InterviewLuka Cruysberghs (Hooverphonic)

‘Als de samenwerking zo goed gaat als nu, kan het nog lang duren’

Hooverphonic sluit oudgediende Geike Arnaert weer in de armen als zangeres, ten koste van de 19-jarige Luka Cruysberghs. Herlees hier ons interview met Luka tijdens haar begindagen bij Hooverphonic.

Dit artikel verscheen in Humo op 13 november 2018.

De kleine, fijne Luka Cruysberghs oogt als een engelachtig kindvrouwtje, maar vergis je niet: ze heeft de vastberadenheid van een pitbull. Dat bewees ze al in ‘The Voice’, waar haar overwinning één langgerekte sollicitatie bleek te zijn voor de vacature van zangeres bij Hooverphonic. Die rol vervult ze sinds april, maar nu pas krijgt ze haar vuurdoop met de nieuwe plaat, ‘Looking for Stars’, en een rist grote concerten. ‘Ik besefte: ‘Ik zit in een band en wij zijn bekend in Amerika.’ Hoe zot is dat? Ik kan het nog altijd amper geloven.’

Als we de lieflijke Luka – als kind wilde ze liever Jill heten, dat klonk stoerder – zien zingen bij Hooverphonic, lijkt het alsof ze in haar jonge leventje nog nooit iets anders heeft gedaan. En toch kwam de vraag van haar ‘Voice’-coach Alex Callier als een verrassing.

LUKA CRUYSBERGHS «Toen ik in ‘The Voice’ ‘Mad About You’ mocht zingen, ging er wel een klein belletje rinkelen. ‘Misschien wil Alex testen hoe dat nummer klinkt als ik het zing,’ dacht ik. Maar het was zeker niet mijn doel of plan om nu hier te staan. Ik had het nooit durven te dromen.»

HUMO Toen Alex je vroeg, zei je niet meteen ja, maar stelde je een lijst op met voor- en nadelen.

CRUYSBERGHS «Als je me vroeger had gevraagd of ik bij Hooverphonic wilde zingen, had ik meteen toegehapt. Maar als die vraag opeens écht komt, is het toch schrikken. Wat als ik het niet leuk vind? Wat als ik niet voldoe? Er kon zo veel fout lopen. Mijn mama dacht dat de voor- en nadelen eens netjes opsommen wel kon helpen. Bij de nadelen stond dat ik een stukje van mijn jeugd zou kwijtspelen. Tot nu toe valt dat goed mee: ik doe nog alles wat ik vroeger ook deed. Ik wil ook niet absoluut elke week uitgaan, dus veel verschil maakt het niet.

»De lijst met voordelen was veel langer: als je bij Hooverphonic mag zingen, is je succes gegarandeerd, want die groep ís al succesvol. Uiteindelijk zei mijn mama: ‘Dit heb je altijd al gewild, dus waarom zou je het niet doen?’ Diep vanbinnen wist ik ook wel dat ik spijt zou krijgen als ik het niet deed, dus die lijstjes waren eigenlijk niet eens nodig.»

HUMO Jij was nog niet geboren toen ‘Mad About You’ uitkwam. Heb je de ‘Belpop’-aflevering over Hooverphonic gezien?

CRUYSBERGHS «Ja. Ik kende alle classics al. Als we vroeger op vakantie gingen, speelde mijn mama ‘Mad About You’ en ‘Sometimes’ op haar mp3-speler. Wat me nog het meest verbaasde in die ‘Belpop’-aflevering, was dat Alex er zo jong uitzag. Vreemd om te zien (lacht).»

HUMO Stond het in de sterren geschreven dat jij ooit op een podium zou belanden?

CRUYSBERGHS «Dat denk ik niet. Ik had als kind wel veel aandacht nodig. Ik was heel speels – daarom heb ik op de steinerschool ook twee keer mijn laatste kleuterklasje gedaan – maar ik kon moeilijk alleen spelen.

»Ik heb een broer die vijf jaar ouder is en op mijn 10de kreeg ik er nog een halfbroertje bij – hij is nu 7. Ik vond het best fijn om grote zus te worden, ook al gaan baby’s altijd met de aandacht lopen. Ik stond gewoon graag in de belangstelling. Niet dat ik onder vriendinnen de grote gangmaker was, maar ik was zeker ook geen muurbloempje.»

HUMO Toch was je wat verlegen: je begon dan wel te zingen op een familiefeest, maar je deed dat verborgen achter een gordijn.

CRUYSBERGHS «Ik was het meisje dat in huis altijd liep te zingen en te dansen. Ik deed niets liever dan karaoke met vriendinnen, maar om écht voor een publiek te zingen was ik te onzeker. Tot dat ene familiefeestje, waarop ik een liedje opzette – ‘Tell Me That You Love Me’ van Victoria Justice, uit zo’n typische tienerreeks – de microfoon nam en begon mee te kwelen. Omdat de muziekinstallatie in de garage stond, had niemand in de gaten dat ik het was: ‘Is dat Luka?’ Ze waren laaiend enthousiast. Toen pas ben ik zingen serieus gaan nemen en zanglessen gaan volgen.»

HUMO Het duurde niet lang voor Alex Callier in ‘The Voice’ je een natuurtalent noemde.

CRUYSBERGHS «Ik zou niet weten van wie ik het heb. Mijn oma zong wel bij een koor, maar mijn mama en papa kunnen absoluut niet zingen – mama is verzekeringsmakelaar en papa maakt keukens. Ze hebben me wel altijd gesteund in mijn ambities, ook toen ik wilde deelnemen aan ‘Junior Eurosong’ en ‘The Voice Kids’.»

HUMO Daar stuurden ze je vroegtijdig naar huis.

CRUYSBERGHS «Dat kwam wel hard aan. Het begin oogde altijd veelbelovend, maar dan kreeg ik toch weer het deksel op de neus. Dat was pijnlijk: wéér niet goed genoeg. Traantjes! Om me te troosten stelde mama voor om te wachten tot ‘The Voice’ voor volwassenen weer op tv kwam. Daar ben ik me toen op gaan concentreren. Ik dacht: ‘Ik blijf me gewoon inschrijven, tot het een keertje lukt.’»

HUMO Wat een vastberadenheid!

CRUYSBERGHS «Als ik iets wil, ga ik ervoor. Niet alleen met zingen, ik heb dat zelfs met mooie schoenen: ik zal nooit genoegen nemen met het op één na mooiste paar (lacht).

»Behalve zingen is het mijn grote droom om de wereld te zien. Elk jaar een verre reis maken, dat lijkt me wel wat. Mijn absolute droombestemming is Thailand. Ooit zal ik kunnen zeggen: ‘Ik ben daar geweest.’ Dat weet ik nu al. Ik heb een lijstje in mijn hoofd en dat werk ik af, zo ben ik. Met Hooverphonic kan ik de twee nu combineren.»

HUMO De voorbije zomer deden jullie al een kleine tournee door de VS.

CRUYSBERGHS «Het was mijn eerste keer buiten Europa. Ik besef heel goed hoeveel geluk ik heb: sommigen raken nooit van hun leven aan de overkant van de oceaan. We traden op in New York, San Francisco en Los Angeles. New York maakte het meeste indruk op me: het is exact zoals je het ziet in series en films. Ik voelde me een dwergje tussen die rijzige gebouwen en glorende reclameborden. Vriendelijke mensen ook, Amerikanen. Als publiek zijn ze veel uitgelatener dan wij: het zijn echte juichers. Er waren zelfs jonge kinderen bij. Ik herinner me een jongen en een meisje die alle teksten konden meezingen. Toen pas besefte ik: ‘Ik zit in een band en wij zijn bekend in Amerika.’ Hoe zot is dat? Ik kan het nog altijd amper geloven.

»Ik schrok wel van de strenge beveiliging. Toen we aankwamen, zei Alex me niet te lachen wanneer we door de douane gingen: ‘Anders halen ze je eruit.’ Ik dacht: ‘Help!’ Ik ben zo’n giecheltrut die met alles moet lachen. Sinds ik bij Hooverphonic zit, let ik meer op wat ik zeg en doe. Loos gaan op een festivalweide zit er niet meer in, daar werd ik de voorbije zomer al te vaak herkend.»

HUMO Snappen Alex en gitarist Raymond Geerts hoe de wereld eruitziet voor iemand van 17?

CRUYSBERGHS «Ze beseffen heel goed dat het veel moet zijn voor iemand van mijn leeftijd. Ze leggen me altijd uitvoerig uit wat er gaat gebeuren. Ik vind het best dat ze zo beschermend zijn: ik voel me heel veilig bij hen. Dat heeft minder te maken met leeftijd dan met de tonnen ervaring die ze hebben. Ze vormen de perfecte buffer tussen mij en die grote, harde muziekwereld.»

HUMO Een beetje als een stel surrogaatouders?

CRUYSBERGHS «Zo zou je het kunnen noemen, maar ik heb echt geen schrik dat ik Alex en Raymond straks meer zal zien dan mijn eigen ouders. Ik woon nog thuis en dat blijft zo. Voor mij zijn Alex en Raymond van alles in één: ik zie hen als mijn coaches, die me de knepen van het vak leren, maar stilaan beginnen ze ook mijn collega’s en vrienden te worden.»

HUMO Als straks een jongen je hart breekt, leren zij hem dan een lesje?

CRUYSBERGHS «Ik twijfel er niet aan dat ze er dan voor mij zullen zijn (lacht).»

HUMO Kun je goed met hen praten?

CRUYSBERGHS «Over muziek wel – dat is onze gemene deler – maar ik heb geen behoefte om mijn liefdesleven met hen te bespreken. Daar heb ik mijn vriendinnen voor. Onze werelden liggen ver uit elkaar – er zitten drie generaties tussen – maar de kloof is niet onmetelijk groot. Ik bén ook nog jong en onwetend in vergelijking met hen, hè. Ik heb nog zoveel te ontdekken.»


Sombere song

HUMO Alex staat erom bekend dat hij de touwtjes graag in handen houdt. Gaat dat goed samen met de rebelsheid die in elke 17-jarige schuilt?

CRUYSBERGHS «Ik voel geen drang om te rebelleren. Ik kan mijn agenda niet altijd meer zelf bepalen, maar dat hoort erbij en ik ben het al gewend. Thuis heb ik ook nooit moeten rebelleren: mijn ouders hebben me niet streng opgevoed. Mama redeneerde altijd: ‘Als ik je te veel verbied, doe je het stiekem toch.’ Slim van haar.

»Het klopt dat Alex ook graag de styling bepaalt, maar de kleren kiezen we altijd samen uit. Vindt één van ons het echt niet mooi, dan zoeken we verder. Gelukkig passen onze smaken bij elkaar. Vooraf had ik schrik dat ik zou moeten veranderen, maar die angst bleek ongegrond: ze laten me compleet mezelf zijn.»

HUMO Een tiener kan zelden veel gewicht in de schaal werpen. Kijk je ernaar uit wat ouder te zijn?

CRUYSBERGHS «Daar kijkt toch niemand naar uit? Ik wil wel graag 18 worden. Daar hoort een iets groter feestje en een bepaalde vrijheid bij: dan kan ik eindelijk mijn rijbewijs halen. Op je 18de mag je gewoon meer. Ik wilde een keer met een vriendin gaan kamperen aan het Zilvermeer, maar dat mag kennelijk alleen als je meerderjarig bent. Alsof ik op mijn 17de niet kan kamperen! Maar verder lijkt 18 me de perfecte leeftijd om in te blijven hangen.»

HUMO Als je even lang blijft zingen bij Hooverphonic als Geike Arnaert – zij deed het negen jaar – dan ben je nog altijd maar 26. Met jouw vastberadenheid heb je vast al een plan voor daarna.

CRUYSBERGHS «Ik heb nog geen plan, maar ik weet wel dat ik mijn diploma wil halen. Dat uitstellen om later een diploma te halen via de examencommissie, is niks voor mij. Noem me gerust een streber. Ik weet wel dat slagen het belangrijkste is, maar met middelmatige punten neem ik geen genoegen.»

HUMO Je zit in je laatste jaar sportwetenschappen. Je kunt dus niet alleen zingen, je bent ook sportief.

CRUYSBERGHS «Ik heb getwijfeld tussen sport en kunstonderwijs, maar ik zag hoe zwaar mijn broer het had in zijn kunstrichting – zelfs al is hij slim en een kei in tekenen. Het leek wat hoog gegrepen voor mij. Ik weet me te redden op de piano, maar noten lezen kan ik niet: het Lemmensinstituut was dus ook uitgesloten. Het is sport geworden. Dat was sowieso mijn favoriete vak.

»Het liefst wil ik tijdens Hooverphonic blijven studeren. Geen rechten of zo, maar ik wil veel talen leren: Portugees, Duits, Frans en Engels. Als we nu met Hooverphonic in Wallonië of Brussel spelen en we doen interviews in het Frans, zit ik er voor spek en bonen bij. Ik begrijp het wel, maar ik durf het niet te spreken.

»Ik weet ook wel dat Hooverphonic al veel zangeressen heeft gehad, maar de meesten zijn zelf opgestapt. Dat ben ik echt niet van plan. Als de samenwerking zo goed gaat als nu, kan het nog lang duren. Enfin, Alex en Raymond zijn niet meer van de jongsten – Alex is 46 en Raymond is 59. Over tien jaar is Raymond bijna 70 – misschien houden ze er dan zelf mee op. Dan lijkt een solocarrière me wel iets. Voor de nieuwe plaat heeft Alex alle nummers geschreven, maar het lijkt me leuk daar in de toekomst aan mee te werken.»

HUMO Alex laat je op de nieuwe plaat zingen: ‘I’m a horrible person.’

CRUYSBERGHS «Grappig toch, als dat uit mijn mond komt? ‘Horrible Person’ is mijn favoriete song. Ik weet heel goed dat ik geen vreselijke persoon ben. Ik kan er hooguit eens iets gemeens uitflappen, waarvan ik dan meteen spijt krijg. Ik ben heel loyaal: mijn beste vriendin ken ik al van in de crèche. Ik heb een warm nest van familie en vrienden rond me, die ik door en door vertrouw. De kans dat ik straks naast mijn schoenen ga lopen, is onbestaand.

»Ik neig zelf ook meer naar de sombere, donkere songteksten, al weet ik niet waarom – ik hou ook heel erg van horrorfilms en Halloween. Er zit gewoon meer diepgang in een sombere song dan in een happy popliedje.»


Liever een hond

HUMO Heb je zelf al weleens een tekst geschreven?

CRUYSBERGHS «Eén keer. Ik heb een tijdlang akelige nachtmerries gehad: dat ik mama kwijt was op het strand en ik haar stem opeens uit een klein, zwart gat in het zand hoorde komen – vreemde dingen. Daar heb ik toen iets over geschreven en er een pianodeuntje bij gecomponeerd, maar ik heb het nog aan niemand laten horen. Dat durf ik niet. Ik droomde toen ook vaak dat mijn tanden uitvielen. Daar heb ik de betekenis van opgezocht (leest voor op haar gsm): ‘Je tanden verliezen staat voor krachteloosheid en onmacht. Misschien heb je een gebrek aan zelfvertrouwen of vind je dat er niet naar je wordt geluisterd.’»

HUMO Wordt er naar je geluisterd?

CRUYSBERGHS «Zeker wel. Ik had die droom ten tijde van ‘The Voice’: aan zelfvertrouwen had ik toen geen gebrek. Het was net de periode waarin alles opeens begon te lukken.»

HUMO In het nummer ‘Romantic’ beweer je bij hoog en bij laag dat je geen romanticus bent. Hoor je dat niet altijd te zijn op je 17de?

CRUYSBERGHS «Op mijn leeftijd hoor je vooral te genieten van verliefdheden, want zo simpel als nu wordt het nooit meer. Als je 17 bent, kun je probleemloos het ene moment dolverliefd zijn en het andere niet meer. Later wordt het allemaal zo ingewikkeld, zeker als er kinderen mee gemoeid zijn.»

HUMO Je komt zelf uit een gescheiden gezin.

CRUYSBERGHS «Ik was nog een baby toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik heb het nooit anders gekend en daar ben ik blij om. Ik weet nog hoe ik, na een bezoek aan mijn beste vriendinnetje, aan mijn mama zei: ‘Moet je nu eens wat weten? Haar mama en papa wonen samen in één huis.’ Ik vond dat fenomenaal. Intussen zijn mijn stiefouders er al zo lang dat het voelt alsof ik een extra paar ouders heb. Ik zie niks anders dan voordelen: het cliché van de dubbele kerst- en verjaardagsfeestjes klopt. En mijn papa woont in een bos: als ik naar hem ga, voelt het alsof ik even op vakantie kan naar de rust.

»Niet dat die scheiding me bang heeft gemaakt voor relaties of liefde, maar – misschien klinkt dat raar uit de mond van iemand van 17 – ik denk dat relaties beter werken als je geen kinderen hebt. Ik zie gewoon geen kinderen in mijn leven. Oké, je krijgt er veel van terug, maar je moet er ook veel voor opgeven. Ik wil nog zo veel doen en dat kan misschien niet meer met kinderen. Nee, dan neem ik liever een hond.

»Als je jong bent, moet je de dingen niet te serieus nemen. Ik zie wel wat er komt. Niet dat je kunt zitten niksen en dat alles dan vanzelf in je schoot komt vallen. Ik heb altijd geloofd: als je ergens hard voor werkt, dan kom je er wel. Ik ben vanochtend al naar school gegaan, nu spreek ik met jou, en vanavond ga ik een try-out zingen. Het wordt een lange dag, maar dat stoort me niet. Ik heb nooit een doorsnee leven geambieerd.»

HUMO Het leven is jaloersmakend eenvoudig voor jou.

CRUYSBERGHS «In mijn hoofd is het allemaal zo logisch als wat, ja. Maar misschien heb ik makkelijk praten: ik leef in een droom.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234