CD★★★★☆

Car Seat Headrest - ‘Making a Door Less Open’: Een feest onder de koptelefoon

De piepjonge Will Toledo maakte begin jaren 10 ergens in Leesburg, Virginia met een gammele gitaar zijn geheel eigen lofi-rock. Omdat hij vaak songs schreef in de auto van zijn vader, en in de garage 's morgens de dingen groette - bijvoorbeeld de auto, de zetel en de hoofdsteun - had hij de groepsnaam Car Seat Headrest te pakken voor hij een groep had.

Zullen we even op een drafje seizoen 1 samenvatten? Toledo werkte in z'n eentje een stuk of zes platen af die hij op Bandcamp gooide, bij het label Matador lieten ze daarvan een selectie opnieuw opnemen op 'Teens of Style'. Car Seat Headrest werd een echte groep die in 2016 met 'Teens of Denial' in Humo's eindejaarslijst op de met Nick Caves 'Skeleton Tree' gedeelde eerste plaats belandde. Vóór David Bowie en Radiohead dus. Faut le faire!

We zitten al een eind ver in seizoen 2. Plaat één maken neemt vier jaar tijd in beslag. Een vroeger heel schuchtere Toledo verbergt zich op het podium niet langer achter zijn gitaar, hij concentreert zich voluit op zijn zanglijnen. Car Seat Headrest is live een grote groep. Tegelijk wordt aan het nieuwe 'Making a Door Less Open' ook meegewerkt door 1 Trait Danger, een elektronisch zijproject van drummer Andrew Katz en een in een gasmasker gestoken Toledo, die plots Trait heet.

Opener 'Weightlifters' biedt een sirene, een doedelzakdrone, een prikkeldraadgitaar tussen de elektronica, een psychedelisch randje dat steeds scherper wordt en een ravissante finale. 'Can't Cool Me Down' is elektronica van fontanel tot puntje van de kleine teen: Toledo klinkt hier als iemand die wellicht nooit zal kunnen zwijgen over de bad trip die hij ooit heeft gehad.

'Hollywood' is een welkom gitaarbommetje à la Weezer. Een groep die songs covert van Devo ('Uncontrollable Urge'), Neil Young ('Powderfinger'), Talking Heads ('Crosseyed and Painless'), Lou Reed ('Waves of Fear'), Death Grips ('Black Paint') en Frank Ocean ('Ivy') durft uiteraard ook een trage sleper als 'There Must Be More Than Blood' aan: klinkt licht, het kenmerkende geluid van vroeger is naar de achtergrond verdrongen, de song doet veel werkuren boven al dan niet lichtgevende knopjes vermoeden, de finale is een feest onder de koptelefoon.

'Deadlines' flitst terug maar midden jaren 00 en naar Franz Ferdinand en Bloc Party: hier kan de weide voor de Main Stage van Pukkelpop tot bij de mixtorens apeshit op gaan (in 2021 dan toch). 'Martin' doet het meest aan 'Teens of Denial' denken, knipoogt naar Sufjan Stevens, maar houdt het vrolijk. 'Life Worth Missing' herinnert eventjes aan Editors die dansdreunen begonnen te maken, maar deze mannen spelen minder lang door op dezelfde eentonige beat. Het Radiohead-achtige 'Hymn' en 'What's With You Lately' hebben er samen één recensiester uit gehaald. Nog vier over, toch?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234