Black Midi
Cavalcade Beeld RV
Black MidiCavalcadeBeeld RV

CD★★★★☆

‘Cavalcade’ van Black Midi is wel degelijk een écht goeie plaat geworden

Black Midi doet wat getalenteerde groepen van nature doen: ze groeit. Dat dat bij de vier Londenaars niet lineair zou gebeuren, hoeft niet te verbazen. Ze studeerden aan de prestigieuze BRIT School en buskerden tussendoor op straat. Ze zijn fan van Lady Gaga en Kraftwerk, maar evengoed van Congolese soukous en Death Grips. Zanger en gitarist Geordie Greep is een bonenstaak met een kikkerstem en Morgan Simpson leerde drummen in een kerkkoor, maar de muziek – noise, punk en no wave met lelijke gitaaruitvallen – is hondsbrutaal.

Hun debuut ‘Schlagenheim’ (2019) sloeg in als een bom. Vergelijkingen met King Crimson, Swans en zelfs Miles Davis drongen zich op. Black Midi werd een hype: het kwartet was achtereenvolgens eentje om in de gaten te houden, daarna een rijzende ster, ten slotte de beste groep van het moment. De band heette zelfs de toekomst van de gitaarmuziek in pacht te hebben. Greeps antwoord op al die loftrompetten: ‘De volgende plaat moet écht goed zijn.’

Black Midi Beeld RV
Black MidiBeeld RV

Een tweede ‘Schlagenheim’ is de nieuwe worp dus niet geworden, al liggen twee van de acht nummers op ‘Cavalcade’ in het verlengde van die voorganger. Op opener ‘John L’ duwt iemand een piano van de trap, de viool is zo schril dat spiegels uiteenspatten en Greep murmelt iets over miereneters die een trio brunettes aanvallen. ‘Hogwash and Balderdash’ klopt eerst je tanden uit en doet je daarna van oor tot oor grijnzen. Kitscherig satanisme, maar wel puike nummers.

Voor de overige nummers op ‘Cavalcade’ heeft Black Midi het anders aangepakt – niet langer improviseren en zien waar het naartoe gaat. De vier werkten elk afzonderlijk aan songmateriaal, pas daarna zouden ze repeteren. Voorts waren er geen beperkingen: Greeps teksten zijn nog altijd bizar, maar de anderen grepen naar saxofoon, cello, viool, fluit, een lap steel-gitaar, een citer en een wokpan (!).

Het in zwart-wit gecroonde ‘Marlene Dietrich’ doet aan Scott Walker denken, in ‘Slow’ wordt fusion jazz aan uit bergwanden gehakte drums gekoppeld, in ‘Diamond Stuff’ is een parelende Radiohead-instrumentatie te horen. Naast de vertrouwde dynamiek is er ook plaats voor akkoorden en melodieën. En dan hebben we het beste nog niet gehad. ‘Chondromalacia patellae’ – een pijnlijke aandoening waarbij het kraakbeen in je knieschijven afslijt – is hier postpunk met een gillend speenvarken in de mix. ‘Dethroned’, met prikkeldraadgitaren en een melancholische galm, verdient nu al een plaats in hun best of.

De scheidingslijn tussen ambitie en arrogantie is flinterdun en Geordie Greep bewandelt ze met de ogen dicht. Maar hij had niet gelogen toen hij zei dat ze een écht goede plaat zouden maken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234