'Ik voelde me als een renpaard dat niet meer kon winnen. Maar ik ben over het goddamn hek gesprongen en heb een nieuwe stal gevonden.' Beeld Mario Sorrenti
'Ik voelde me als een renpaard dat niet meer kon winnen. Maar ik ben over het goddamn hek gesprongen en heb een nieuwe stal gevonden.'Beeld Mario Sorrenti

de negen levens vanCat Power

Cat Power: ‘Ik ben lang een alcoholist geweest. Nu drink ik alleen nog wijn, whisky en mescal’

Aan het eind van onze therapeutische sessie, in een poepchique Parijse hotelkamer, geeft Chan ‘Cat Power’ Marshall ons een omhelzing die zo lang duurt dat het, nog los van covid, ongemakkelijk wordt. Het is een onverwachts en dus perfect passend orgelpunt van een uurtje vrije associaties, emotionele bekentenissen, klinkende boeren, biggelende tranen en volstrekt onbegrijpelijke uitlatingen, waarvan we er ter wille van de leesbaarheid slechts eentje (over haar indiaans bloed) hebben behouden.

Noud Jansen

Goed, au boulot: na ‘The Covers Record’ uit 2000 en het prachtige ‘Jukebox’ uit 2008 heeft Cat Power met ‘Covers’ – dijk van een titel! – een derde coverplaat aan haar oeuvre toegevoegd. Goed nieuws, want Cat Power is één van die zeldzame artiesten die erin slagen om een mens te laten vergeten dat hij naar een cover aan het luisteren is. ‘You’re so sweet,’ zegt ze, niet voor het laatst die middag. ‘Dat is het mooiste compliment dat ik me kan indenken.’

CHAN MARSHALL «Ik ben nog nooit zo blij geweest met een nieuwe plaat als met ‘Covers’. Weet je waarom? Het is het fysieke bewijs van mijn hervonden zelfvertrouwen. Ik denk niet dat ik dit al ooit eerder tegen een journalist heb verteld, maar de reden waarom het label dat ik jarenlang als mijn thuis beschouwde (Matador, red.) me vijf jaar geleden dumpte, is dat ze van mening waren dat mijn vorige plaat, ‘Wanderer’, suckte – dat was het letterlijke woord dat ze gebruikten. Uiteindelijk is ‘Wanderer’ bij mijn huidige label verschenen, Domino, maar in de tussentijd heb ik een jaar lang zonder label gezeten – én zonder promotor, want die had me ook al laten stikken – niet wetend wat ik met mijn leven aan moest. Een verontrustende situatie, vooral omdat ik niet enkel mezelf, maar ook een zoon had om voor te zorgen (de nu zesjarige Boaz, wiens vader nooit bekend is gemaakt, red.). Ik voelde me als een renpaard dat niet meer kon winnen, en jij weet evengoed als ik wat er gebeurt met renpaarden die niet meer kunnen winnen: ze worden afgemaakt, ofwel voor de rest van hun dagen in de wei gezet. Ik niet: ik ben over het goddamn hek gesprongen en heb een nieuwe stal gevonden.»

HUMO Hoe ben je daarin geslaagd?

MARSHALL «Door me op te trekken aan de steun van Nick Cave en Lana Del Rey, die me allebei vroegen om met hen op tournee te gaan. Nick en Lana hebben me mijn eigenwaarde teruggeven, door me opnieuw het gevoel te geven dat ik, net als zij, een artiest ben. De business is altijd bedrieglijk geweest, maar wij artiesten spreken dezelfde taal. You know what I mean? Wij zijn workers in song, zoals Leonard Cohen het zo mooi omschrijft in ‘Chelsea Hotel’. Vandaar dat blauwe werkhemd op de hoes van ‘Covers’: I’m a worker in song. En vandaar ook dat ik ‘I Had a Dream, Joe’ en ‘White Mustang’ op de plaat heb gezet: het is mijn manier om Nick en Lana te bedanken.»

'Mijn song 'Hate' herschreef ik als 'Unhate' toen ik zwanger was op wereldtoernee. 'I hate myself and i want to doe': die tekst kon ik niet rijmen met het feit dat er een tweede ziel in me huisde.' Beeld Getty Images for Film Independen
'Mijn song 'Hate' herschreef ik als 'Unhate' toen ik zwanger was op wereldtoernee. 'I hate myself and i want to doe': die tekst kon ik niet rijmen met het feit dat er een tweede ziel in me huisde.'Beeld Getty Images for Film Independen

HUMO Toen ik een maand geleden een luisterlink ontving van je nieuwe plaat, was ik blij verrast om enerzijds een cover aan te treffen van één van de mooiste nummers die ik ke…

MARSHALL (onderbreekt) «Welk dan?»

HUMO ‘A Pair of Brown Eyes’ van The Pogues.

MARSHALL «Oh, isn’t it gorgeous? Ik ben weer naar The Pogues beginnen te luisteren nadat Bobby Gillespie me had uitgenodigd op Shane MacGowans zestigste verjaardag. Ik kon niet, helaas.»

HUMO En anderzijds een nummer met één van de geestigste openingsregels die ik ken.

MARSHALL «Ha, ik ben gek op spelletjes. Wacht, laat me raden. (Een halve sigaret later) Ik weet het niet, maar ik wil het niet opgeven.»

HUMO Ik zal je helpen: het nummer kwam uit in 1985.

MARSHALL (rookt de rest van haar sigaret op) «Damn. Zeg het maar.»

HUMO ‘Here Comes a Regular’ van The Replacements, dat als volgt begint: ‘Well a person can work up a mean mean thirst / After a hard day of nothing much at all’.

MARSHALL «Paul Westerberg, wat een dichter! Ik was zestien toen ik dat nummer voor het eerst hoorde, en zeventien toen ik The Replacements voor het eerst live zag. Bepalende momenten in mijn leven.

»In ’92, op mijn twintigste, verhuisde ik van Atlanta naar New York. Ik had in die tijd twee stamcafés: Sophie’s, waar er schrijvers achter de bar stonden en de biertjes een dollar kostten, en Mona’s, waarnaar ik mijn hond vernoemd heb. In Sophie’s had ik de gewoonte om ‘Try Me’ van James Brown en ‘You Don’t Know Me’ van Ray Charles op de jukebox te spelen. Wanneer mijn biertje op was en de songs afgelopen, wandelde ik naar Mona’s, een paar straten verder, waar ik een nieuw biertje bestelde, en als ik nog wat kleingeld over had ‘Here Comes a Regular’ opzette. Van mijn vrienden van toen zijn er niet veel meer in leven – overdosissen, zelfmoord, kanker, aids, verkeersongevallen – maar iedere keer wanneer ik dat nummer opzet, zie ik ze in gedachten weer allemaal in Mona’s zitten. En aan het uiteinde van de toog, moederziel alleen, zit Paul Westerberg, die op het moment dat ik naar hem kijk z’n overjas aantrekt en naar buiten wandelt, de koude winteravond in. Om maar te zeggen: het moest er ooit van komen dat ik ‘Here Comes a Regular’ coverde.»

HUMO Zelf ben je al een hele poos geen regular meer.

MARSHALL «Nee, die tijd ligt ver achter me. En het drankmisbruik dat met mijn caféjaren gepaard ging al net zozeer. Ik ben lang een alcoholist geweest, maar nu drink ik enkel bij speciale gelegenheden. Lig ik in Mexico op het strand naar de zonsondergang te kijken, dan drink ik mescal on the rocks. Op wakes drink ik whisky – Jameson of Glenlivet. En op feestjes met vrienden drinken we wijn uit de fles en roken we wiet, en dansen we tot ’s morgens vroeg. Maar dat gebeurt één, hooguit twee keer per jaar. Niks in vergelijking met mijn dieptepunt, de opnames van ‘The Greatest’ in 2005.

»Ik verbleef toen in een hotel in Memphis, en telkens wanneer Stuart (Sikes, producer, red.) me rond de middag kwam oppikken, hing ik het ‘Please clean my room’-bordje aan de deurklink, zodat mijn minibar opnieuw werd aangevuld. Stuart reed vervolgens altijd nog even langs de liquor store, zodat ik een fles scotch kon kopen – iedere dag had ik mijn fifth nodig (75 cl., red.). Ik was mezelf langzaam maar zeker aan het vermoorden, wat eigenlijk niet meer dan logisch was: al sinds mijn vroege jeugd ben ik suïcidaal. In 2006, toen ‘The Greatest’ net uit was, is het er bijna echt van gekomen. Ik had me perfect voorbereid: ik had brieven geschreven naar mijn petekinderen en mijn grootmoeder, ik had pakketjes met mijn meest dierbare bezittingen netjes op de vloer gerangschikt, ik had alle ingrediënten in huis gehaald om op een snelle en pijnloze manier te gaan. Maar toen werd er op de deur geklopt: een vriendin van me, die toevallig langskwam. Ze had niet veel tijd nodig om te begrijpen wat er aan de hand was, en heeft me overtuigd om met haar mee te rijden naar een afkickcentrum. Daar is de koude, harde realiteit ingedaald: ‘Oh my god, hoe kan ik mezelf dit aandoen?’ Ik ben vervolgens anderhalf jaar nuchter gebleven, waarna ik een occasionele drinker ben geworden. Dat lukt, wonderwel. Sindsdien ben ik ook geen enkele keer meer suïcidaal geweest, mede dankzij therapie.»

HUMO Is het daarom dat je ‘Hate’…

MARSHALL (onderbreekt) «Ik hou van je.»

HUMO (even van zijn à propos) Euhm… Oké.

MARSHALL «Ik hou van je. Echt waar, ik hou van je. Maar ik moet even iets liefs naar die fantastische vriendin van me sturen, die ik al veel te lang niet gezien heb. (Voegt de daad bij het woord) Sorry, wat was je vraag?»

HUMO Is het daarom dat je ‘Hate’, uit ‘The Greatest’, voor je nieuwe plaat hebt omgedoopt in ‘Unhate’?

MARSHALL «Ja. ‘Hate’ herschreef ik tijdens een wereldtournee, toen ik zwanger was. Vooral de regel ‘I hate myself and I want to die’ kon ik niet rijmen met het feit dat er een tweede ziel in me huisde. Want ik ben ervan overtuigd dat wat je zegt, niet alleen een oorzaak maar ook een gevolg heeft. Stel, je hebt twee glazen water. Als je op het ene het woord ‘liefde’ schrijft, en op het andere het woord ‘haat’, dan verandert dat het water op moleculair niveau. Dat is wetenschappelijk bewezen, wist je dat?»

HUMO Nee.

MARSHALL «Je kunt het opzoeken. (Luide boer) Oeps, sorry, dat was van mijn zelfgemaakte icetea.»

HUMO Geen probleem.

MARSHALL «You’re so sweet. Zeg eens, je hebt een mooi hemd aan. A.P.C.?»

HUMO Ken ik niet.

MARSHALL «Een Frans modemerk. Sorry hoor, ik ga er te makkelijk van uit dat iedereen zo veel met mode bezig is als ik. Souvenirtje uit de tijd dat ik met Karl Lagerfeld samenwerkte (als gezicht van de juwelencollectie van Chanel, red.).»

HUMO Fijne vent, Karl Lagerfeld?

MARSHALL «Meer dan. Ik heb dit nog nooit tegen een journalist verteld, maar Karl heeft me ooit 100.000 dollar gegeven voor een foto die nooit gepubliceerd is. Hij wist dat ik het nodig had, de schat, want ik kon mijn huis niet afbetalen.»

HUMO Sympathiek.

MARSHALL «‘You have lots of class, Chan,’ zei hij me weleens. ‘Wórking class!’ Met dat grapje moest hij zelf altijd het hardst lachen (grinnikt). God, ik mis Karl. Zoals hij waren er geen twee.

»Wist je trouwens – en dit heb ik uit goeie bron – dat je in de jaren 90 voor het exacte bedrag dat Karl me gaf Bob Dylan kon afhuren voor een privéoptreden in je huiskamer?»

HUMO Voor honderdduizend dollar?

MARSHALL «Ja! Je moest wel een geheimhoudingsverklaring tekenen – foto’s waren uit den boze. Maar kun je ’t je voorstellen, een privéoptreden van Bob Dylan? Mocht ik het geld hebben kunnen missen, ik had het sowieso gedaan. Bob Dylan is my man

'Lagerfeld gaf me ooit 100.000 dollar voor een modefoto die nooit gebruikt is. Hij wist dat ik het nodig had, de schat.' Beeld Getty Images
'Lagerfeld gaf me ooit 100.000 dollar voor een modefoto die nooit gebruikt is. Hij wist dat ik het nodig had, de schat.'Beeld Getty Images

HUMO Overmorgen treedt Dave Gahan hier in Parijs op.

MARSHALL «Ja, heb ik gezien, in de Salle Pleyel.»

HUMO Ben je ervan op de hoogte dat hij voor zijn nieuwe plaat jouw ‘Metal Heart’ heeft gecoverd?

MARSHALL «Ja, ik heb er zelfs eventjes naar geluisterd. Maar op het moment dat er een koor begon te zingen, heb ik het afgezet. Ik ben er nog niet klaar voor, denk ik, omdat ik Depeche Mode te hoog heb zitten. Wie is er nu niet gek op Depeche Mode? Eeuwig jaloers ook dat Johnny Cash wel één van hun nummers heeft gecoverd, en niet eentje van mij. Het was er nochtans bijna van gekomen.»

HUMO Meen je dat?

MARSHALL (knikt) «Ik zat ooit in de auto met de kleindochter van Johnny Cash, in de tijd dat hij nog leefde: ze vertelde me dat hij dol was op ‘You Are Free’, en dat hij vast van plan was om één van de nummers op die plaat – ze wist niet welk – te coveren. Ik kon mijn oren niet geloven! Maar drie weken later overleed June, en nog eens een paar maanden later ook Johnny.

»En… oh! (krijgt tranen in haar ogen) Toen hij net gestorven was, is hij in een droom aan mij verschenen. Ik was op tournee in Amerika, en ik zat in een wegrestaurant tussen de koffiedrinkende truckers een burrito te eten toen hij plots binnenwandelde, helemaal in het zwart en al. ‘Holy shit!’ dacht ik. ‘Ben ik de enige die dit ziet gebeuren?’ Hij was niet zo oud als ten tijde van zijn overlijden, ergens in de veertig nog maar, en hij keek me aan met een blik die zei: ‘Yep, ik ben het. Maar maak er alsjeblieft geen spektakel van.’ Hij stapte recht op mijn tafeltje af, ging tegenover me zitten, leunde naar voren en zei: ‘Chan, zal ik je eens een geheim verklappen? June en ik hebben een zoon gekregen. Zijn naam is…’ En op het moment dat hij de naam uitsprak, deed ik mijn ogen open. De naam zat nog altijd in mijn hoofd toen ik trillend wakker werd, maar het lukte me niet om ’m hardop uit te spreken. Daarna ben ik hem kwijtgeraakt.»

HUMO Heet de enige zoon van Johnny Cash en June Carter dan niet John?

MARSHALL «Jaja, maar het was een andere naam die Johnny in mijn droom had uitgesproken, Icarus of Ichabod of iets dergelijks. En weet je wat? De middag na die droom, nota bene op mijn verjaardag, ging ik met een vriendin iets drinken. Onderweg kwamen we voorbij een juwelenwinkel gewandeld waar een prachtige ring in de etalage lag. We zijn naar binnen gegaan zodat ik ’m kon passen, en sure ’nuff, die ring had de naam die Johnny Cash had uitgesproken. (Houdt haar hand op) Kijk, dit is ’m. Zeventig dollar, een koopje. Ik draag ’m ter ere van Johnny, die ik als mijn grootvader beschouw. Is dat nu geen wonderlijk verhaal?»

HUMO Zeer. Bedankt voor het gesprek, mevrouw Marshall.

MARSHALL «Zeg maar Chan. Mag ik je tot slot nog een verhaal vertellen dat ik nog nooit aan een journalist verteld heb, omdat het te beschamend is?»

HUMO Mag.

MARSHALL «Het eerste televisie-interview dat ik ooit moest doen, was hier in Parijs. Het zou gebeuren in het hotel waar ik in die dagen altijd verbleef wanneer ik in Parijs was – Royal Fromentin – maar ik had er helemaal geen zin in: ik was weer eens suïcidaal in die periode, en bovendien begreep ik totaal niet hoe interviews werkten. Ik heb indiaans bloed, zie je, dus ik heb moeite met alles wat te dichtbij komt.

»Ik weet nog dat ik een kamer op de zesde verdieping had. Het raam stond open, en ik vocht tegen de aandrang om eruit te springen. Er werd op de deur geklopt, waarop ik in paniek ‘Moment!’ riep. Ik trok snel snel mijn kleren uit, propte handdoeken in de pijpen van mijn jeans, washandjes in mijn schoenen en een kussen in mijn T-shirt, zodat het leek alsof ik aan het slapen was. ‘Sorry, ik voel me niet goed,’ zei ik vanuit de badkamer toen degene die geklopt had was binnengekomen. ‘Ik wil het interview niet doen.’ ‘Maar waarom niet?’ vroeg een meisjesstem. Op dat moment ben ik tevoorschijn gekomen in mijn badjas en zei ik al huilend: ‘Omdat ik uit het raam wil springen.’ Daarop draaide het meisje zich om, ze ging op het bed zitten en begon met luide uithalen te snikken. Een man kwam de kamer binnengestapt, die een arm om haar heen sloeg en me in het Frans de ware toedracht gaf: ‘Ze is net ontslagen uit een psychiatrisch ziekenhuis. Ze is zeventien, en heeft zelfmoord proberen te plegen. Dit is een interview voor een fanzine, het eerste dat ze ooit doet.’ Ik was zo ontdaan dat ik mezelf plechtig heb beloofd om nooit nog een interview te weigeren. And now here we are. Wil je graag nog wat icetea? Of stel me anders nog een vraag.»

HUMO Graag, maar ik moet mijn trein halen. Dank voor alles, en hou je goed.

MARSHALL «You’re so sweet. Kom hallo zeggen wanneer ik nog eens in België optreed.»

‘Covers’ van Cat Power komt op 14 januari uit bij Domino Records.

null Beeld rv
Beeld rv

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234