruil daarvoor zou je de empowerement van artiesten bevorderen en bovendien de allerbeste geluidskwaliteit krijgen. Naar nu blijkt is en was Tidal precies wat ik vreesde wat het was: een door ego gestuwde golf waarop steenrijke artiesten hun eigen narcisme vieren. Ik zeg het niet graag, en toch: ik hoop dat Tidal deze week een zachte dood in heeft gezet.

Dat zeg ik niet uit rancune of omdat ik nu per se een verdorven mens ben. Nee. Het zit hem hierin: de popmuziek beleeft een glorieperiode die vergelijkbaar is met de boom van alternatieve muziek in de nineties. Voor hiphop- en r&b-fans moeten dit golden days zijn; hun muziek is de belangrijkste bijzaak op de wereld. Het is de hand van Koning Midas op elk vlak: de verkoopcijfers zijn die van perenijsjes in een mooie zomer en de kwaliteit is bizar hoog. De genoemde genres zijn bovendien volwassen geworden, zie Kendricks Pulitzerprijs.Nog belangrijker: het zijn zwarte artiesten die ‘opeens’ het debat in de VS domineren. Dat is op rolmodelvlak fenomenaal. Persoonlijk vond ik de Black Panther-film niet zo sterk, maar dát het zo’n megasucces is enerveert me volledig. Het werd verdomme tijd dat de wereld ook op het mainstreamtoneel net zo kleurrijk vertegenwoordig zou worden als dat ze in de rafelranden is.

De Tidal-flessentrekkerij is in principe niks nieuws onder de zon. Het zit een beetje in de hoek van Dotan en zijn nepfans, of van het aloude gebruik onder charmezangers om duizenden exemplaren van hun eigen singles op te kopen, en zo hoog in de charts terecht te komen. Oplichterij en payola zijn van alle tijden in de muziekbusiness. Hoe was het citaat van Hunter S. Thompson ook weer? Ah, daar is het al: ‘The music industry is a cruel and shallow money trench, a long plastic hallway where thieves and pimps run free, and good men die like dogs. There's also a negative side.’ Dat terzijde vind ik het dus toch zeer ontgoochelend dat Jay en Bey oplichters blijken. Ik had simpelweg meer van ze verwacht. Ik ga 4:44 er niet minder goed om vinden, maar echt serieus zal ik Mr Carter de komende tijd niet meer nemen.

Een ander punt, ter besluit – de grootste streamingdienst, Spotify, presenteerde zijn beurscijfers (vallen tegen) en introduceerde een code of conduct. Het komt erop neer dat het Zweedse bedrijf gaat bepalen dat als je iets op je persoonlijke kerfstok hebt, dat je dan niet meer op Spotify mag als artiest. Een vorm van censuur die me kwaad maakt. Tegelijk heb ik gniffelend waargenomen dat R. Kelly het eerste slachtoffer is van de maatregel. De walgelijke vrouwenmisbruiker (nee, R. Kelly-dag is niet grappig, of je moet ook en Bill Cosby- dag willen organiseren, of een Harvey Weinstein-braderie.) staat niet meer op Spotify. Soms is de wereld op een rare manier juist. Of misschien ben ik toch een verdorven mens.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: