ArabnormalBeeld Arabnormal

CD★★★★☆

Arabnormal - Arabnormal

Toen vorig jaar de geruchten over de schielijke dood van The Hickey Underworld toch niet overdreven bleken, was het moeilijk om daarbij nog overtuigend uit de lucht te vallen. Dan mag je nog een wereldhit als 'Future Words' geschreven hebben, introverte deliria laten zich nu eenmaal moeilijk vermarkten als de maatschappelijke sluimerstand blijft hangen op 'Niels Destadsbader'. Toen The Hickey Underworld vijf jaar geleden 'Ill' doopte, hun derde plaat die toen nog niet gedoemd was hun laatste te worden, deden ze dat niet in de grote zaal van de AB, maar op zolder. Ik was er, en ik was er graag, maar de talrijkere afwezigen schokschouderden. Hun verlies, nu het ook het onze. De vrije markt trad op als doodgraver en ordonneerde dat The Hickey Underworld een binnenpretje zou blijven voor een handjevol verlichte enkelingen: ze verzamelen zich bij nachte in schemerige cafés waar ook de sanseveria's in het raam een rokershoest hebben, en één van hen beweert zelfs de ware betekenis te kennen achter de videoclip van 'The Frog'.

Maar dood zijn pas zij die zich neerleggen bij het eigen verscheiden, en dus blijft de kist van Younes Faltakh gapend leeg. Als Arabnormal beheert hij nu bloedserieus de eigen nalatenschap, tegelijk notaris en erfgenaam, bijgestaan door Niek Meul, die als lid van Das Pop destijds ook het debuut van The Hickey Underworld ongeschoren liet. In 'Bubble' en 'T9' klinkt de nostalgie naar die dagen het hardste: ze doen vermoeden dat Faltakhs vorige nering alvast niet bezweken is aan bloedarmoede. Gitaren wisselen als vanouds tussen flinterdun of industriële stofzuiger, en in 'Hall of Mirrors' of 'Crypt', een valse trage zoals ik Faltakh ervan verdenk er misschien ook wel één te zijn, zijn ze met verve allebei: tussen de etherische aanhef en het iele slotakkoord wordt in die laatste met horten en stoten vooral op oorverdovende wijze emotie prijsgegeven, een voor songschrijvers peperduur goed dat nog altijd niets gemeen heeft met emoowtsie, wat vooralsnog een stuk makkelijker aan de man te brengen is.

In Arabnormal laat Faltakh zich namelijk nog moeilijker betrappen op hitgevoeligheid dan bij The Hickey Underworld, ook al voel je dan de verleiding om ter hoogte van 'Digital Veil', waarin Faltakh zowaar flirt met r&b maar uiteindelijk toch weer alleen naar huis gaat, met het etiket 'dansbaar' te goochelen. De momenten waarin Arabnormal het hardst een eigen smoelwerk en bijbehorende identiteitskaart opeist, zitten dan ook in 'Scorpio' en 'Toy', geschreven volgens de stop-startmethode en uitermate geschikt om er je airbags bij te testen, met Faltakhs aan laryngitis grenzende grindgorgel als keurmerk. Oostelijk geïmporteerde melodieën houden zich schuil achter twee of drie hoeken tegelijk, en voor je ze kunt aantikken, zijn ze weer weg. Intrigerend/allesbehalve commercieel vatbaar: schrappen wat niet past, of laat ze beide staan en lees twéé aanprijzingen.

Op het podium laat Faltakh zich vergezellen door Jonas Govaerts, medeplichtige van het eerste uur in The Hickey Underworld, en een handvol aan Millionaire ontleende huurlingen. Het heeft er alle schijn van dat Arabnormal live dus nog beter is. 

Arabnormal
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234