Geen Tomorrowland zonder deze opa: wie is Giorgio Moroder, de grondlegger van de elektronische dansmuziek?

, door (nbr)

430

Dat in de hitlijsten en op de festivals gitaren zijn verdrongen door elektronische muziek, is vooral de schuld van één man: Giorgio Moroder. De sympathieke snor doet bij het grote publiek vooral nog een belletje rinkelen omdat Daft Punk een nummer over hem maakte, maar eigenlijk zou elke elektronische muziekliefhebber vijfdagelijks moeten bidden in de richting van Zuid-Tirol, Moroders geboorteplaats. Moroder, ook wel ‘the father of disco’ genoemd, was de eerste producer die het ingenieuze idee had om een synthesizer over een repetitieve click track te zetten en daar verschillende wereldhits mee scoorde. De rest is geschiedenis: er wordt gezegd dat niemand buiten Chic-icoon Nile Rodgers meer invloed heeft gehad op de dans- en commerciële muziekwereld dan Moroder.


1. Donna Summer - Love to Love You Baby

 

Naar verluidt kreeg herboren christen Donna Summer op haar sterfbed nog steeds het schaamrood op de wangen bij de herinnering aan haar met orgasmegeluiden doorspekte hitsingle ‘Love to Love You Baby’, maar het nummer betekende wel de lancering van haar roemrijke discocarrière. Platenbaas Neil Bogart vond het nummer zo goed dat hij het beu werd om altijd opnieuw naar zijn platenspeler te moeten lopen om het terug op te zetten, dus vroeg hij Moroder om een langere versie te maken. Het resultaat was een 17-minuten durende extended versie die van groot belang was voor de latere populariteit van de langere 12-inch vinylsingle. De combinatie van de door Moroder gecomponeerde catchy baslijn, funky gitaar, stroperige synths, de typische four-on-the-floor disco drum en een sensuele Donna Summer hebben gegarandeerd al veel kledingstukken doen uitgaan. En op de extended versie van het nummer kan er misschien nog nét meer gebeuren dan uitkleden alleen.

 

2. Donna Summer - I Feel Love

 

Maar het echte orgasme moest op muzikaal vlak nog komen. ‘I have heard the sound of the future’ zei ene Brian Eno tegen ene David Bowie nadat hij ‘I Feel Love’ voor het eerst had gehoord, maar zelfs nu we die toekomst al voorbij zijn, is het nummer weinig van haar futuristische glans verloren. Geen funkiness of klassieke instrumenten meer, nee, met ‘I Feel Love’ werd de heerschappij van de synthesizer als een hypersonische raket gelanceerd. Het nummer maakt van Giorgio Moroder de eerste producer die bedacht dat enkel een synthesizer en een repetitieve beat volstonden om een dansbare wereldhit te maken. Hij gooide de mooie melodieën van de disco op brutale wijze in de verhakselaar en bracht een koel, mechanisch, repetitief geluid in de plaats. De geluidsingenieur morrelde nog wat aan de baslijn en schiep zo mee een iconisch nummer dat de muziekwereld voorgoed zou veranderen. Voor de lyrics en de zang deed Moroder opnieuw beroep op Donna Summer, wiens zweverige stem als een verdovend shot heroïne de stimulerende beat tot rust brengt. ‘It’s so good, it’s so good, it’s so good, it’s so good, it’s soooo good’ was getuige de openingslyrics het eerste wat in haar opkwam toen ze de muziek hoorde, en we kunnen haar moeilijk ongelijk geven.

 

3. Giorgio Moroder - From Here To Eternity

 

Slechts 20 dagen nadat Moroder het iconische ‘I Feel Love’ baarde, bracht Moroder ‘From Here To Eternity’ uit, zijn maar liefst zevende studioalbum in acht jaar tijd. Het album wordt nog steeds unaniem geloofd voor de futuristische geluidseffecten en energetische beats die hun tijd ver vooruit waren. Het titelnummer opent met een  vocoder - wat Moroder misschien een beetje had afgekeken van Kraftwerk, maar die andere pioniers van de elektronische muziek hadden tenminste geen achternaam die erop rijmde - waarna hypnotiserende synths invallen, al snel ondersteund door een beat in I Feel Love-stijl. Het immer tot een hoogtepunt komende refrein met het herkenbare keyboard riffje maken van ‘From Here to Eternity’ een geweldig nummer dat door velen als het hoogtepunt van de Eurodisco beschouwd wordt. Toegegeven: de lyrics zijn melig en dat solo-achtige synthesizerstukje op het einde doet ons iets te veel denken aan iets wat we bij Bumba gehoord hebben, maar eind jaren 70 was dit een ongezien elektronisch meesterwerk.

 

4. Giorgio Moroder - Chase

 

Naast voor het produceren van commerciële hitsingles en albums heeft Moroder ook zijn strepen verdiend als componist en producent van filmmuziek. De soundtracks voor onder andere Cat People, inclusief David Bowies hitsingle ‘Cat People (Putting Out Fire)’, Scarface, Top Gun, met het übermelige maar legendarische ‘Take My Breath Away’, en Flashdance, met ‘What A Feeling’, leverden hem steeds een Golden Globe of een Oscar op - of beide. Het was voor de soundtrack van het gevangenisdrama ‘Midnight Express’ dat Moroder zijn eerste gouden beeldje mee naar huis mocht nemen. Het openingsnummer van de soundtrack ‘Chase’ doet misschien niet meteen een belletje rinkelen, maar bij het luisteren wordt al na een paar seconden duidelijk dat dit één van die nummers is die overal opduiken maar niemand kan plaatsen. De al onvergetelijke melodie werd door haar gebruik in duizenden radio- en televisiespotjes, computerspelletjes enzoverder nog dieper in ons audiografisch geheugen gegrift, maar desondanks blijft het nummer met de spookachtige vibe nog steeds een instrumenteel pareltje.

 

5. Blondie - Call Me

 

Toen de disco eind jaren ‘70 steeds meer in ongenade viel bij het grote publiek, besefte ook Giorgio dat hij mee moest met de trends. Hij schafte zich een ‘disco sucks’-t-shirt aan en besloot er terug wat gitaren bij te halen. ‘Call Me’, opnieuw een nummer uit een soundtrack, voor de thriller American Gigolo dit keer, werd voorzien van een stevige dosis punkgitaren en een subtielere laag synths. Moroder vroeg Debbie Harry, de frontvrouw van punkrockband Blondie, om het ruwe, instrumentale nummer dat hij had gecomponeerd te voorzien van een songtekst en een melodie. Dat klusje klaarde ze naar eigen zeggen in een paar uurtjes, waarna de band het inspeelde en Moroder de rest deed. Et voilà: alweer een wereldhit voor de vader van de disco, die daarmee ook bewees dat hij meer genres aankon dan enkel elektronische disco.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: