ARLO PARKS - Collapsed in Sunbeams Beeld Humo
ARLO PARKS - Collapsed in SunbeamsBeeld Humo

CD★★★★☆

Arlo Parks maakt op ‘Collapsed in Sunbeams’ regenbogen van haar pijntjes

Arlo Parks woont in Londen, werd 20 in 2020 en heet eigenlijk Anaïs Oluwatoyin Estelle Marinho. Ze omschrijft haar tienerjaren als die van een tomboy die niet kon dansen, naar breekbare liedjes luisterde, in de Spaanse les verliefd werd op een meisje, kortverhalen schreef en uiteindelijk besefte dat ze biseksueel was. Michelle Obama is al fan. Billie Eilish vindt haar sooo cool. Florence Welch is dol op haar. Iemand van The Guardian heeft het over emo 2.0.

Voor ik de luisterlink van de platenfirma aanklik, kijk ik op YouTube naar Parks’ Tiny Desk Concert: de Amerikaanse publieke omroep stelde de microfoon en de camera op bij de artieste thuis. Parks’ huidskleur, haar korte haar en haar gitaar doen denken aan Meskerem Mees, de beste van Humo’s jongste Rock Rally-klas. Mees heeft Ethiopische roots, maar voelt geen behoefte om Ethio-jazz te spelen: ze covert liever ‘Smells Like Teen Spirit’ van Nirvana en ‘Mia’ van Gorki. Parks is half Nigeriaans, een kwartje Tsjaads en een kwartje Frans, maar covert ‘Candy Says’ van The Velvet Underground en ‘Moon Song’ van Phoebe Bridgers. Haar versie van ‘Creep’ van Radiohead is doorleefd. In ‘Fake Plastic Trees’, ook van Yorke en co., begeleidt ze Phoebe Bridgers aan de piano.

ARLO PARKS Beeld Humo
ARLO PARKSBeeld Humo

Ondertussen is ‘Collapsed in Sunbeams’ begonnen. Opener ‘Hurt’ is geschreven in de stijl van een Motownhit van The Supremes, maar doet evengoed aan Sault denken, of aan ’Remember Me’ van Blue Boy. ‘Too Good’ is trager en komt met een Soul II Soul-vibe en met de avondvullende vraag ‘Why do we make the simplest things so hard?’ ‘Hope’ klinkt van bij de eerste beluistering als een vooruitgeschoven single die ik al een maand ken: er zit een reverbgitaar boven de gebroken beats, het refrein gaat over ons aller littekens, het stukje parlando is prachtig, de tune is de perfectie nabij. Ondertussen heeft de gitaarvrouw in Arlo Parks zich overal goed verstopt: in de depressiesong ’Black Dog’ zit haar zachte gitaargetokkel bijvoorbeeld tussen de lofi-beats.

Parks weet hoe ze het persoonlijke universeel moet maken, maar ook hoe ze een verhaal moet vertellen als ze anderen observeert: ‘Bluish’ gaat over iemand die te veel ruimte opeist, ‘Green Eyes’ over een lesbische tienerromance die door een ouder wordt afgekeurd, ‘Caroline’ over een ruziemakend koppel.

‘For Violet’ is de tune met de zwaarste beat en de logste bas: in de tekst zit voor één keer amper hoop. ‘Portra 400’ sluit af met een kapotte beat en een tegen de stroom op zwemmend pianootje in de stijl van Earl Sweatshirt. ‘Making rainbows out of something painful’, gaat het hier, en da’s exact wat Arlo Parks heel goed kan: van haar pijntjes regenbogen maken.

Twaalf songs. Geen enkele keer het gevoel gehad bij een oudere muzikant(e) te moeten bijtanken. Parks zou haar liedjes graag schrijven zoals Haruki Murakami ‘Norwegian Wood’ heeft geschreven, zegt ze ergens: ‘Niet al te geraffineerd, gevoelig, menselijk.’ We zijn nu al benieuwd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234