WolkerBeeld Koen Keppens

Humo's Rock Rally 2020De preselecties in Edegem en Brugge

'Als zelfs Zwanetta ons al niet meer kan opwinden’

De preselecties van Humo's Rap - verschoning - Rock Rally zijn de laatste rechte lijn ingegaan: in Edegem moest er een halve avond worden gewacht vooraleer er op het podium een gitaar te bezichtigen viel, en kregen we maar liefst vier hiphoppers voorgeschoteld. In Brugge kwamen er daar een dag later nog drie bij. Wat in de praktijk echter veel beter meeviel dan op papier: het verslag van weekend nummer vier!

HANGAR 27, EDEGEM

BEATS AND BREAKFAST

De 35-jarige Tim Alexandre was niet lang voor zijn preselectie in Edegem voor het eerst vader geworden, en moest met een zonnig gemoed aan 'Zwart goud (in witte handen)' beginnen, een hiphoptrack met een donkere koloniale boodschap. 'Zijt maar zeker dat er bloed aan kleeft,' rapte hij met een Mechelse stem die deed denken aan de man met de microfoon bij de botsauto's.

Zijn teksten waren duidelijker dan die van de meeste andere hiphoppers die we al hadden gezien, en in tegenstelling tot veel zijner collega's had hij in de gaten dat een hiphoptrack een instrumental kan gebruiken. In die dode momenten echter slenterde hij maar wat over het podium, in gedachten wellicht bij zijn pasgeboren dochtertje, en echt beklijvend materiaal liet hij in Edegem nu ook weer niet horen. Het aantal keren dat hij 'Dikke merci' zei, was niet op twee handen te tellen: dankbaarheid die hem in dank werd afgenomen, maar wellicht niet tot een halve finale zal leiden.

MANZO SOUL

Manzo Soul had problemen met de opstart, de mp3-bestanden zijn niet meer wat ze geweest zijn. Eenmaal op gang, toonde de 22-jarige Manzo zich thuis in korte tracks met aandacht voor choreografie, gebracht met een blitse geloofwaardigheid en een vanzelfsprekende naturel. Hij had goeie loops en klanken, rapte als een volleerd technicus, maar was vergeten zijn kunnen in songs te verpakken en hield er iets meer dan twee minuten nadat hij een track was begonnen doodleuk weer mee op, alsof hij zelf ook doorhad dat het nergens naartoe ging. Echt vervelen ging het daardoor nooit, maar meer hoeven we van Manzo Soul voorlopig niet te zien, om de simpele reden dat er voorlopig niet meer te zien valt. Op het einde joeg hij zich drie denkbeeldige kogels door het hoofd en hij bleef daarbij gewoon overeind. Dummies wellicht.

MATT WXSTED

Matt Wxsted - gewoon uitgesproken als Matt Wasted - maakte veel misbaar nadat hij naar eigen dunken zijn eerste song compleet de vernieling had in gezongen. Het was waar dat hij maar wat onbestemds had staan kwelen bij wat er allemaal aan stemmen op band stond, en dat hij daar live nauwelijks een rol in kreeg gespeeld. Maar ook in track twee - waar hij achteraf aanzienlijk meer over in zijn nopjes was - bleef hij schijnbaar backings zingen bij zijn eigen playbacktape, en moest zijn podiumvastheid en zelfvertrouwen de aandacht afleiden van het feit dat hij slechts een bijrol speelde in zijn eigen show. Dat wat op band stond had iets, maar lang niet genoeg. Klaus snakte naar een gitaar.

KIDS WITH BUNS

Twee stuks daarvan bij Kids with Buns, bediend door twee meisjes die - u raadt het nooit - elk een dotje hadden en van wie er eentje zong. Over de kwaliteit van de songs werd achteraf geredetwist (van 'Straf!' tot 'Bwah' en alles daartussen), maar over de indruk die Kids with Buns had gemaakt, bestond geen discussie: met slechts drie elementen - zang en twee gitaren - maakten ze een sound die niet zo ver van London Grammar stond en creëerden ze een sfeer waar de klasse van afdroop en waar Hangar 27 stil van werd. Hun derde song was geen klassieker maar had wel radiopotentieel. Marie Van Uytvanck en Amber Piddington: 20 en 18 jaar, en namen om te onthouden.

THIS IS HERT

De trillende stem waarmee frontman Frederik De Clercq zijn bindteksten bracht, wees op nervositeit, wat er samen met een gammel arrangement voor zorgde dat opener 'Hit Me Now' - waarin nochtans niet enkel in de titel een hit verborgen zat - als een natte handdoek uit de speakers kwam gevallen. Het vierkoppige gezelschap (met gitaar en drums en zo!) gooide daar met 'The Politics of Falling' een soort van ballade achter aan, en wist met afsluiter 'Mr. Man' de jury alsnog aan het twijfelen te brengen. Een oorwurm van aangename makelij, dat 'Mr. Man', waar Klaus een week later nog steeds mee in zijn hoofd zit. Dat het refrein 90 procent van de song was en tekstueel weinig om het lijf had, was geeneens erg. 'The One I Love', iemand?

TWIN PIXIE

Twin Pixie - als Marieke Hutsebaut ook bekend als frontvrouw van The Spectors - combineerde in Edegem een dj-set met een liveoptreden waarin ze zong, bas speelde en - zo leek het - de tussenstanden van het voetbal moest bijhouden én het luchtverkeer boven Deurne-Zuid in goede banen moest leiden. Om maar te zeggen: het zag er allemaal bijzonder moeilijk en halsbrekend uit, en dat zat de perceptie van de muziek wat in de weg. Die klonk ondanks de Olympische prestaties van Marieke bij nadere inspectie nogal 'uit een doosje', ook al hoorde Klaus in afsluiter 'Pinnacles' iets wat op het juiste festival, met de juiste wodka-Red Bull op het juiste moment in de juiste tent de zaak weleens tot ontploffing zou kunnen brengen.

RENO_2640

'Moeten alle dj's er tegenwoordig uitzien als stijve harken uit Brasschaat?' vroeg iemand van wie niet geweten was of hij of zij nu juist wél of níét uit Brasschaat kwam. De dj in kwestie stond achter Reno_2640, de vierde rapper van de avond. Reno was de 20-jarige Reno uit Mortsel, 2640 het postnummer van zijn hometown. Een gebrek aan inventiviteit dat ook in zijn muziek was terug te vinden. Hij hield het bij oldskool hiphop waarvan de titels boekdelen spraken waarachter ondiepe verhaaltjes schuilgingen. 'Real Homie', 'Realiteit', 'Back to the Old School': charmant en schattig gebracht met niet eens zo'n slechte flow, maar tien seconden later herinnerde je je er al niets meer van. En die rip-off van Snoop Doggs 'What's My Name' in de afsluiter was leuk, maar deed wel héél erg naar het origineel snakken.

MARLIJN

Marlijn was twee jaar geleden in de halve finale gestrand. Haar groep, toen ook al straf, was er alleen maar op vooruitgegaan en nog meer een geoliede machine geworden, Marlijn zelf leek wat aan inspiratie te hebben ingeboet. Haar eerste lied, 'Nee', was nog wel iets waarnaar je bleef luisteren. Wat ze daarop liet volgen, wist de aandacht veel minder vast te houden en miste over het algemeen wat spankracht. Eén liedje was opgedragen aan Zwanetta, één van de verleidsters uit 'Temptation Island 2018', maar zelfs dat wist bij Klaus - nochtans een fan - geen zweempje van opwinding teweeg te brengen. Na twee jaar mag dat veel meer zijn.

TERMS

'Een groep met vier vrouwen!' riep presentatrice Sofie Engelen ter aankondiging van Terms. Dat er op het podium ook vier manspersonen stonden, werd verzwegen. Klaus overweegt om een mannenrechtenorganisatie op te richten (#KlausToo). Terms was de 24-jarige Dilys Cosemans - vier groepen eerder nog op de backings bij This Is Hert - die voor de presentatie van haar eigen songs een zevenkoppige band had samengsteld (met onder meer Gill Princen van Portland op toetsen). Een gedurfde aanpak die vruchten opleverde: 'This world has turned to shit a long time ago,' zong ze in opener 'Borders', een donker liefdeslied waarin de melodieën en subriedels je als oude vrienden om de hals vlogen. Ze kon zingen, haar groep kon spelen en de backings waren mooi, maar met het songmateriaal ging het vervolgens lichtjes bergaf. Middelmatig werd het echter nooit, en de handchoreografie van de backingzangeressen zorgde ervoor dat het oog ook aan het werk werd gezet - en zich de vraag stelde: wat was me dat allemaal?

CACTUS CLUB, BRUGGE

KIDS IN THE WAITING ROOM

Kids in the Waiting RoomBeeld Koen Keppens

Thomas Van Caeneghem, frontman van Kids in the Waiting Room en bij kijkbuiskinderen bekend van 'Familie', 'Loslopend wild' en 'Gevoel voor tumor', gaf toe scheef te staan van de zenuwen, net nadat hij zich met zijn groep doorheen 'Lucky Day' had geworsteld. Dat lied begon met parlando zang en indie-gefriemel, eindigde in rock, en had tussendoor weinig in petto dat steek hield. 'Bedsheet Island' stond vervolgens garant voor iets meer dan vier van de langste minuten die ons tot nog toe in dit concours al te beurt waren gevallen. De gloed werd wat warmer met afsluiter 'Smile', dat dan weer om God weet welke redenen herhaaldelijk werd stilgelegd. Om de vaart er wat uit te halen, kan het niet geweest zijn.

RATMOSPHERE

Ratmosphere bestond uit twee broers die al in het voorprogramma van Balthazar hadden gestaan en één jurylid aan de gebroeders Van Eyck deden denken. Klaus gaat ervan uit dat dat in hun voordeel speelt. De één drumde, de ander zong en speelde gitaar. Of beter: zong en speelde gitaarsolo's. Goeie solo's, dat zeker, met kunde en inventiviteit gebracht en bulderend geruggensteund door broerlief, maar verpakt in songs die er eigenlijk geen waren. Ratmosphere deed denken aan niets in het bijzonder, en als achteraf in het jurylokaal toch namen als Santana, MGMT en Khruangbin vielen, had dat vooral met sound en veel verbeeldingskracht te maken.

WOLKER

Wolker

Gert-Jan Loobuyck van Wolker deed de vrouwenharten sneller slaan - ik citeer even wat er achteraf in het jurylokaal van oestrogene zijde te noteren viel: 'Knappe gast!' 'Heel knappe gast!' 'Ik doe het interview!' Ook Klaus, heteroseksueel in het diepst zijner gedachten, was onder de indruk van wat Wolker in de aanbieding had: een zanger/gitarist die bij het uitdelen van charisma en looks inderdaad niet als laatste in de rij had gestaan (hij deed een beetje denken aan Jeff Buckley) en een drumster, Femke Decoene, die te goed was om aan Meg White te doen denken. Het duo bracht iets wat we van een dergelijke bezetting nog niet hadden gehoord. Ook met de ogen dicht kwam Jeff Buckley voorbij, en af en toe zelfs - het gebeurde in 2020! - Big Star. Iedereen blij!

MR. GARRYSON

Mr. Garryson stond op het wedstrijdblad nog als Yolan genoteerd, maar was in de kleedkamer van naam veranderd. Ook in hun eerste song leken zij nog op twee gedachten te hinken en niet goed te weten welk tempo er nu ook weer precies was afgesproken. Het kan natuurlijk ook allemaal de bedoeling zijn geweest, maar gezwind liep het niet, en ritmisch meetappen met de voet was schier onmogelijk. Een slecht begin is altijd half verloren, en ook al verliepen de zaken bij Mr. Garryson vervolgens iets rechtlijniger, rechtgetrokken kregen ze de zaak niet meer. Mr. Garryson had een zanger die wel iets te zeggen had, of alleszins wist hoe je een song moest brengen, maar helaas geen song om te brengen.

PINGPONGCLUB

Dat hij een elektrische twaalfsnarige gitaar niet als The Byrds liet klinken, is een prestatie waarover Jonas Desmet, frontman van Pingpongclub, gerust even mag opscheppen, over de algemene prestatie van zijn manschappen op de preselectie in Brugge raden wij hem aan iets gereserveerder uit de hoek te komen. Verre van slecht - begrijp Klaus niet verkeerd - en goed gespeeld door muzikanten die elkaar overduidelijk al langer dan gisteren kenden, maar gepresenteerd met een afstandelijkheid waarbij men zich ging afvragen of Pingpongclub wel in de gaten had dat er ook een publiek op stond te kijken. Het onderlinge gekeuvel tussen de songs maakte het plaatje er niet professioneler op. Geen misse songs nochtans.

BOB WOODS

Bob Woods heeft naar eigen zeggen de grote songschrijversduo's Lennon & McCartney en Leiber & Stoller torenhoog zitten, en te oordelen naar wat hij in Brugge liet horen, is het misschien de hoogste tijd om ook eens op zoek te gaan naar een songwriting-partner. De dingen die hij had geschreven, deden met half dichtgeknepen ogen en oren denken aan allerhande prachtigs van weleer, maar verbleekten met alle zintuigen wijdopen als slobberige onderbroeken aan de wasdraad. Ha, Lou Reed, dacht Klaus nog bij opener 'Quantum Quality TV', maar lang duurde dat niet, en bij het hartverlammende 'Afterglow' was Woods hem finaal kwijt. Dat de vier muzikanten in zijn rug (met een bij momenten zeer opdringerig orgel) ook niet echt klonken alsof ze geloofden in de goede afloop, maakte het er niet beter op. Volgende!

ROOFTOP J

Een mens ging zowaar snakken naar nog eens een rapper, en voorwaar, wie we daar hadden: Rooftop J, alias Jari Marain uit Brugge, en zijn vriend de laptopper Ward De Bruyn. Jari deed Klaus een beetje denken aan Leonardo DiCaprio (van vrouwelijke zijde uit het jurylokaal niets te melden daarover), en schuifelde over het podium alsof hij thuis ook een podium heeft waarover hij heelder dagen rondschuifelt. Hij namedropte clever Vanilla Ice en Ice-Cube in opener 'Can't Relate', iemand had ergens een sample van Snoop Dogg gehoord, en zijn afsluiter 'White Goose' was een track die niet in zijn geheel in de prullenmand hoeft, maar als rapper ontbrak het Rooftop J aan een eigen smoel en verzandde hij iets te vaak in Kanye West-achtig geneuzel.

KEY CONTROVERSY

Eén rapper is geen rapper, en dus volgde na Rooftop J Key Controversy, alias de 21-jarige Tom Desmet uit Oostkamp. Desmet had geen vriend met laptop bereid gevonden om met hem de korte rit naar Brugge te ondernemen, en stond er moederziel alleen voor. Van zenuwen leek hij geen last te hebben, zijn voorkomen had een zeker je-ne-sais-quoi en straalde echtheid uit, en de beats die hij zelf in elkaar had geknutseld, rolden lekker. Twee euvels echter: het Engels van Desmet stond behoorlijk krom, en een goeie rapper kon je hem niet noemen. Wat jammer is voor een rapper.

KLOOTHOMMEL

Kloothommel was een rare groep, en dan wil Klaus de naam zelfs nog buiten beschouwing laten. Achteraf vielen vergelijkingen met Jonathan Richman en Pavement, omdat die er live ook weleens een potje van konden maken, wellicht, want aan songs had Kloothommel niks wat zelfs maar naast het meest overbodige van Richman of Pavement kon liggen. Een viertal waarvan de voorlinie indierock speelde, en de ritmesectie hoorbaar liever bij Steely Dan had gezeten, en tijdens het korte setje in Brugge een keer of vier solo dreigde te gaan. Spelen konden ze allemaal, maar niet samen.

B-ROSE

De grappigste rapper hadden ze in Brugge voor het laatst bewaard. B-Rose, de 25-jarige Broos Van In, stond net als Key Controversy alleen op het podium, maar had plezier voor vijf. In 'Sjette Geven' bleef de feestvreugde nog binnen de perken en hoorden we een degelijke hiphopsong door een rapper die de teugels in handen had, maar vanaf track twee - en eigenlijk al in de bindteksten net ervoor - ging Leut met grote L de bovenhand nemen, en kon Klaus zich niet van de indruk ontdoen dat Broos backstage een neut of vijf te veel had binnengekapt. Hij rapte in het Brugs - hadden we dat al gezegd? Raar Brugs, volgens een aanwezige Bruggeling. B-Rose zien we wellicht niet meer terug, maar dat we nu weten dat 'Elpt Jezèvn' 'Help jezelf' betekent, pakken ze ons niet meer af.

Wat in de auto op weg naar huis? Daar was Klaus rap uit: 'Gin & Juice' van Snoop Dogg en Dr. motherfuckin' Dre. 'Tanqueray and chronic, yeah I'm fucked up now / But I ain't stopping, I'm still popping / Dre got some bitches from the city of Compton.' Everything is fine when you listening to the D-O-G.

De halve finales van Humo's Rock Rally vinden plaats op 13 maart in de Vooruit in Gent en op 14 maart in Trix in Antwerpen, telkens om 20:00. De 20 halvefinalisten worden woensdag 19 februari vanaf 18:00 bekendgemaakt op humo.be/rockrally en digitale radiozender Willy.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234