Odense, Denmark. 25th, June 2022. The English rock band Muse performs a live concert during the Danish music festival Tinderbox 2022 in Odense. Here singer, songwriter and musician Matthew Bellamy is seen live on stage., Credit:Lasse Lagoni / Avalon Beeld Lasse Lagoni / Avalon
Odense, Denmark. 25th, June 2022. The English rock band Muse performs a live concert during the Danish music festival Tinderbox 2022 in Odense. Here singer, songwriter and musician Matthew Bellamy is seen live on stage., Credit:Lasse Lagoni / AvalonBeeld Lasse Lagoni / Avalon

Bassist Chris Wolstenholme overDe comeback van Muse

‘Als ik nu twee concerten na elkaar speel, word ik al wakker met pijn van top tot teen. Vooral in mijn nek’

Van alles wat Muse de voorbije vijftien jaar uitbracht, heeft ‘Will of the People’ – hun nieuwe, negende, uit sinds vrijdag – de lelijkste hoes en de beste songs. Voor fans van bombast only, natuurlijk, maar ook met een indrukwekkend, hárd geluid en veel nieuwe horizonten. En echo’s van zowel Electric Light Orchestra als hun eigen ‘Absolution’. ­Op 13 september speelt de band in Keulen, op 23 oktober in Amsterdam, Belgische concerten staan voorlopig niet gepland. Humo sprak met Chris Wolstenholme: bassist, ex-alcoholist en het stille geweten van Muse.

Redactie

Voor u getest: de vijf opvallendste tracks op ‘Will of the People’.

1) De titel- en openingstrack, die begint als een meerstemmige parodie op ‘Beautiful People’ van ­Marilyn Manson maar zich snel laat kennen als een toekomstige livefavoriet.

2) ‘You Make Me Feel Like It’s Halloween’: gitaarkitsch zoals alleen Muse die kan maken, maar bijzonder aanstekelijk.

3) ‘Kill or Be Killed’: Muse in heavymetalmodus, met een knipoog naar ‘Live and Let Die’ van ­Paul ­McCartney.

4) Hoogtepunt ‘Verona’, waarin frontman ­Matt ­Bellamy zijn falset nieuwe hoogtes instuurt, een song die tegelijk opwindend klinkt en naar de keel grijpt als een oude asbak.

5) Afsluiter ‘We Are ­Fucking Fucked’: een rockopera in pocketformaat, en hun ­samenvatting van drie jaar wereldnieuws.

HUMO ‘We Are Fucking ­Fucked’: kun jij me uitleggen waarom dat een goeie titel is?

Chris WOLSTENHOLME «Het is wat het is, hè. Misschien wat plat, maar het gaat meteen naar de essentie. Een songtitel die de tijdgeest perfect samenvat: ik ken er niet zoveel.»

HUMO ‘What’s Going On’ van Marvin Gaye?

WOLSTENHOLME (denkt na) «Ja, oké.

»‘We Are Fucking ­Fucked’ is een titel van Matt, natuurlijk. Zijn vrouw stond op het punt te bevallen, en plots ­begon de pandemie. Hij zat in L.A. toen daar bosbranden en Black Lives Matter-rellen uitbraken.»

HUMO Hij omschreef die periode zelf al als: ‘Het was zo ­chaotisch, zo explosief allemaal. Ik had het gevoel dat ik in ‘Mad Max 2' verzeild was.’

WOLSTENHOLME «Inderdaad. En nu is er de oorlog in Oekraïne. En de uit de pan rijzende prijzen van elektriciteit, gas en benzine. We komen dichter en dichter bij een enórme crisis, zo één waarin echt alles naar de kloten lijkt.»

HUMO Wat moet er volgens jou gebeuren om dat te keren?

WOLSTENHOLME «We moeten misschien eens stoppen met práten over verandering en heel fucking concreet écht dingen veranderen. Het is altijd hetzelfde verhaal, bij elke nieuwe crisis: mensen praten er tien jaar over, denken er dan nog tien jaar over na – en als dat voorbij is, zijn we vergeten waar het ook alweer over ging. Niets verandert ooit. Same old shit, opnieuw en opnieuw.

»Bij de coronacrisis heb ik hetzelfde gevoel. Het lijkt alsof we nu alweer vergeten zijn dat we twee jaar lang niets hebben mogen doen.»

Zóóó slecht

HUMO De nieuwe plaat is al een halfjaar klaar.

WOLSTENHOLME «Ja. Dat gaat zo. De platenfirma bereidt zich in die tijd voor op de release. Voor de artiest is dat raar: je kunt niets meer aan de songs veranderen, maar je kunt er ook nog niet met de fans over praten. We hebben de voorbije maanden wel zo’n achttien festivals gedaan, meestal met een handvol nieuwe nummers in de set.»

HUMO En?

WOLSTENHOLME «De mensen juichen harder dan vóór corona. En ze springen hoger.»

HUMO Tom Smith van Editors kreeg ooit van een fan te horen: ‘Oprecht bedankt voor de muziek. Ik lijd al jaren aan ­slapeloosheid, maar toen ik jullie laatste plaat opzette, viel ik na drie nummers in slaap.’ Wat is het raarste compliment dat jij al hebt gekregen?

WOLSTENHOLME «Raar is het niet, maar via Facebook of Instagram krijg ik vaak reacties van mensen die onze muziek omschrijven als ‘Voeding voor de ziel’. Mensen die door een donkere fase gaan en zich daar door onze songs uit weten te trekken.

»En ik herinner me een Duitser die ons na een concert aansprak en almaar hetzelfde zinnetje herhaalde: ‘Jullie ­waren echt heel slecht! Jullie waren zóóó slecht!’ Maar tegelijk glimlachte hij vriendelijk en stak hij twee duimen in de lucht (lachje). Een lost in translation-moment, wellicht.»

HUMO Oli Sykes van Bring Me the Horizon stelde zijn drummer tijdens een concert ooit voor als: ‘Dit is Matt Nicholls, de op vijf na beste drummer van Rotherham.’

WOLSTENHOLME (lacht hard) «Verbaast me niets.»

HUMO Jij bent ook geboren in Rotherham, een Engelse stad met 100.000 inwoners. Waar sta jij in de ranking van plaatselijke bassisten?

WOLSTENHOLME (lacht nog ­harder) «Goeie vraag, maar ik ken eigenlijk helemaal geen andere bassisten uit ­Rotherham. Ik ben daar al lang weg. Af en toe ga ik terug om een voetbalmatch van de plaatselijke ploeg te bekijken: Rotherham F.C. speelt tegenwoordig in de Championship, de Engelse tweede klasse. Soms gaat ­Matt van ­Bring ­Me ­the ­Horizon mee, trouwens.

»In Rotherham is niemand bekender dan ­David ­Seaman, ooit keeper bij de nationale ploeg. En anders de ­Chuckle ­Brothers, een duo nationaal bekende kinderentertainers. Als ik in Rotherham naast één van die mannen over straat zou wandelen, zou niemand me herkennen.»

HUMO Noem eens iemand die zonder het te weten een belangrijke rol heeft gespeeld tijdens de opnames van ‘Will of the People’.

WOLSTENHOLME (blaast) ­«Jezus!»

HUMO Goed antwoord.

WOLSTENHOLME «Ik bedoel: geen idee, man.»

HUMO De meeste bands zitten in een vicieuze cirkel – plaat opnemen, optreden, plaat opnemen, optreden enzovoort. De pandemie heeft dat ­ritme doorbroken. Had dat ook voordelen?

WOLSTENHOLME «Ik waardeer nu meer wat ik heb. De hele wereld afreizen en op de mooiste plekken optreden, het was vanzelfsprekend geworden.

»Ik geniet er nu ook meer van als ik zelf concerten kan bijwonen. In januari 2020 heb ik ­Slipknot gezien; ik had natuurlijk geen idee dat dat twee jaar lang mijn laatste concert zou blijven.»

HUMO Welke van de nieuwe nummers was het moeilijkst om op te nemen? Ik gok op ‘Won’t Stand Down’, dat zowel aan Queen als aan Slipknot doet denken en tegelijk erg Muse is.

WOLSTENHOLME (schouder­ophalend) «Ál onze songs zijn moeilijk om op te nemen. We hebben er een gewoonte van gemaakt om de nieuwste beschikbare technologieën en techniekjes zoveel mogelijk te gebruiken. En dus moeten we, telkens als we een plaat opnemen, weer van nul af aan beginnen. Handleidingen blokken en zo. We doen het onszelf aan.»

HUMO Waarom vinden jullie het zo belangrijk om mee te zijn met de laatste technologie?

WOLSTENHOLME «Om ons geluid bigger, better, brighter te maken. Het is verleidelijk om te denken: ach, ik ben old­skool, ik weet wat ik goed vind en daar blijf ik bij. Maar wie weleens naar de radio luistert, weet dat het populaire geluid voortdurend verandert. Wie niet mee is, klinkt algauw gedateerd.

»De uitdaging is vooral, terwijl je met die technologie in de weer bent: mensen moeten kunnen horen dat er drie kerels in een band achter zitten, in plaats van een computer.»

Muse

Photography: Nick Fancher
Art Direction: Jesse Lee Stout + MUSE Beeld Nick Fancher
MusePhotography: Nick FancherArt Direction: Jesse Lee Stout + MUSEBeeld Nick Fancher

Het einde van Muse

Onlangs sprak Matt ­Bellamy in de Britse krant The ­Guardian over zijn vroegere hang naar samenzweringstheorieën. ‘Ik heb een eenvoudige jeugd gehad,’ zei hij. ‘Er werd bij ons thuis nooit over politiek of zo gepraat. Ik heb mezelf daarin opgevoed, en daar ben ik altijd trots op geweest. Ik ben geen intellectueel getrainde denker, maar ik ben wel nieuwsgierig: zulke mensen zijn vaak vatbaar voor wilde theorieën.’

Een tijdlang praatte ­Bellamy in interviews vaak over ufo’s en was hij ervan overtuigd dat 9/11 een ­inside job was. ‘Nu schaam ik me daarvoor. Ik heb mijn eigen onwetendheid onder ogen gezien. Ik verklaar het zo: het is voor veel mensen een troostende gedachte dat er een duidelijke antagonist bestaat. Een boosaardig clubje, bijvoorbeeld, dat de wereld in zijn klauwen houdt. Maar eigen­lijk is de werkelijkheid zoals ik ze nu zie nog veel angstaanjagender: eigenlijk heeft niemand echt controle over wat er in de wereld gebeurt. Er is alleen maar chaos.’

HUMO De journalist van The Guardian omschreef Matt Bellamy als de omgekeerde Elon Musk: ‘De ene is een tech­expert die wou dat hij een rockster was, de andere een rockster die stiekem graag zélf drieduizend satellieten had gelanceerd.’ Wat verderop, in hetzelfde stuk: ‘Bellamy is ’s werelds meest dystopische rockster.’

WOLSTENHOLME (lacht) «Da’s een redelijk goeie omschrijving. Matt, ­Dominic (­Howard, drummer, red.) en ik kennen elkaar al sinds we 13 waren. We zijn als broers. Heel, héél verschillende broers. Ik ben veruit de introvertste, Matt is op het podium de uitbundigste mens denkbaar. Als ik hem daar de rockster zie uithangen, moet ik toch vaak mijn lach inhouden. Omdat hij naast het podium helemaal anders is.»

HUMO In de beginjaren van Muse was hij ook een heel ­andere frontman. Geen ­beweging, geen oogcontact. Pas na een paar jaar besefte hij: hoe theatraler ik me gedraag, hoe leuker de mensen het vinden. Hetzelfde proces zette zich door in jullie muziek.

WOLSTENHOLME «Er zijn gewoon veel verschillende ­Matts: een stille Matt, een onnozele Matt, een nerdy Matt...»

HUMO En een Matt die al opperde: ‘Ik weet: vroeg of laat gaan we die megalomane ­muziek en al die concerten helemaal moe zijn. Dat wordt het einde van Muse.’

WOLSTENHOLME «We zijn geen 22 meer. We zoeken allemaal naar een balans tussen werk en privéleven. Vroeger was het gemakkelijker: de band wás ons leven. Nu hebben we kinderen en een vrouw. Gigantische tournees van achttien maanden lang doen we al niet meer. En het is logisch dat het almaar moeilijker wordt om de perfecte balans te vinden.»

HUMO Wat kun je nu al niet meer dat vroeger vanzelfsprekend leek?

WOLSTENHOLME «Vijf dagen na elkaar optreden, bijvoorbeeld. Hoe goed ik mijn conditie ook onderhou: plots wil mijn lichaam niet meer mee. Als ik nu twee concerten na elkaar speel, word ik al wakker met pijn van top tot teen. Vooral in mijn nek – vraag me niet waarom.»

HUMO Muse heette vroeger Rocket Baby Dolls. Hoe zouden jullie platen nu geklonken hebben als dat jullie naam was gebleven?

WOLSTENHOLME (lacht) «Níét, want dan hadden we niet genoeg platen verkocht om er nieuwe te blijven opnemen. Rocket ­Baby ­Dolls: ’t is geen naam waarover je graag met vrienden praat, hè.»

‘Will of the People’ is uit bij Warner.

Muse Will of the people Beeld rv
Muse Will of the peopleBeeld rv

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234