De Europese avonturen van The Sore Losers: een verslag

246
a1

Dag 1

We vertrekken dinsdagochtend naar Parijs in onze sprinter. Onze crew is klein, maar verzet bergen: Bob doet het geluid, Sean het licht en that's it! Met materiaal sleuren doen we zelf. Wanneer we arriveren in 'Café Olympic', weten we weer waarvoor we het doen: de concertzaal is in de kelder van een typisch volkscafé in hartje Parijs. Trappen dus... Geen probleem voor de sterke beren van The Losers!

Het is de eerste show die we op onszelf doen in Frankrijk. We hopen dat er genoeg volk opdaagt - het is kortom een dinsdag. Het wordt uiteindelijk een gezellige avond: er zijn zelfs een paar Belgen zot genoeg om af te komen tot Parijs om ons te zien. Veel tijd om te feesten is er niet. We vertrekken na de show zo snel mogelijk om nog 150 kilometer door te rijden naar de volgende stad. Frankrijk is blijkbaar veel groter dan België. Afterparty in de sprinter dus!

Dag 2

De dag erna begint onze minitour als voorprogramma van The Limiñanas, een zevenkoppige Franse band die hier zalen van om en bij de 1500 man uitverkoopt. We delen dezelfde booker in Frankrijk, en mogen hun publiek vier shows lang opwarmen.

Wanneer we aankomen schijten we even in onze jeansbroek. De band heeft zichzelf volledig vooraan op het podium opgesteld: drums, 4(!) gitaristen, een zangeres en en toetsen. Shit, podium vol. Jan grapt dat we ons misschien achter hun backline kunnen opstellen. We lachen, maar vrezen het ergste.

Na de soundcheck van The Limiñanas, komt hun roadie Flo naar ons om te vragen of het goed is als ze het podium leeghalen - op voorwaarde dat er aan de kant een kleine versterker mag blijven staan. Huh.... Natuurlijk! Dit hebben we nog niet vaak meegemaakt.  En inderdaad: het podium is leeg voor onze soundcheck. We mogen bovendien de volledige PA en het licht gebruiken.

Een kleine toelichting is hier misschien gepast. Bands die het voorprogramma doen mogen meestal niet alles. De eerste regel is dat het voorprogramma nóóit even luid mag staan als de headliner. Ook het licht mag de headliner niet overtreffen. Vandaag mag alles en dat zegt veel over deze band.

De zaal is al vol als we opkomen. De show verloopt geweldig. We eten na het optreden: Bob en ik gaan voor de zalm, de rest voor lasagne.

Dag 3

Zwitserland. Ha, hier ik kom ik graag! Als we zonder problemen de Zwitserse grens overgeraken, tenminste. Het blijft voor veel bands een spannende grens. Er doen horrorverhalen de ronde die mythische proporties hebben aangenomen. De bus uitladen en alles, maar dan ook alles, laten besnuffelen door de drugshond. Boetes betalen omdat je merchandise bij hebt. Uren vastzitten. En het ergste: de cavity search. U weet wel: als ze echt denken dat je iets hebt te verbergen zoeken ze óveral.

We komen aan aan de grens. Er is veel douane en politie. We schuiven aan, en ja hoor: we moeten naar de kant. Sergeant 'I'm gonna fuck you up' tikt op het venstertje en vraagt wat we komen doen. Jan zegt dat we komen optreden in Lausanne.

'Met hoeveel zijn jullie?'
'Met 6.'
'Hebben jullie veel bij?'
'Niet echt.'
'Ok, rijd maar door. Bon route.'

'Ha! Die hebben we liggen', lachen we, maar iets verderop trappen we in de val. We stoppen  in een wegrestaurant, eten en drinken iets en bam: platzak! Wees gewaarschuwd, vrienden: Zwitserland is duur.

We arriveren iets te vroeg aan de club en opteren om eerst ergens iets te gaan drinken inhet centrum. We vinden een café met meer dan 100 verschillende soorten bier. Excelsior? 6 van die alstublieft!

Alweer gekloot! We besluiten na deze fijne maar dure bijeenkomst naar de club te gaan. We worden hartelijk onthaald en zien weer iets waar we warm van worden: trappen, veel trappen omhoog. Geen probleem. Volgens Bob de geluidsman spelen we vanavond onze beste show deze tour. De show is ook goed: luid, zweterig en hard! We spelen als voorprogramma een set van 45 minuten. Ramones-stijl, alles achter elkaar. De enige bindtekst die ik hoor van Jan is 'ça va?'. Eén keer, meer dan genoeg!

Dag 4 

Mulhouse. Groot podium vanavond, en veel volk. Het valt op dat mensen tijdens deze tour massaal op tijd zijn voor het voorprogramma. Niet dat dat door ons komt, hoor. Het is simpelweg de gewoonte hier. Fijn.

Onze show wordt live uitgezonden op de lokale radio. Het is een goed concert. Veel spannends gebeurt er echter niet vanavond, al is 'FIFA' in de backstage is soms zeer welkom! Ik verlies met 1-2 van Bob. De klootzak. Op naar het vijfde en laatste optreden van deze week: Dijon!

Dag 5

Wanneer we aankomen, is de soundcheck van The Limiñanas al afgelopen. Dan gebeurt er iets wat ik al lang niet meer gezien heb: de bandleider, Lionel, en de rest staan klaar om onze bus mee uit te laden. Schrijf dat maar op! Vanavond is speciaal, we worden behandeld alsof wij het hier hebben doen uitverkopen.

Niets is te veel gevraagd: onze frigo puilt uit van de Leffe. Voor mij persoonlijk spelen we vervolgens absoluut de beste show van deze tour. Ongeveer 1000 mensen gaan uit hun dak en The Limiñanas staan aan de zijkant te filmen en mee te roepen. Mijn gitaarversterkers klinken alsof ze elk moment kunnen exploderen, prachtig! Het kan ook de Leffe zijn, maar goed: een zeer mooie herinnering.

Het zit erop. Goed gespeeld, nieuwe vrienden gemaakt, lekker gegeten en nu naar huis. Toch nog even de beste crew ter wereld bedanken: Sean en Bob, merci!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: