Introvert van het concert

Counting Crows in Tinseltown: 'Nooit zoveel silicone bij elkaar gezien'

Dertig jaar lang ging Mark Coenen op kosten van de baas maar dikwijls tegen zijn zin naar concerten. Te warm, te koud, mensen van 2 meter 20, wc's vol kak: redenen genoeg om liever thuis te zitten. Toch heeft hij vele prachtconcerten meegemaakt op rare locaties over de hele wereld. Negen weken lang leest u hier de ooggetuigenverslagen van de Introvert van het Concert. Deze week: Counting Crows in het John Anson Ford Amphitheatre in Hollywood (8 September 1996).

Dit concert staat met gouden letters in mijn grote boek geschreven, maar dat heeft meer te maken met de plek en het reisgezelschap dan met het concert. Bij de release van 'Recovering the Satellites' van Counting Crows mocht een kleine delegatie naar Los Angeles voor een concert. Dat moesten ze mij geen twee keer vragen.

In ons gezelschap bevond zich Marc Ysaÿe, drummer bij Machiavel, manager in bijberoep van Radio 21 (intussen Classic 21) én koppige roker, want Marc bestond het om in het vliegtuig, waar dat toen al zeer verboden was, ongegeneerd te gaan zitten paffen op de achterste rij. Zenuwachtige stewardessen schrokken terug van Marcs imposante embonpoint en lieten hem met rust. Nu zou men hem gehandboeid wegvoeren, recht naar Rikers Island. Ook de innemende Harry Vanbuel, de Chuck Leavell van Leuven en stichtend lid van The Boxcars, die toen in zijn levensonderhoud voorzag door een geweldige platenwinkel op de Tiensestraat uit te baten, was mee.

Het werd de leukste snoepreis van mijn leven. Nooit zoveel silicone bij elkaar gezien. Vier dagen lang rausden wij in een waas van drank en gore moppen door Hollywood in een minibusje, op zoek naar de sporen uit onze muzikale jeugd.

Crosby, Stills & Nash, Neil Young, The Byrds, The Doors, Joni Mitchell en The Mamas & the Papas woonden in de jaren 60 allemaal in stemmige houten huisjes op of in de buurt van Laurel Canyon. Het was het centrum van de West Coast-scene, waar iedereen op iedereen zat en alle drugs tegelijk nam, maar als gevolg daarvan ook fantastisch mooie liedjes maakte. Tot Charles Manson, die ook in de buurt woonde, de hippiedroom vakkundig aan flarden schoot, met inbegrip van Sharon Tate en een handvol anderen.

We keken onze ogen uit, werden gefêteerd in Le Dôme op Sunset Boulevard, het sterrenrestaurant van de Vlaming Eddy Kerkhofs, en misten daardoor bijna het concert van Spin Doctors. We kregen een krop in de keel op de stoep van de Viper Room, de piepkleine rockclub waar River Phoenix stierf aan de dosis te veel.

Het concert van Counting Crows had plaats in een schitterend amfitheatertje in de fotogenieke heuvels van Hollywood, maar ik werd pas helemaal op het einde hevig ontroerd door een prachtig 'A Long December': Adam Duritz alleen op de piano, in stemmig schemerend tegenlicht. Het kan ook aan mijn vermoeidheid hebben gelegen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234