Charles et les Lulus Beeld Danny Willems
Charles et les LulusBeeld Danny Willems

Charles et les Lulus

Arno: ‘Het is een uit de hand gelopen grap, een bevlieging om onze roots weer te bevruchten’

Op een moment dat voor het wandelende cultuurmonument A. Hintjens carrièregewijs alles in een stroomversnelling dreigt te komen, start hij met een kleinschalige back to the roots-tournee. De laatste cowboy van Vlaanderen heeft wat indianen opgetrommeld om Zijn Ding mee te doen: Arno goes blues, voor zover dat niet al altijd het geval was. Met Charles et ses Lulus vloeit de Mississippidelta tot in ’t Zwin.

Serge Simonart

HUMO Ça va, Charles?

ARNO «Zo heet ik: Arno, Charles, Ernest. En Lulu is naar mijn moeder, die Lucrèce heette. De Lulus zijn Roland, Ad Cominotto, die alles gespeeld heeft, van jazz- tot balorkesten, en Piet Joorens, met wie ik in Frankrijk een fanfarecover van ‘Le pullover Blanc’ heb opgenomen. We spelen tijdens deze tournee alleen maar blues. Veel covers, maar zelfs mijn eigen nieuwe songs rieken naar de blues. Misschien ontdekken de jonge gastjes via mij de roots, zoals ik ze destijds de The Stones ontdekte. De plaat is op tien dagen tijd ingeblikt. Magic! Alles klikte. En de tournee moet even intens, fris en spontaan zijn. Het is een fin de siècle-event, dat voel ik heel sterk.»

HUMO Het zijn allemaal mannen, Charles.

ARNO «Ja, al was Roland vroeger een schoon meiske. Héél lang geleden. Waarom zitten er geen vrouwen in mijn groepen? Ik ga niet graag met vrouwen op tournee. ’t Es water en viére. Ik heb het al moeilijk genoeg met de mannen. Een groep is macho. Dat kan niet anders. Bij TC Matic hebben we even een vrouw gehad. Maar dat was een lesbische, die was nog macho-er dan de macho’s. Als in een café een koppel zat waarvan de vrouw haar beviel, sprak ze die ongegeneerd aan, en moest ik tussenkomen opdat de man haar niet zou afmotten. Pas op: ik heb niks tegen vrouwen, hé.»

HUMO Exclusief.

ARNO «Ik heb het op ‘Ratata’ met vrouwen geprobeerd. Ik had twee Engelse zangeressen die met Terence Trent D’Arby, Level 42 en George Michael hebben gewerkt. Hyperprofessionele madammen, maar zielloos. Ze wachtten tot de bom viel. Ik heb toen Reggie gebeld, en die begon met die mamsels over cul en al, en ’t was gebakken. Maar op tournee is dat nog anders. Je moet daar eens op letten: groepen waar mannen én vrouwen in spelen, splitten vlugger dan andere. En backing vocalistes gaan nooit langer mee dan één tournee.»

HUMO Op de plaat staan twaalf nummers, genoeg voor een spetterende halve avond. Maar wat speel je in de verlengingen?

ARNO «We hebben veertien nummers opgenomen, allemaal in één take. De Beatles-cover ‘Drive rny car’ paste niet op de plaat, maar misschien doen we hem live wel. Net als ‘Jus de flute’, een grap waarvan de melodie goed is, maar de tekst was over the top, té onnozel, en ik kreeg de slappe lach, dus het staat niet op plaat. ‘Vive ma liberté’ al evenmin, dat raakte niet af. Ik doe ook een Doors-cover, waarschijnlijk ‘Roadhouse blues’, en een nummer van Johnny Rivers: ‘John Lee Hooker’, dat als in trance tot twintig minuten lang doorwalst, á la ‘Get Ready’ van Rare Earth. The Doors hebben de akkoorden en het ritme van ‘John Lee Hooker’, dat als in trance tot twintig minuten lang doorwalst, á la ‘Get ready’ van Rare Earth. The Doors hebben de akkoorden en het ritme van ‘John Lee Hooker’ trouwens gejat. The Doors hebben véél gestolen, hé.»

HUMO De tournee loopt heel goed. Charles et ses Lulus zijn al een succes voor het publiek één noot gehoord heeft.

ARNO «Raar, hé? Weet je, dit is een monster dat we gecreëerd hebben. Charles & Co is een uit de hand gelopen grap, de passie van één moment, een bevlieging om onze roots weer te bevruchten. Low budget: er zijn mensen in België die met het budget van onze plaat nog geen single kunnen opnemen! Lulus was drie weken geleden nog een tof ding om ons van ’t straat te houden. En nu...»

HUMO Wéér een tournee. De duizendste, sinds je Tjens-Couter begon. Of deed je daarvoor ook al tournees, tournees generales niet meegerekend?

ARNO «Bah ja, voor Tjens Couter deden we de manche, oftewel busking zoals de Engelsen zeggen. We reden door Frankrijk in een aftandse zwarte Mercedes, en speelden op straat of op terrasjes. Ik, Pol, en Jantje, een geflipte bongospeler. Jantje deed rare trips, kon in trance urenlang bongo spelen, ging bij de Berbers wonen, nam crazy stuff... Ik heb hem nog van pure geilheid de grond zien neuken, letterlijk. We verzeilden in Saint-Tropez, daar speelden we op een terras. Er zat een sjieke zwarte madam die ons aansprak en ons uitnodigde in de Papaye, een sjieke discotheek waar zij ’s avonds optrad. Haar groep heette Rufus en die madam bleek Chaka Kahn te zijn Zo’n fantastische mamzel, en waar is ze nu? Is het niet wreed: ik maak nog altijd muziek, en zo’n stem zwijgt! Maar ja, dat is Amerika, hé, en Chaka heeft ook wat teveel aan het gerief gezeten. We zijn toen een week met haar opgetrokken en daarna zijn we in een Protestants nonnenklooster verzeild, zo’n semi-moderne cirk waar ze ook verslaafden en daklozen opvingen. Het waren nonnen met een roeping: er was een non-timmerman, een non-koeienmelkster, een boekhouder-overste, enzovoort. Door en door mensen, die nonnen, maar streng, jawadde! Om zeven uur moest je opstaan, tijdens het eten mocht je niet praten, ’s avonds moest je ook al zwijgen... Maar Pol kreeg een idee: ‘Zeg hun dat het mijn verjaardag is!’ En ze trapten erin: ’s avonds werd er een verjaardagstaart opgediend, en in een mum van tijd stond het hele klooster op stelten. Wel, en toch voel ik dat die nonnen nog voor mij bidden, denk je niet?»

(Verschenen in Humo op 25 april 1991)

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234