cd★★★★☆

Coldplay - Everyday Life

Van in het begin was Coldplay een groep die mensen verdeelde. Er waren er die Coldplay misprezen en bespotten, vanwege Chris Martins zoetgevooisde stem, vanwege de stroperige, nadrukkelijk politiek correcte songs en vanwege het feit dat Coldplay in woorden uitentreuren beweerden dat zij avontuurlijke en drastisch evoluerende muziek wilden maken, maar in daden vaak opzichtig hengelden naar plat commerciëel succes bij mensen die van het leven niets anders vragen dan lalalala en ohohoh.

Maar evenzeer waren er mensen, zoals ik, die waardeerden dat Coldplay tenminste een positieve, warmhartige groep met een eigen sound is. En dat hun meezingers meestal niet hun beste songs waren, en dat je met wat moeite een Coldplay kon ontdekken waarvan enkel cynici zouden ontkennen dat het talent voor onweerstaanbare melodieën en de zucht naar diepgang er wel degelijk waren. Nog los van het feit dat de band dikwijls uitstekende concerten gaf.

Maar de voorbije jaren hebben ze iets te veel songs uitgebracht waarvan we warm noch koud worden. Een Engelse vriend van me heeft de groep omgedoopt tot Tepidplay – Lauwspel, eerder dan Koudspel. Gaandeweg leek het alsof het geld primeerde. Coldplay werkte dikwijls samen met jongere, hippere, vrouwelijke supersterren in een you scratch my back and I’ll scratch yours-deal. En de meezingers hengelden soms zo opzichtig naar stadionharmonie dat Chris Martin een sekte leek te willen opstarten – dat, of een Britse versie van K3.

Coldplay wil zich nadrukkelijk scharen aan de zijde van de engelen, de band predikt vrede en saamhorigheid, en wat is daartegen? Van de nieuwe ‘Champion of the World’ is de titel al nadrukkelijk inclusief, en de video is dermate politiek correct dat er zelfs Arabisch in is verwerkt. De cd-release werd gevierd met twee concerten in Jordanië – dat is geen toeval, maar een statement. Voor de moeilijke verstaanders wordt de tekst ook nog eens getoond, en Chris namedropt E.T., het onweerstaanbaar schattige alientje. Hoe melig en klantvriendelijk kun je zijn zonder je laatste greintje zin voor avontuur te verliezen? Eén ding is Coldplay al lang niet meer, als ze het al ooit waren: rock-’n-roll.

De songs lijken gecomponeerd door een politiek correct panel: Arabische invloeden in ‘Church’, een echo van Afrika in ‘Arabesque’, gospel light in ‘Broken’, een hint van blues en reggae in de demo ‘WOTW/POTP’, een kerkkoor in het mooie ‘When I Need a Friend’, oldskool Coldplay in de titeltrack, er zijn songs over wapens en weeskinderen… ‘Daddy’ is ‘Fix You, Part 2’: een verstilde ballad die iets te nadrukkelijk gevoelig wil zijn. De song kan verwijzen naar het lot van ontwortelde kinderen wier papa het voor bekeken hield, of je kunt de tekst zien als de zelfkritiek van een vader die vaak op tournee is. Maar je moet van heel slechte wil zijn om niet toe te geven dat het een mooi nummer is – miljoenen zullen het koesteren. En dat is wat Chris wil, de wereld omhelzen is zijn lot en hij heeft er vrede mee. Voor de haters is er andere muziek.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234