Het Oost-Europese tourdagboek van Go March: 'De enige opties waren een gaybar en een nazibar'

© Hans De Prins

189

(Geen idee hoe Go March klinkt of op zoek naar de ideale soundtrack bij het dagboek? Luister onderaan dit artikel naar 'Chop Chop')

Tekst door Philipp Weies, beelden door Hans De Prins.

26/02 Reisdag

Reisdagen zijn traditioneel vrij onspectaculair. Antoni heeft dan maar de achterbank van ons busje verfraaid met enkele zetelelementen en een fleecedekentje. We gaan veel op de baan zijn, dus geen overbodige luxe.

We reizen door de Kempen met Nederlandstalige klassiekers als ‘Het dorp’, door Nederland met de Beastie Boys en door Duitsland met Ariel Pink, Can en Bo Diddley. Langs stilgelegde steenkoolmijnen, zandmijnen en de obligatoire naftstations met condoomautomaten waar je tevens een opblaasbare travel pussy en een mini vibrator kan kopen. Wij houden het bij een bockwurst mit senf, een Fritz Spritz Rabarberschorle en andere streekproducten.

 

’s Avonds in Dresden eten we bijzonder lekker in het Turkse streekrestaurant Ocakbasi en veel zotter moet het dan ook niet meer worden. Er wachten nog ettelijke kilometers snelweg op ons!

 

27/02 Ostrava, CZ

Na een uurtje rijden verandert plots de ratio van klinkers en medeklinkers. We zitten in het Slavische taalgebied, onderweg naar Ostrava.

 

De venue van vanavond heet Dock en ligt verrassend genoeg aan een riviertje. We worden doorheen een behoorlijk gegentrificeerd café geleid, langs schilderijen van mopshonden die indringend op ons neerkijken. Het concert vindt echter plaats in de kelder, alwaar een blazerke zijn best doet om de gezellige warmte van boven te evenaren. Niet meteen een succesverhaal.

 

De geluidsman van dienst bekent dat hij eigenlijk vooral thuis wat muziek maakt op zijn computer en voor het eerst in zijn leven een groep live moet mixen. Geen nood, in zo’n kleine ruimte komt het meeste geluid toch van het podium zelf.

Het publiek sijpelt druppelsgewijs binnen tijdens de intro, maar tegen het einde van het eerste nummer is het kot aardig volgelopen en beweegt men gewillig mee. Wij zijn bijzonder content met deze eerste show van de tour, en promotor Jan bedankt ons uitvoerig met een zelfgestookte fles Slivovitsj.

 

Onderweg naar het hotel komen we twee jongeheren tegen die ons vertellen dat de twee opties om nog ergens iets te gaan drinken een gaybar en een nazibar zijn. We houden het bij een slice pizza to go en gaan toch maar liever slapen.

28/02 Wroclaw, PL

We rijden een deel van de weg weer terug voor onze eerste show ooit in Polen. Wroclaw blijkt een heel mooie stad te zijn. De grauwe Oostblok-sfeer die een latent arrogante Westerling misschien zou verwachten, is hier ver zoek.

 

Voor de prachtig versierde gevel van Art Café Kalambur staat een enorme mensenmassa aan te schuiven. Niet voor ons optreden, maar voor de bakkerij ernaast. In Polen is het vandaag de nationale dag van de boule de Berlin.

Cafébaas Mike stelt zich voor als ‘captain of this boat’. De Kalambur is naar verluidt het oudste café van de stad. Mike heeft het overgenomen van zijn vader en vertelt dat het altijd al een oase voor vrije denkers en opstandigheid is geweest.

 

Tijdens de soundcheck krijgen we een beetje schrik dat we letterlijk alles kapot gaan spelen als we ons gebruikelijk volume behouden. De geluidsman stelt ons gerust: ‘Most bands here play loud as fuck!’ Ok dan! Nog een shot wodka met vers citroensap en we kunnen beginnen. Het publiek verandert al snel van afwachtend naar zeer uitgelaten en we kunnen gerust ook de tweede avond een succes noemen.

Captain Mike leidt ons later op de avond nog naar de kelder die hij heeft omgebouwd tot studio. Philipp ontdekt er zijn liefde voor steel drums, maar we kunnen helaas niet te lang blijven. Morgen gaan we opnieuw lang op de baan zijn.

01/03 Banská Štiavnica, SK

De weg naar het amper 10.000 zielen tellende stadje Banská Štiavnica gaat voornamelijk langs kleine baantjes en we hebben er welgeteld acht uur voor nodig om de afstand van 400km te overbruggen. Het is al een tijdje donker wanneer we de mistige bergwegjes omhoog kruipen. De reflecterende paaltjes zijn maar dun gezaaid en er hangt een stevige mist, wat de lokale berg-Johnnies echter niet belet om alsnog te pas en te onpas in te halen.

 

Eleuzína is een cultureel centrum waar vooral jazz en lezingen op het programma staan. Gastheer Marek schrikt nogal van de hoeveelheid materiaal die we meezeulen. We begrijpen al snel waarom. Het uitladen gebeurt op een stevig hellend, doodlopend steegje van waar we nog een vijftigtal meters te voet moeten doen. En uiteraard wacht er ook nog een lekker steile trap op het einde!

 

Omdat we zo lang onderweg waren moeten we meteen beginnen met opstellen. Het avondeten bestaat dan maar uit een halve liter Budweiser. We zijn effectief om 19u58 klaar en beginnen stipt om 20u00. Zo doen we dat!

Ondanks de weinige inwoners is er verdacht veel volk komen opdagen, wat voor aardig wat sfeer zorgt. Banská Štiavnica heeft verschillende residenties voor artiesten, veel galerijen en musea en zelfs een hogeschool voor muziek. We hadden hier eerlijk gezegd eerder de Slovaakse versie van de Log Lady en een paar hillbillies verwacht, maar zijn blij dat we wat dat betreft volledig mis waren.

02/03 Liptovský Mikuláš, SK

We hebben in de voormiddag nog even tijd voor een wandeling. Mist en regen zijn verdwenen en Hans is content dat hij zijn fototoestel met statief dan toch heeft meegesleurd. Onderweg zegt een voorbijganger vriendelijk gedag en bedankt hij ons voor het optreden van afgelopen nacht. Big in Slovakia!

 

Het besef groeit dat het wel degelijk nog steeds winter is wanneer we langs besneeuwde dennenbossen en bevroren bergmeren rijden. Antoni’s hart breekt eventjes bij het zicht van een skipiste.

De medewerkers van cultureel centrum Diera Do Sveta (in het Nederlands ongeveer ‘tunnel naar de wereld’) spreken verdacht goed Engels. Behalve dan de geluidsman, die de hele avond geen enkel woord zegt. De zaal is wat groter en we passen voor de eerste keer tijdens deze tour in onze gebruikelijke opstelling op het podium. Helaas vindt vanavond ook een groots carnaval-evenement plaats in de stad. We beginnen het optreden om 19u00(!) voor een handvol mensen die bedeesd op de banken tegen de muren blijven zitten. Het voelt raar aan, omdat toch eerder het dansbare werk op de setlist is beland. De sfeer verandert snel wanneer een roedel jonge heren al dansend binnenwaait, die duidelijk zwaar heeft ingepilst bij de concurrentie. Het ijs wordt voorgoed gebroken door een kerel die op de rolstoel van zijn maat door de zaal rijdt en wild met zijn armen zwaait.

 

Google Maps beschrijft de locatie trouwens met het label ‘gezellig’. Dat kunnen we na vanavond zeker beamen.

03/03 Bratislava, SK

We verlaten de bergen richting hoofdstad. De prachtige natuurtaferelen staan in fel contrast met de steden die we doorkruisen. Die worden doorgaans gedomineerd door monstrueuze fabrieken met daartegenover de typische grauwe flatgebouwen. Dan toch nog wat clichébevestiging, het begon al griezelig te worden!

 

Onze booker Alex fungeert vanavond zelf als promotor en tevens als voorprogramma. We ontmoeten hem aan de Kulturak, de eerste echte club van de tour. Het plafond is volledig overdekt met led-lichtjes, waardoor onze evenwichtszin ernstig aangetast wordt - zeker in onze ondertussen toch wat oververmoeide toestand. 

 

We weten de sub woofers enorm te appreciëren en de geluidsman spreekt goed Engels en werkt efficiënt. Beste omstandigheden voor een bom van een show onder de sterrenhemel van de club.

 

Des te spijtiger dat er maar negen kaartjes verkocht zijn. Alex had ons op voorhand al gewaarschuwd dat Bratislava geen gemakkelijke stad is om mensen uit hun kot te krijgen, zeker niet op een zondagavond. Bon, de mensen die er zijn genieten duidelijk van het optreden en ook wij amuseren ons. Zeker met al die bassen die onze voetjes van onder het podium masseren.

 

04/03 Warschau, PL

Op naar de volgende hoofdstad voor het laatste concert van de tour. Het is een stevige rit van 700km en de vermoeidheid heeft zich ondertussen gemanifesteerd. Er wordt opvallend vaker gezucht dan een week geleden en onze humor wordt almaar flauwer. ‘Poolonaise dansen’, ‘Magda mag da’ wel?’, ‘Helmut Złoty’,… Op die manier.

 

Magda is de promotor die ons vanavond heeft uitgenodigd. De club Chmury (Pools voor ‘wolken’) ligt in een oud bakstenen complex vol graffiti aan de muren en stickers op de wc’s. Wederom is er een goeie geluidsman ter plekke en de soundcheck verloopt vlotjes. We krijgen een vegetarische maaltijd waarover Hans en ik best tevreden zijn. Antoni heeft heel veel zin in kebab. Met de twee drankbonnetjes per persoon gaan we wel niet al te ver geraken, zeker aangezien het de laatste avond is.

 

Het lokale voorprogramma Volvo valt best in de smaak. Ze doen ons denken aan een instrumentale versie van Borokov Borokov. Het is maandag en we beginnen pas omstreeks 22u20. Toch is de zaal aardig volgelopen. Het hipstergehalte ligt bijzonder hoog, met alle bijhorende internationaal erkende accessoires. Een aantal mensen dansen alsof het zaterdagnacht in Berlijn is, waarvoor respect! Het is ons wel een raadsel hoe het komt dat een meneer die nog vóór de show twee cd’s heeft gekocht nergens meer te bespeuren is.

Het hostel is gelukkig maar één huis verder, want de klop na het inladen kan tellen.

 

05/03-06/03 Reisdagen

Zoals eerder gezegd valt er niet veel te vertellen over reisdagen. We rijden eerst tot Berlijn voor een tussenstop met overnachting. 1300km op één dag was wat teveel van het goeie. We zijn juist op tijd om ten volle van de avondspits rond Antwerpen te kunnen genieten. Home sweet home!

Lees hier onze recensie van Go March' meest recente plaat 'II'.

Go March aan het werk zien? Dat kan op 22 maart tijdens de Existenzweek (Leuven), op 30 maart in Den Trap (Kortrijk) of op 30 maart op Dunk!Festival (Zottegem).

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: