CD★★★★☆

‘A Hero's Death’ van Fontaines D.C. is niet wat we verwacht of gehoopt hadden

De debuutplaat van de Ierse postpunkers Fontaines D.C. belandde in 2019 in de jaarlijsten van elk muziekmagazine met een greintje geloofwaardigheid, en dus ook in de onze. 

'Op 'Dogrel' is de jeugd geen verloren zaak en de muziek een nooduitgang,' schreef Onze Man in een zeldzame staat van tevredenheid. Het nochtans nukkige groepje werd verder genomineerd voor de prestigieuze Mercury Prize, mocht langs bij Jimmy Fallon en vond een cheerleader in Aidan 'Littlefinger' Gillen. Fontaines beleefde de droom van elk beginnend groepje, Fontaines ging eraan ten onder.

'I don't belong to anyone,' zo bijt zanger Grian Chatten in de opener van zich af, 'I don't wanna belong to anyone.' Na een anderhalf jaar durende wervelstorm van promopraatjes, volgepropte tourschema's en torenhoge verwachtingen eist Fontaines D.C. namelijk zijn onafhankelijkheid weer op. Wat betekent dat voor óns? Geen springerige anthems meer. Geen romantische verhalen over Dublin, the pregnant city with a Catholic mind. Verblind door het felle licht van de onophoudelijke spotlight, keren Grian Chatten en z'n makkers de blik inwaarts.

'A Hero's Death' telt vijftig tinten zwart. Hun reeds minimalistische sound puren ze verder uit. Riffs worden hypnotiserende drones, woorden worden mantra's. De songs spoelen meedogenloos over je heen, als pekzwarte golven die je doen snakken naar adem.

Pal in het midden staat een deprimerend walsje genaamd 'Oh Such a Spring'. Een desolate gitaar begeleidt en Chatten zwelgt in nostalgie: 'The clouds cleared up / The sun hit the sky / I watched all the folks go to work just to die / And I wished I could go back to spring again.' Iemand, geef die knul eens een knuffel!

Fontaines nam de plaat nochtans op in een studio in het zonnige Los Angeles, in de voetsporen van The Beach Boys, begot! Op 'A Hero's Death' vind je geen good vibrations, maar songs die opper-Beach Boy Brian Wilson zou schrijven wanneer de lsd-roes is uitgewerkt en de ontnuchterende leegte van het leven weer de diepste krochten van z'n hart vult. 'Life ain't always empty,' zingt Chatten op z'n inmiddels karakteristiek monotone manier in het titellied. Hij blijft het declameren, alsof hij hoopt dat het daarom waar zou worden.

Chatten heeft de gewoonte zinnen keer op keer te herhalen om een punt te maken, wat vervelend kan worden gevonden, want een zin hoeft niet altijd keer op keer herhaald te worden om een punt te maken, anders kan dat vervelend worden gevonden. Maar wie troost vindt in het troosteloze van een Joy Division of The Fall, kan zich aan dit plaatje hechten.

Bovendien beginnen enkele zonnestralen door de schemering te breken op het allereinde. De band lijkt in 'Sunny' te ontwaken uit een diepe slaap, waarna ze in de wondermooie afsluiter 'No' de toekomst weer tegemoetzien.

'A Hero's Death' is niet wat ik na 'Dogrel' verwacht of gehoopt had. Zo hoort het. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234