CD★★★★☆

Badly Drawn Boy - ‘Banana Skin Shoes’: Sommigen hebben nooit geluk

Badly Drawn Boy: wij moeten altijd aan Sociaal Incapabele Michiel denken als die naam passeert, wat niet dikwijls gebeurt, want Damon Gough, de man die zich achter die nom de plume verstopt, is niet van de ijverigste. Sinds 2012 niets van gehoord.

Maar dat had zijn redenen. Hij zat in een dip van epische afmetingen: aan de drank, daarna in rehab, in therapie, huwelijk kapot, opnieuw verliefd, vervolgens hertrouwd en een vers kind erbij. Tussendoor kreeg hij de ziekte van Crohn, werd hij diabetespatiënt en werd hem, to top it all off, een nieuwe heup geplaatst. De oude was versleten, zijn moeder mocht het niet weten.

Na vele sessies en producers en studio's is er nu een nieuwe plaat en lijkt hij weer gelanceerd. Gough werd de popscène in gekatapulteerd in 2000, toen hij voor zijn debuutplaat 'The Hour of Bewilderbeast' de prestigieuze Engelse Mercury Prize won, waarbij hij onder meer 'Parachutes' van Coldplay het nakijken gaf. Dat had hij ook te danken aan zijn optreden tijdens Glastonbury dat jaar, waar hij, een beetje à la Beck, van zijn aangeboren onhandigheid een wapen maakte. Een man die altijd en overal verschijnt met een onnozel potske op: qua trademark kan dat tellen.

Badly Drawn studeerde - samen met de betreurde Elliott Smith - af aan de academie voor emotioneel onzekere mannen met hechtingsproblemen, maar maakte daar mooie liedjes over, dus dat mag. Het zijn echter, zoals wij oudere jongeren weten, sterke benen die de weelde kunnen dragen en Gough had die niet, laat ons eerlijk zijn. Hij werd voor de popmuziek zo'n beetje wat Ousmane Dembélé van Barcelona voor het voetbal is: eeuwig talent, maar nooit tot volle wasdom gekomen. Voor altijd opgesloten lijkend in een steeds smaller wordende marge. Bekender omdat hij de vrouwenvoetbalploeg van de zus van zijn toenmalige vriendin sponsorde dan voor zijn muziek. Brengt hij dan voor het eerst in bijna tien jaar een plaat uit, dan is de wereld op slot en wordt zijn comeback, die glorierijk dreigde te worden, geaborteerd door een virus. Sommige mensen hebben nooit geluk.

'Banana Skin Shoes' is een triomfantelijk opgestoken vinger naar al die sores en bulkt van de kwaliteit en licht melancholische meezingbaarheid. Hier zingt een gelouterd man die geleerd heeft van zijn fouten en daar geen geheim van maakt. Zo is 'I Just Wanna Wish You Happiness' een mooie, bitterzoete song over zijn ex. De plaat is eclectisch, van de britpop van 'Fly on the Wall', over breedgeschouderde ballades ('Never Change'), tot een huppelende ode aan Tony Wilson (eigenaar van de legendarische dancing Hacienda en manager van het nog legendarischer Factory Records). Track 14 sluit de plaat af in schoonheid: 'I'll Do My Best', zingt hij op een melodie die grote kans zou gemaakt hebben op het songfestival in 1967.

Mooi. Of had ik dat al gezegd? 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234