CD★★★★☆

AC/DC is op z'n nieuwe plaat nog steeds viagra zonder voorschrift

'Ik ben het kotsbeu dat mensen zeggen dat we al elf albums hebben uitgebracht die exact hetzelfde klinken. We hebben namelijk al twáálf albums uitgebracht die exact hetzelfde klinken.' Dat zei de grote Angus Young al in 1990. Daarna bracht de groep nog vele platen uit die, tot mijn grote geruststelling en onuitsprekelijke tevredenheid, allemaal krek hetzelfde klonken. Een groep waarop ge uw klok kunt gelijk zetten, waar vindt ge dat nog?

Geen hippe nieuwlichterij, geen djembés, geen Transsylvaanse mannenkoren op de backing vocals, en zeker geen remixes van Dimitri Verhulst en Like Mike: in een tijd waar mensen rustige vastheid zoeken, is AC/DC ongeveer de laatst overgebleven sokkel waarop onze westerse beschaving is gebouwd. Nu is er plaat zoveel en weer is het geweldig prijs: van de eerste tot de laatste noot. Meer nog, de mannen hebben hun formule, die al scherper stond dan Remco Evenepoel voor hij die brug afreed in de Ronde van Lombardije, nog verfijnd en verscherpt.

Lees hier ons interview met Angus Young: ‘Ik wist dat er nog één heel goeie AC/DC-plaat in zat’

Iedereen die nog leeft, speelt weer mee op deze plaat, wat eraan te horen is: ze klinken strakker dan de afgetrainde paardenreet van een Spaanse volbloed. De bas bonkt als een Brabander uit de tijd van Stijn Streuvels, de drums hebben hun gekende, machtige swing, en bovenop dat kleurvaste salontapijt klinken de vertrouwde decibellen der gitaren, afgewerkt met de scheur van Johnson. Hij die altijd klinkt als iemand die er na drie weken verstopping langs achteren een betonnen bolus uitduwt, waarbij het kontgat ternauwernood scheurt: zoiets. En dat twaalf keer na elkaar. Respect!

Wat is nu, professor, het geheim van deze groep? Wel, teenagers, AC/DC gaat niet uit van de melodie maar van de riff, die het hele nummer lang wordt herhaald alsof er niets beters te doen is, wat in dit geval nog waar is ook. Malcolm Young, de grote riffmeister van de groep, is al een tijdje kassiewijle, maar het AC/DC-archief was groot genoeg om uit 's mans nalatenschap twaalf machtige motherfuckers te selecteren die de songs schragen. Met zo'n ruwbouw heb je bijna geen afwerking nodig, al is daar ook veel zorg aan besteed. Strak in het pak, met dank aan Brendan O'Brien, vaste producer sinds 2008.

De plaat begint even krachtig als de waterstofbom van vijftien megaton die zestig jaar geleden op het Bikini-atol ontplofte, met dank aan een berekeningsfoutje bij de Amerikanen: 'Realize' is de perfecte opener. All systems go. Even gas terug op het wat mindere 'Rejection' en dan richting ZZ Top met een razend 'A Shot in the Dark', een southern boogie waarvan ik loop te schuimen als was ik een Republikein in Nevada op verkiezingsdag.

Helemaal gerodeerd denderen we verder: de teksten zijn halve haiku's, mantra's die hypnotiserend worden herhaald op de bonkende backline van bass en drums, waar op geregelde tijdstippen een glorieuze gitaarsolo losbarst als de hoestbui van een chronische astmapatiënt: de metaforen waren deze week in uitverkoop, zoals u merkt. 'Doctor, what's the antidote? Lady, just try the money shot. Best taken when hot,' vuilbekt Johnson vervolgens op 'Money Shot', waarlijk een stijve van een song. AC/DC is viagra zonder voorschrift. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234