Colin H. Van Eeckhout: 'Ik ben met lood in de schoenen naar de eerste repetitie afgezakt. Astrid is een echte muzikante, die de  taal van de muziek machtig is, ik niet.' Beeld Guy Kokken
Colin H. Van Eeckhout: 'Ik ben met lood in de schoenen naar de eerste repetitie afgezakt. Astrid is een echte muzikante, die de taal van de muziek machtig is, ik niet.'Beeld Guy Kokken

Interview

Astrid Stockman en Colin H. Van Eeckhout maken opera: ‘Opera is metal: soms word je na twee aktes fysiek onwel’

Goed nieuws voor wie dringend toe is aan ‘een theatrale totaalervaring met extatische klanklandschappen’: op maandag 13 december kunt u in de AB terecht voor een allerhande culturele barrières slopende herinterpretatie van het Bijbelse verhaal over Salomé. Regisseuse Aïda Gabriëls (een aanstormend talent, volgens onze bronnen in de cultuurwereld) wist voor ‘Dance of the Seven Veils’ twee bekende muzikanten aan haar sabel te rijgen: Colin H. Van Eeckhout, frontman van metalband Amenra, en – les extrèmes se touchent – Astrid Stockman, ’s lands beroemdste operazangeres this side of Koen Crucke. James, het dubbelinterview!

Noud Jansen

Astrid Stockman «Een paar jaar geleden had ik al eens met Aïda Gabriëls gewerkt: samen met Pieter-Jan Van Assche van de eenmansband Innerwoud hebben we toen een soort alternatieve operamonoloog in elkaar gebokst, ‘Medeamaterial’, die achteraf ook op plaat is uitgekomen. Ik had nog nooit van Pieter-Jan of zijn muziek gehoord toen we eraan begonnen, maar het klikte vanaf minuut één: met zijn contrabas en zijn loop station legde hij als het ware het tapijt neer waarop ik vrijelijk kon improviseren met mijn tekst. Sindsdien heb ik een blind vertrouwen in Aïda. Toen ze er voor dit project naast Pieter-Jan ook Colin bij betrok, die ik evenmin kende, heb ik me dan ook geen vragen gesteld: ik wist dat het goed zou komen.»

Colin H. Van Eeckhout «Ik moet toegeven dat ik met lood in de schoenen naar de eerste repetitie ben afgezakt. Astrid en Pieter-Jan zijn ‘echte’ muzikanten, die de taal van de muziek machtig zijn, ik niet. Dat maakte het allemaal nogal intimiderend voor mij. Ik dacht: wat ga ík nu in ’s hemelsnaam kunnen toevoegen?»

Stockman «Colin, komaan zeg!»

Van Eeckhout «Serieus, het had toch net zo goed gekund dat jullie je hadden afgevraagd wat dat metalzangertje eigenlijk kwam doen? Maar jullie maakten er duidelijk geen punt van dat ik au fond geen theoretische bagage heb: heel sympathiek. Na een halfuur jammen, of hoe moet ik het noemen, was ik al helemaal op mijn gemak. Ik had ook het idee: dit zou weleens iets geweldigs kunnen worden.»

Stockman «Januari was het toen, toch? Ik herinner me dat ik me creatief wat afgestompt voelde in die periode: het land zat op slot door corona, en ik had veel tijd moederziel alleen in mijn appartementje doorgebracht, zonder dat ik muzikale projecten omhanden had. Maar toen ik na die eerste gezamenlijke repetitie naar huis fietste, stond m’n hoofd voor het eerst sinds lang weer helemaal open. Ik voelde me zo… gevoed.»

HUMO Eerlijk zeggen: hebben jullie moeten googelen toen Aïda jullie vertelde dat haar voorstelling over Salomé zou gaan — de nieuwtestamentische Lolita die een stripact ten beste gaf voor haar stiefvader, koning Herodes, en in ruil het hoofd van Johannes de Doper op een zilveren dienblad kreeg aangereikt?

Van Eeckhout (lachje) «Ik heb moeten googelen, ja.»

Stockman «Ik ook. En van het personage dat ik zou spelen – Herodias, de moeder van Salomé – had ik evenmin ooit gehoord. Een interessante figuur, hoor.»

Van Eeckhout «Ik speel Johannes de Doper, en in het begin had ik het daar moeilijk mee. Enfin, niet zozeer met Johannes de Doper op zich, maar met het feit dat ik een personage moest spelen. Nooit eerder gedaan! Ik moest ook zo veel tegelijk doen: zingen, acteren, mijn stappen tellen…»

Stockman «Ik zag dat je ermee worstelde, maar ik twijfelde er geen seconde aan dat het je uiteindelijk wel zou lukken.»

Van Eeckhout «Wat dat betreft, was het wel een geluk dat mijn personage niet mijlenver afstaat van wie ik in het echt ben. Ik hoef niet vrolijk te dansen en te springen, om maar iets te noemen.»

HUMO Je hoofd mocht ook netjes op je schouders blijven staan.

Van Eeckhout (grinnikt) «Inderdaad. Aïda koos ervoor om dat gegeven niet letterlijk te behandelen.»

HUMO Waar ze zo mogelijk nog drastischer afwijkt van het oorspronkelijke Salomé-verhaal: het hoofdpersonage is geen 15-jarige bakvis, maar een man van middelbare leeftijd.

Stockman «Welja, waarom ook niet?»

Van Eeckhout «Het Saloméarchetype is jong, fris, wellustig en verleidelijk, en bovenal: vrouwelijk. Hier krijg je een volwassen mannelijke danser te zien (Germán Jauregui, red.): die geef je onwillekeurig meer krediet.»

HUMO Hoezo?

Van Eeckhout «Als mens heb je toch een ingebakken neiging om een jonge deerne die een oudere man verleidt te veroordelen. ’t Is gek hoe zaken vaak aan uiterlijkheden vasthangen.»

Stockman «Tijdens de voorstelling werpt Salomé telkens een sluier af: alle lagen van haar – of zijn – persoonlijkheid worden als een ajuin afgepeld, totdat uiteindelijk enkel de kern overblijft. Helemaal op het einde van de voorstelling danst hij solo: dan zie je hem in al zijn puurheid. Prachtig is dat.»

DIEPSTE DARMEN

HUMO Astrid, wat vind jij als geschoolde zangeres van Colins stem?

Stockman «Héél mooi.»

Van Eeckhout (schiet in de lach)

Stockman «Colin, stop daarmee! (tegen Humo) Serieus, ik was aangenaam verrast. Ik wist niet goed wat ik van hem moest verwachten, maar hij bleek over een uiterst divers palet te beschikken.»

Van Eeckhout «Als jij het zegt.»

Stockman «Je mag daar echt niet onzeker over zijn, Colin. Ik ben zelfs een tikkeltje jaloers. Jij kunt niet alleen heel breekbaar zingen, maar tegelijk ook alles bij elkaar schreeuwen – een geluid dat uit het diepste van je darmen lijkt te komen.»

Van Eeckhout (haalt de schouders op) «Ieder mens heeft toch weleens zin om te schreeuwen?»

Stockman «Ja, maar als operazangeres kan en mag ik het niet.»

Van Eeckhout «De bewondering is hoe dan ook wederzijds. De gitarist van Amenra, Lennart, is naar een opvoering van ‘Dance of the Seven Veils’ in Rotterdam komen kijken, en achteraf was hij al net zo in alle staten als ik: ‘Holy shit, hoe goed zingt Astrid!’ Haar stembereik en controle, en de manier waarop ze kan uithalen naar hoge noten en ze dan – bam! – direct nailen: wij zijn dat niet gewoon, hè? Meerdere keren tijdens de voorstelling kwamen al de haren op mijn armen recht te staan, gewoon door de manier waarop ze zingt. Haar stem is een wapen.»

Van Eeckhout: 'Astrids stem is een wapen. Door de manier waarop ze zingt, gaan de haren op mijn armen rechtstaan' Beeld Guy Kokken
Van Eeckhout: 'Astrids stem is een wapen. Door de manier waarop ze zingt, gaan de haren op mijn armen rechtstaan'Beeld Guy Kokken

HUMO Was je ooit al eens naar een opera geweest?

Van Eeckhout «Ja, ik heb een vriendin die jaren geleden in de Muntschouwburg werkte, in Brussel. Zij nam me af en toe mee wanneer er een stuk speelde waarvan ze dacht dat het misschien wel iets voor mij was.»

Stockman «Wat heb je allemaal gezien?»

Van Eeckhout «Goh, dat ik het niet meer weet. Het probleem was: ik vond geen aansluiting. Misschien was het wat te klassiek aangepakt?»

Stockman «Wat jij weleens op het podium doet, heeft nochtans ook iets opera-achtigs.»

HUMO Heb je ’t nu over de vleeshaken die Colin op het podium weleens in z’n torso laat planten?

Stockman «Ja. In een opera kun je zoiets in principe toch ook zien gebeuren? Met dit verschil dat het dan geacteerd is.»

Van Eeckhout «Da’s nu juist het punt: wanneer ik het doe, is het níét geacteerd. Die wetenschap, dat het lijden dat je live voor je ogen ziet gebeuren, écht is, doet iets met je als toeschouwer. Je voelt empathie, of walging, of wat dan ook – emotie. Sommige mensen vallen zelfs flauw.»

HUMO Mission accomplished, denk jij dan?

Van Eeckhout «Goh, nee, dat is nu niet meteen mijn bedoeling.

»Kijk: in de wereld van de shockrock zie je soortgelijke dingen op het podium. Maar wat zij doen, is platvloers entertainment: ze ontdoen het van alle kracht, inhoud en gewicht. Bij ons gaat het over offers brengen, over boeten en door een dal gaan, om er als een gelouterd en gezuiverd mens weer uit te komen.»

Stockman «De persoon die me over die vleeshaken vertelde, zei me dat dat voor haar te ver ging. Voor mij niet: ik kan me zo voorstellen dat het perfect in jullie wereld past. Jij hebt je toch ook al eens laten tatoeëren op het podium? En die live bloedtransfusie op het podium, dat was jij toch ook?»

Van Eeckhout «Euh… nee, dat laatste niet.»

Stockman «Ah, oké. Maar ik zie het je ook nog doen, mocht het passen in het geheel.»

Over het muurtje

HUMO Colin, afgelopen zomer heb jij met Amenra een Nederlandstalige plaat uitgebracht, ‘De doorn’. Hebben jullie daar in deze rare tijden al mee kunnen touren?

Van Eeckhout «Ja, maar op een andere manier dan we gepland hadden. Het oorspronkelijke idee was een Europese tournee in september en oktober, maar omdat een normale capaciteit niet mogelijk bleek, hebben we er een akoestische versie op kleinere schaal van gemaakt, voor een zittend publiek – we hebben dat al vaker gedaan.»

Stockman «Een theatertourneetje.»

Van Eeckhout «Zoiets, ja. We mogen eigenlijk echt niet klagen: sinds het begin van de coronacrisis hebben we altijd wel een manier gevonden om toch nog ons ding te kunnen doen.»

HUMO Hoe wordt er in het buitenland gereageerd op jullie Nederlandstalige repertoire?

Van Eeckhout «Goed. We wisten eigenlijk al wel dat het geen probleem zou zijn, omdat we in het verleden al Zjef Vanuytsel-covers voor een buitenlands publiek hadden gespeeld, ‘Het dorp’ en ‘De zotte morgen’. Oorspronkelijk vreesden we dat ze daar in pakweg Frankrijk niks aan zouden hebben, omdat ze er natuurlijk geen jota van verstonden – in de kleinkunst is wát je zingt trouwens ook niet onbelangrijk. Maar toch waren er veel mensen die na een optreden kwamen vragen: ‘Wow, dat Nederlandstalige nummer, wat was dat?’»

HUMO Jullie hebben al wel vaker covers gespeeld, onder meer van Tool, Portishead, Townes Van Zandt en Tim Buckley. Waarom niet eens een volledige coverplaat uitbrengen?

Van Eeckhout «Op dit moment hebben we geen plannen in die richting, maar alle wegen blijven open. Als we het doen, zullen we het alleszins niet uit commerciële overwegingen doen, zoals veel bands. In de – wat is het? – 22 jaar dat we nu bestaan, hebben we alles enkel en alleen gedaan omdat we er de noodzaak toe voelden. Die Zjef Vanuytsel-nummers, bijvoorbeeld, kwamen er omdat een vriend me had gevraagd om voor zijn film ‘Het dorp’ te coveren, een nummer dat ik nog nooit had gehoord. ‘Oké’, zei ik, ‘ik zal het eens beluisteren’. Ik was laaiend enthousiast toen ik het voor het eerst opzette: ‘Fok, hoe goed is dat!’ Op het eerste gehoor is het een heel eenvoudig nummer met een al even eenvoudige tekst, maar ’t zit zeer ingenieus in elkaar. Het woordgebruik is echt next level: ik zal in geen honderd jaar songteksten kunnen schrijven zoals Zjef Vanuytsel het kon.»

HUMO Astrid, jij hebt tot nog toe in je carrière louter het repertoire van anderen vertolkt. Voel je nooit de aandrang om zelf eens iets te schrijven?

Stockman «Dat speelt weleens in mijn hoofd, ja. Maar zo spelen er véél dingen in mijn hoofd. Ik kan moeilijk voor één pad kiezen in het leven: ik wil te allen tijde de mogelijkheid openhouden om een andere afslag te nemen. Maar een samenwerking met Amenra zou ik echt zien zitten (grinnikt).»

Van Eeckhout «Moet mogelijk zijn.»

Stockman «Sowieso kijken we allebei graag over ons eigen muurtje. ‘Dance of the Seven Veils’ was voor ons een duik in het onbekende.»

Van Eeckhout «Hoe ouder ik word, hoe meer ik mijn oogkleppen afgooi: ik zie de schoonheid in van een bredere waaier aan kunsten, en ik durf al eens een afslag te nemen die ik vijftien jaar geleden niet zou hebben genomen. Je moet het als muzikant ook interessant houden voor jezelf.»

HUMO Sinds je deelname aan ‘De slimste mens’ twee jaar geleden ben je ook geregeld op tv te zien, Astrid. Merk je dat in de zalen?

Stockman «Ja, ze zitten voller. Ik heb sindsdien ook een schare fans die naar alles komt kijken wat ik doe. Ze vinden het vrijwel per definitie ook allemaal even fantastisch, of ik nu Elton John zing aan mijn piano of op het podium sta met het SPECTRA Ensemble – atonale, doorwrochte, moeilijke muziek. Ik merk dat ik voor hen als een opstapje fungeer naar de wijde cultuurwereld, een rol die ik erg graag vervul. Na de ‘Slimste mens’ liep mijn mailbox over van de mensen die vroegen: ‘Ik wil voor het eerst in mijn leven naar een opera. Waar moet ik naartoe?’»

Van Eeckhout «De opera-infodesk!»

Stockman «Ja! Niet erg, hè? Ik doe dat met plezier.»

HUMO In dat geval: ik wil voor het eerst in mijn leven naar een opera. Waar moet ik naartoe?

Stockman «Goh, ja, daar vraag je me wat (lacht zoals enkel een sopraan kan lachen). Het is iets persoonlijks, natuurlijk. Daarom zou ik, als ik jou was, altijd even kijken of er al een trailer of iets dergelijks te zien is. Wie weet is er wel iets dat je triggert? Lees je op voorhand ook altijd in: als je geen idee hebt waar het verhaal over gaat, dan ben je in de regel verloren. Nu, ik heb wel een open geest, maar ook ik hou niet van alle opera’s. Ik heb al opera’s meegemaakt waarbij ik fysiek onwel werd na twee aktes, dat ik gewoon wég moest. De eerste keer dat ik Wagner hoorde, voelde ik mijn borstkas bijna dichtklappen: ‘O Jezus, dit mag niet te lang duren’. Prachtig, maar voor mij wel érg overweldigend en heavy.»

Van Eeckhout «Voor een metalliefhebber lijkt Wagner me dan weer wel interessant.»

Stockman «Wel je boterhammetjes meenemen, want het duurt uren.»

HUMO Colin, jou zien we praktisch nooit op tv, en Amenra al helemaal niet. Hoe groot jullie in je specifieke milieu ook zijn, voor het brede publiek is het daardoor alsof jullie niet bestaan.

Van Eeckhout «Op tv moet alles luchtig en grappig zijn. Ik heb daar niks op tegen, alleen ben ik er niet voor gemaakt. Meestal krijg je amper een minuut als je op tv mag spelen: in een minuut zijn wij niet eens opgewarmd!»

HUMO Muziek in programma’s is vaak een zapmoment: vandaar dat men het kort wil houden.

Van Eeckhout «Echt? Wist ik niet.»

Stockman «Bij ‘Vive le vélo’ was dat volgens mij toch niet zo. Ik heb pas nog met Rocco Granata op het podium gestaan – over een duik in het onbekende gesproken – en hij zei me dat hij altijd speciaal voor mij tot het einde bleef kijken. Dat heb ik van veel mensen gehoord, dat ze eigenlijk niks met wielrennen hebben, maar toch dat laatste moment van ‘Vive le vélo’ wilden zien, waarin ik nog een liedje aan de piano bracht.

»Wat een artiest trouwens, die Rocco Granata.»

Van Eeckhout «Een held.»

Stockman «Die mens injecteert blijdschap in de zaal. Hij moet nog maar opkomen of de tent staat al in lichterlaaie.»

HUMO Ik weet het: jullie moeten samen met Rocco Granata een trio beginnen.

Van Eeckhout en Stockman (in koor) «Dat is het!»

‘Dance of the Seven Veils’ speelt nog in onder meer Brussel, Brugge en Leuven. Tickets en info: OESTER en Transparant.be.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234