Mooneye Beeld TOM VERBRUGGEN
MooneyeBeeld TOM VERBRUGGEN

InterviewMooneye

‘Bloemstukken bestellen, rouwprentjes ontwerpen, doodskisten verkopen: ik heb het allemaal gedaan’

Mooneye, één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting 2019, kan maar niet genoeg krijgen van de klassieke songschrijvers uit de vorige eeuw. De West-Vlamingen toonden dat con brio in de wervelende single ‘Bright Lights’, met Rock Rally-winnares Meskerem Mees op gastzang – nóg zo’n oude ziel die liever naar folk luistert dan naar blieps en blops. Maar zo opzwepend die radiohit klonk, zo melancholisch is de sfeer die zanger-gitarist Michiel Libberecht opzoekt op ‘Big Enough’, het langspeeldebuut van zijn band. ‘De grote berg Bob Dylan moet ik nog beklimmen.’

Ik heb met Michiel Libberecht afgesproken in Kortrijk, in het weekend dat het metalfestival Alcatraz er plaatsvindt: het eerste echte festival in tijden, en het troetelkind van burgemeester/metalfan Vincent Van Quickenborne (Open VLD). Op het terras waar de Mooneye-frontman en ik een tafeltje delen, in het centrum van de West-Vlaamse stad waar de middenstand regeert, is alles gelukkig pais en vree.

HUMO Kijken jonge muzikanten eigenlijk anders naar Humo’s Rock Rally, een livewedstrijd met jury, dan naar De Nieuwe Lichting van Studio Brussel, een demopoll? Of schrijven jullie je gewoon voor alles in?

MICHIEL LIBBERECHT «Ik had, eerlijk gezegd, graag deelgenomen aan de Rock Rally: dat steekt toch een beetje. Ik heb vroeger natuurlijk ook demo’s ingestuurd, zoals iedere groep, maar ik heb de preselectie nooit gehaald. Omgekeerd begreep ik dan weer niet dat we maar bléven doorgaan in De Nieuwe Lichting. Ik dacht altijd dat ik me zou moeten bewijzen door veel te spélen, niet dat één song een doorbraak zou forceren.»

HUMO Het toeval wil dat je een jeugdvriend bent Gert-Jan Loobuyck van Wolker, winnaar van de zilveren medaille op de Rock Rally van 2020.

LIBBERECHT «Ja, of preciezer: onze ouders waren vrienden. Daardoor kennen we elkaar al van kindsbeen af. We maakten toen ook veel muziek samen. Enfin, ‘muziek’: er schieten nu beelden door mijn hoofd van ons, dreunend op een piano, onze armen kronkelend over zoveel mogelijk toetsen tegelijk (lacht).

»Een paar jaar later zijn we eens met z’n tweeën in de kofferbak van mijn vaders auto gekropen. Gert-Jan met zijn gitaar – hij had net ‘Californication’ van Red Hot Chili Peppers leren spelen – en ik nam de zang voor mijn rekening. Maar vraag me niet waarom we dat uitgerekend in die koffer moesten doen!»

HUMO Jullie hebben ook even samen gespeeld in Mickey Doyle, je vorige groep. Verschilden jullie smaak en stijl te veel?

LIBBERECHT «Gert-Jan speelde bas bij Mickey Doyle, of beter: hij wilde per se bas spelen op een gitaar (lacht). Zijn smaak en de mijne zijn inderdaad heel anders geëvolueerd, maar we houden nog contact. We laten elkaar vaak de muziek horen die we aan het maken zijn, om te weten wat de ander ervan vindt.

»Mickey Doyle was het groepje waarin ik me écht heb geout als singer-songwriter. Ervoor zat ik in een stonerrockgroep, Forward. Ik betrapte mezelf erop dat ik almaar eenvoudiger nummers ging schrijven, nummers die gewoon niet meer pasten binnen die groep. Ik had meteen ook meer optredens te pakken, gewoon omdat organisatoren nu eenmaal sneller een soloartiest boeken.»

HUMO Was Mark Lanegan dé figuur die je van stonerrock naar het singer-songwriterschap leidde? Jouw generatie kent hem vooral van Queens of the Stone Age, terwijl hij in 1990 al een solofolkplaat uitbracht. Kurt Cobain, die meespeelde op die plaat, liet zich er later door inspireren tijdens de ‘Unplugged’-sessie van Nirvana.

LIBBERECHT «Mark Lanegan was de sleutelfiguur, ja. ‘The Winding Sheet’, dat solodebuut, ken ik vanbinnen en vanbuiten. ‘Bubblegum’ uit 2004 was voor mij de plaat die het hem deed, uiteraard lang na de release, want toen was ik amper elf. Sindsdien ga ik gestaag het rijtje grote singer-songwriters af: ik heb een Nick Cave-fase gehad, een Leonard Cohen-fase, en tegenwoordig is het al Townes Van Zandt wat de klok slaat. De grote berg die Bob Dylan heet, moet ik nog beklimmen. Maar ik heb nog tijd, hè.

»Eergisteren zaten we met de groep in ons busje. Er lag een hedendaagse artiest op – de naam ben ik al vergeten – van wie iemand zei: ‘O, je móét die gast horen!’ Maar ik dacht alleen: tja, dat is Leonard Cohen all over again. Dan luister ik liever naar Cohen zelf, hij was de eerste. Het gaat me om dat pure, dat oorspronkelijke. Niet dat compleet uitgemolken of overgeproducete geluid dat je zo vaak op de radio hoort.»

HUMO Heb je alléén muzikale helden uit de twintigste eeuw?

LIBBERECHT «Dat nu ook weer niet. Ik kan niet wachten om Strand of Oaks en Big Thief weer live aan het werk te zien. Big Thief is zo ongeveer de enige groep die ik télkens opnieuw ga bekijken als ze komen. Nu, dat zijn natuurlijk wel bands die eerder klassieke rockmuziek maken (lacht). Lang geleden heb ik ook naar experimentele elektronica en zo geluisterd, maar classic songwriting raakt me nu eenmaal het meest. Ik kijk ook op naar Meskerem Mees: teksten schrijven gaat bij haar schijnbaar vanzelf, en ze blijft heel rustig onder alle aandacht die ze nu krijgt. Chapeau!»

HUMO De song ‘Not the One’ op ‘Big Enough’ doet me denken aan Traveling Wilburys, de supergroep die Bob Dylan, George Harrison, Jeff Lynne, Roy Orbison en Tom Petty tussen 1988 en 1990 vormden.

LIBBERECHT «Merci! Ik geef toe: Traveling Wilburys was een referentiepunt toen ik die song schreef. Het is begonnen met ‘Living in the Material World’, de documentaire van Martin Scorsese over George Harrison: ze maakten niet alleen steengoeie nummers, het trof me ook hoe spontaan die grootheden werkten. Het geheel rockt enorm.

»Misschien is het intussen een cliché, maar Roy Orbison was me bijgebleven nadat ik ‘De helaasheid der dingen’ had gezien, de verfilming van de gelijknamige roman van Dimitri Verhulst, waarin de ooms van het hoofdpersonage uit volle borst zijn liedjes zingen.»

HUMO De tekst van ‘Not the One’, waarin je de luisteraar duidelijk maakt dat jij niet de ware bleek voor iemand, wordt gecounterd door een opzwepend, triomfantelijk ritme: een doelbewuste strategie?

LIBBERECHT «Ik vond dat die tekst een tegenwicht nodig had, ja, en dus heb ik het ritme van de oorspronkelijke versie verdubbeld. In het dagelijkse leven kan ik vrij goed relativeren, in mijn teksten is daar geen plaats voor: daar ben ik niet vies van enige overdrijving. Maar ik wil vermijden dat mijn songs te zwaar klinken.»

HUMO Van opleiding ben je graficus. Op een blauwe maandag heb je bij een begrafenisonderneming gewerkt, als ontwerper van rouwprentjes. Went dat, zo’n job?

LIBBERECHT «Ik was afgestudeerd en zocht werk. Het eerste wat ik vond, was een job bij een chocolatier. Daarna kwam ik terecht bij die begrafenisonderneming. Als ontwerper van rouwbrieven doe je alles in samenspraak met met de familie van de overledene. Het was zeker geen gemakkelijke job.

»Dit is maar voor een tijdje, dacht ik in het begin, maar uiteindelijk ben ik een heel jaar gebleven en deed ik meer dan alleen grafisch werk. De telefoon opnemen, mensen ontvangen, bloemstukken bestellen, kisten en urnen verkopen: ik heb het allemaal gedaan. En het was allemaal intens. Emotioneel en ook puur praktisch: elke week organiseer je minstens één volledig ‘evenement’, om het met een ongelukkig woord te zeggen. In het weekend was ik bekaf. Ik veronderstelde dat ik nog tijd over zou hebben om muziek te schrijven, maar dat bleek algauw een vergissing.»

HUMO In je volgende job, in de keuken van de Volvo-fabriek in Gent, botste je wéér op Gert-Jan Loobuyck.

LIBBERECHT (lacht) «Ja, we hadden allebei tegelijk telefoon gekregen: of we daar een tijdelijke job konden doen. De volgende dag stonden we in die keuken, allebei in ons witte kokskostuum. Ik ben er gebleven tot we De Nieuwe Lichting wonnen. Toen zei ik tegen mezelf: ik doe dit niet meer. Ik kijk niet neer op dat werk, en muziek is ook hard labeur, maar liever dat dan in een keuken staan zweten.»

‘Big Enough’ komt uit op 10 september bij Mayway Records. Mooneye speelt o.a. op Leffingeleuren (18/9), in Trix (17/11) en in AB (25/11). Alle speeldata: mooneyeband.be

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234