Shame Beeld SAM GREGG
ShameBeeld SAM GREGG

InterviewShame

‘Als eerste minister zou ik de prijs van sigaretten en alcohol verlagen naar 1 cent’

Gemiddeld 17 waren de jongens van Shame toen ze zes jaar geleden debuteerden met de ep ‘Gone Fisting’. Op hun langspeeldebuut ‘Songs of Praise’ ging het er al iets verfijnder aan toe, maar hun muziek was nog steeds een aangename kopstoot. Opvolger ‘Drunk Tank Pink’ was vorig jaar al klaar, maar met de release werd gewacht tot er aan de horizon weer wat hoop gloorde. ‘Als de lockdown gedaan is, ga ik iemand knuffelen tot hij blauw ziet.’

Broken wristed punk funk omschrijven de Britse jongens van Shame hun genre, en dat is lang geen slechte omschrijving. De groep stelde de release van ‘Drunk Tank Pink’ – genoemd naar de kleur die in de seventies in gevangenissen werd gebruikt om gedetineerden te kalmeren – een jaar uit, maar verzachtte de pijn van het wachten met ‘Shamestation’, een YouTube-programma waarin ze enkele van hun favoriete artiesten interviewden. Nu is het onze beurt om frontman Charlie Steen wat vragen voor de voeten te werpen.

HUMO Ben je vandaag al met muziek bezig geweest?

CHARLIE STEEN «Nee, we hebben vanmorgen een fotoshoot gehad voor de cover van NME. En nu ben ik in het park aan het wandelen, omdat ik in mijn appartement geen goeie ontvangst heb. Het is een mooie dag in Londen.»

HUMO Wat had je aangetrokken voor de shoot?

STEEN «Jumper and jeans. Om acht uur ’s ochtends heb ik geen zin om lang na te denken over wat ik ga aantrekken.»

HUMO Een quote van Mick Jagger: ‘In de muziek gaat het niet enkel om je songs, maar ook over welke kleren je aantrekt, en hoe je de muziek presenteert.’ Akkoord?

STEEN «Het hangt van de muziek af. Soms kan een beetje show en uiterlijk vertoon helpen om in de wereld van de artiest te raken. Ik denk bijvoorbeeld aan Adam and the Ants, maar ook aan Nick Cave and the Bad Seeds: als ze in hawaïhemden en korte broeken op het podium stonden, zou hun muziek meteen een pak minder dreigend overkomen. Je probeert je identiteit en persoonlijkheid over te brengen via je songs, maar ook via je kleren en presentatie.

»Wij behoren tot de mix and match-generatie, alle genres en stijlen zijn al gepasseerd, wij pikken er gewoon uit wat ons aanstaat. Nikes onder een maatpak: sure, why not

HUMO Britse muzikanten zijn, zelfs als ze zomaar wat aantrekken, altijd beter gekleed dan Amerikanen. Heb jij daar een verklaring voor?

STEEN (lacht) «Nee. Maar je hebt wel gelijk, het is echt niet moeilijk om er beter uit te zien dan een Amerikaan. Neem Neil Young: ik vind hem onnavolgbaar fantastisch, maar een stijlicoon kun je hem bezwaarlijk noemen. Amerikanen tillen dressing down naar een uitzonderlijk hoog niveau. Ze gaan naar het winkelcentrum in hun pyjama, en dragen shorts als ze uit eten gaan.»

HUMO Ik volg het advies van een grote meneer die zei: ‘Een goeie schrijver schrijft, een geweldige schrijver steelt’, en pas het toe op interviews: wat is het eerste dat je gaat doen als de lockdown wordt opgeheven?

STEEN (lacht) «Aha, een vraag uit ‘Shamestation’! Wat ik ga doen? Iemand knuffelen tot hij of zij blauw ziet, maakt niet uit wie. Als het zover is, gaat het een tijdlang lijken alsof we in een droom zijn terechtgekomen. London is gonna be a fucking fun place to be.»

HUMO Ben je naar coronaproof concerten geweest?

STEEN «We hebben er zelf één gespeeld in Brixton, een maand geleden. Vreemd maar goed. Voor februari hebben we een socially distanced tour in de UK gepland. We zullen zien wat dat geeft. Het is een kwestie van je aan te passen en plezier te maken.»

HUMO Hoe was het om nog eens op een podium te staan? Jullie hadden niet meer gespeeld sinds februari.

STEEN «Really fucking great. Het voelde als een bevrijding, een explosie waarvan je bijna vergeten was hoeveel deugd ze kan doen. Toen de lockdown begon, hadden we tien jaar bijna onophoudelijk getourd. De nieuwe plaat was klaar in januari, maar we hadden nog geen videoclips, geen artwork, geen naam zelfs. Omdat we zoveel werk in de muziek hadden gestoken, wilden we de rest niet overhaasten, dus hebben we gewacht op de eerste versoepelingen om de koppen bij elkaar te steken.»

HUMO Heb je overwogen om de plaat ‘Up, Down and Everywhere’ te noemen, of ‘Safe Tunes’?

STEEN (lacht) «‘Shamestation’ weer, hoe lang gaat dat ons blijven achtervolgen? We hadden nog geen titel en het leek ons een leuk idee om onze gasten een voorstel te laten doen. ‘Safe Tunes’ kwam van Eamon Sandwith van The Chats, ‘Up, Down and Everywhere’ van Mel B, als ik me niet vergis. Nee, we zijn heel tevreden met ‘Drunk Tank Pink’, omdat het past in het esthetische plaatje. Wat je daarnet zei over de presentatie van je muziek: de titel is daar een essentieel onderdeel van. Zeker nu er door corona nog maar weinig andere dingen zijn om de zaak kracht bij te zetten.»

HUMO Wiens idee was ‘Shamestation’ eigenlijk?

STEEN «Het management wellicht. We hadden allemaal bijzonder weinig omhanden, dus veel protest hebben we niet aangetekend. Het idee was: laten we een heel slechte talkshow maken, die iedereen gaat haten. In dat laatste zijn we niet helemaal geslaagd – we hebben bijna uitsluitend goeie reacties gehad – maar zeggen dat de show erg professioneel in elkaar zit, is de waarheid geweld aandoen.»

HUMO Welke gast heb je niet vastgekregen?

STEEN «We moeten nog een aantal afleveringen uitbrengen, dus daar wil ik niet te veel over kwijt. Maar er was niet echt iemand die het niet zag zitten. Iedereen zit zich thuis te vervelen, dat is dan toch één voordeel aan corona.»

HUMO Wie is je droomgast, dood of levend?

STEEN «Ik heb de laatste tijd veel naar Link Wray zitten luisteren, dus doe hem maar. En als hij geen zin heeft om te praten, mag hij gewoon ‘Rumble’ spelen, tien minuten lang.»

ROZE MUREN

HUMO In de aanloop naar de nieuwe plaat heb je naar verluidt een breakdown gehad.

STEEN «Een breakdown zou ik het niet noemen, eerder een minicrisis. Het is interessant om zien hoe veel mensen nu een existentiële worsteling doormaken, los van wat hun beroep of bezigheid is. Die van mij werd voornamelijk veroorzaakt door het feit dat ik na jaren van onophoudelijk touren ineens weer thuis zat. Van constant in beweging en omringd zijn, naar statisch en alleen. Ik moest opnieuw leren omgaan met mijn eigen gezelschap. Een gevoel dat een hoop mensen sinds corona wel zullen herkennen.

»Ik heb vooral veel geschreven: in mijn slaapkamer, de meest intieme plaats waar je met jezelf kunt zijn. De plaats waar je geneigd bent het verleden te analyseren, en in mijn geval: de balans van mijn adolescentie op te maken.»

HUMO Je hebt je slaapkamer naar verluidt werkelijk drunk tank pink geschilderd.

STEEN «Klopt, ja. Roze muren, roze plafond, roze tapijt, roze lampenkappen, alles roze.»

HUMO En, werd je er kalm van?

STEEN «Ik wist eigenlijk niet dat dat de bedoeling ervan was tot nadat we de plaat hadden opgenomen (lacht).»

HUMO In de meeste video’s voor ‘Shamestation’ zit je voor een woonwagen.

STEEN «In de eerste lockdown heb ik elf weken in een caravan gewoond met mijn ex. Een fijne, idyllische tijd. Mijn ex was toen nog niet mijn ex, welteverstaan.»

HUMO Nu je je ex vermeldt, moet ik aan een quote van de betreurde komiek Bill Hicks denken: ‘Om een relatie vol te houden in deze branche, is er een heel speciale vrouw nodig. Of… een hoop middelmatige’.

STEEN (lacht) «Ik snap wat hij bedoelt, maar zo heb ik het tot dusver niet ervaren. Ik heb een hoop speciale, prachtige vrouwen leren kennen. Misschien ben ík wel de middelmatige.»

HUMO Wie zijn je invloeden als tekstschrijver?

STEEN «Ik heb altijd veel gelezen. Op school heb ik veel plezier beleefd aan het analyseren van het werk van Geoffrey Chaucer, Shakespeare, Yeats en consoorten, en vorig jaar ben ik aan de klassiekers begonnen die ik nog niet had gelezen. Het oeuvre van James Joyce, Oscar Wilde, James Baldwin… Dat heeft ongetwijfeld een invloed gehad op de teksten voor deze plaat. Toen we onze eerste plaat opnamen, maakte ik ook voor het eerst kennis met het werk van The Fall. Dat hoor je op ‘Songs of Praise’. Dit keer mocht het iets persoonlijker zijn. Ingegeven wellicht door mijn crisis, en een zekere vorm van narcisme, die nu eenmaal eigen is aan dit beroep. Ik vond het ook gewoon een uitdaging: mezelf blootstellen. Tegelijkertijd was ik heel erg geïnteresseerd geraakt in het werk van David Byrne en van dichter John Cooper Clarke. Ik vond het geweldig hoe zij van de doodgewone belevenissen en onderwerpen iets speciaals konden maken.

»Een song als ‘Born in Luton’ is daardoor geïnspireerd. Het paste ook bij de periode en de crisis die ik doormaakte. Bij het feit dat ik zelf opnieuw moest leren genieten van de gewone dingen in het leven. Behalve dat uur op het podium, heb je als artiest op tournee nauwelijks verantwoordelijkheden. Je wordt geleefd, gevoederd en gelaafd. Ik was bij wijze van spreken nog nooit zelf naar de supermarkt geweest. Ik had nog nooit gekookt! Ik nam pasta mee en was stomverbaasd toen bleek dat ik die thuis nog zelf moest koken (lacht).

»Op tournee is alles ook een reden om te feesten. In het echte leven is dat anders. Daar moet je met de alledaagse dingen leren omgaan. Doe je dat niet, dan word je een weekender, zoals zovele mensen. Ik ben mezelf gaan afvragen: wie ben ik eigenlijk? Wat vind ik nu eigenlijk leuk? Als je niet oplet, speel je als artiest je hele leven een rolletje. Puur uit zelfbescherming.»

DRONKEN ALS EEN BRIT

HUMO De leden van Joy Division zijn naar verluidt pas naar de teksten van Ian Curtis gaan luisteren nadat hij zich had verhangen. Hoe geïnteresseerd is de rest van Shame in jouw schrijfsels?

STEEN «In het repetitielokaal is iedereen met zijn partijen bezig, je let niet al te veel op wat de ander doet. Ik weet niet of de rest de teksten van ‘Songs of Praise’ achteraf is gaan analyseren, ik weet alleen dat we het dit keer anders hebben aangepakt. Bijna alle ideeën voor ‘Drunk Tank Pink’ zijn opgenomen in de slaapkamer van Josh (Finerty, bassist, red.). Een veel intiemere setting, waarin je veel meer op de hoogte bent van wat de ander aan het doen is.»

HUMO Om af te ronden nog een paar gepikte vragen uit ‘Shamestation’. Wat is het meest essentiële op je rider?

STEEN «Wéér een goeie vraag (lacht). Guinness. I love Guinness

HUMO Hoe dronken kun je worden in twee uur?

STEEN «Zo dronken als het een goede Engelsman betaamt. Het heeft iets met arrogantie te maken.»

HUMO Wat is het eerste dat je als eerste minister zou doen?

STEEN «De prijs van sigaretten en alcohol naar beneden halen. Naar één cent of zo.»

HUMO En nog een paar van mezelf. Herinner je je het moment dat muziek je voor het eerst raakte?

STEEN «Er waren twee momenten. De eerste keer was toen ik ‘Mother’ van John Lennon hoorde. Een jaar of 8, 9 moet ik geweest zijn, en ik heb gehuild. De tweede keer was bij ‘In Every Dream Home a Heartache’ van Roxy Music, op mijn 11de of 12de.»

HUMO Heb je een favoriete frontman?

STEEN «Nick Cave. En Iggy Pop, die valt niet te overtreffen. Geweldige tekstschrijver ook, zwaar onderschat.»

HUMO De song die je geschreven had willen hebben?

STEEN «‘Hey Ya!’ van OutKast

HUMO Is er een instrument dat je zou willen beheersen?

STEEN «Piano. Lijkt mij het meest inspirerende instrument dat er is.»

HUMO In welke groep had je willen zitten, mocht je niet de zanger van Shame zijn?

STEEN «The Jimi Hendrix Experience

HUMO Wat zou jij dan doen?

STEEN «Pianospelen (lacht).»

‘Drunk Tank Pink’ van Shame komt op 15 januari uit bij Dead Oceans.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234