albums van de week Beeld RV
albums van de weekBeeld RV

Platen van de week

Country voor vapende mensen en het requiem van een cultheld: de platen die deze week uw aandacht verdienen

Er komt elke week meer goeie muziek uit dan er tijd is om die te beluisteren. Voor wie graag recht op zijn doel af gaat, selecteerde Humo’s muziekredactie vijf platen die dringend te degusteren dan wel te negeren zijn.

Gert Van NieuwenhoveSerge SimonartVincent Van Peer en Jasper Van Loy

Ryuichi Sakamoto - ‘12’ ★★★★☆

Ryuichi Sakamoto heeft thuis een BAFTA, een Grammy, een Academy Award en twee Golden Globes op de mantel staan voor zijn muziek voor ‘The Sheltering Sky’, ‘The Last Emperor’ en ‘Merry Christmas, Mr. Lawrence’. Voor de in onze bloemkooloren best gelande soundtrack - die van ‘The Revenant’ uit 2015, met een spectaculair overlevende Leonardo DiCaprio - werd Sakamoto slechts genomineerd.

Op ‘The Revenant’ volgde in 2017 de mijmering ‘async’. Hoogtepunt ‘ubi’ is een compositie voor piano, elektronica en asynchroon vallende hoge piepjes van - denken wij - ziekenhuismachines. De componist vocht in die jaren tegen keelkanker, en de componist won. Onlangs werd rectale kanker vastgesteld, en de berichten die Team Sakamoto nu uitstuurt, zijn minder goed. Dat is ook te horen op ‘12', dat op dinsdag 17 januari uitkwam, Sakamoto’s 71ste verjaardag.

‘12' opent met een ijzige windvlaag: de componist lijkt er vooral een stilte mee te verklanken waar hij al even aan gewend is. De eerste hoge ping uit ‘20211130' - 30 november 2021, alle tracks zijn vernoemd naar de dag van de opname - zou zo uit de verdronken piano kunnen komen die Sakamoto aantrof na de tsunami in Fukushima en waarover hij zei: ‘Het leek alsof mijn handen een lijk streelden.’

In de eerste helft van ‘12' hoor je weinig verlangen naar betere tijden en veel aanvaarding van slecht nieuws. In ‘20220202' verklankt een zware synth een gapende leegte. Een luchtiger ‘20220207' is een eenvoudig pianomotief, met daaroverheen vrijere geluiden en behoorlijk wat reverb. ‘20220214' is weer zo’n berustend moment in het ijle. De twee hoogtepunten - ‘20220302-sarabande’ en het Claude Debussy-achtige ‘20220302' - komen uit eenzelfde opnamedag vol leven en inspiratie. ‘20220307' is van vijf dagen later en is opnieuw aardedonker.

Bericht voor wie van niks weet: begin niet hier. Ryuichi Sakamoto is zoveel meer dan dit vrij sombere naspel. Hij ging aan de Noordpool smeltende gletsjers opnemen, acteerde in 1983 naast David Bowie, dirigeerde een groot orkest tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona, maakte in opdracht van het prestigieuze champagnehuis Krug een symfonie op basis van drie topcuvees, schreef de song ‘Das neue japanische elektronische Volkslied’, maakte in 1984 al ringtones en kreeg onlangs van bassist Thundercat een mooie cover van ‘Thousand Knives’ van zijn groep Yellow Magic Orchestra, een funky en poptimistische Japanse cultgroep die wij ondertussen even straf als Kraftwerk beginnen te vinden.

Een paar jaar geleden zat Ryuichi Sakamoto zich in zijn favoriete New Yorkse restaurant zo hard te ergeren aan de sfeermuziek dat hij de chef mailde: ‘Uw gerechten doen denken aan de wonderlijke keizerlijke villa van Katsura, maar uw achtergrondmuziek lijkt op die van de Trump Tower. In bijlage een playlist vol ambient van Aphex Twin, Nicolas Jaar en Oneohtrix Point Never. Met vriendelijke groet.’

Een gelukkige verjaardag, meneer Sakamoto! (gvn)

John Cale - ‘Mercy’ ★★★★☆

‘Mercy’ is een fuck you aan het adres van iedereen die John Cale heeft gerangschikt bij de wegkwijnende ouwe rockers. In het verleden kwam Cale weleens cynisch, doemdenkerig of agressief uit de hoek, maar nu kiest hij voor hoop: je doopt je nieuwe plaat niet toevallig ‘Mededogen’.

Veel op ‘Mercy’ is elektronica. Geen platte synths maar klanken uit de twilightzone, meer Angelo Badalamenti dan Pet Shop Boys. Soms amper meer dan twee akkoorden, zoals op de titeltrack, maar altijd sfeervol en beklijvend. Van de zeven gastbijdragen is de ene (Fat White Family in ‘The Legal Status of Ice’) al prominenter en waardevoller dan de andere (Animal Collective in ‘Everlasting Days’). ‘Story of Blood’, met Weyes Blood, is een hypnotisch eposje over vrienden van weleer (‘bringing them into the light’), alsof hij de tijd wil terugdraaien en de dood verslaan.

Ooit stapte ik Cales hotelkamer binnen terwijl hij verdiept was in The Wall Street Journal; naast hem wachtten The New York Times en The New Yorker. Hij is een bewust levende, leergierige nieuwsfreak, niet de nihilistische junk voor wie kortzichtige journalisten hem verslijten. Op deze songs sijpelt iets door van de potsierlijke akkefietjes die de tijd sinds ‘M:FANS’ vulden, met een sneer naar Trump en verwijzingen naar de Brexit, covid-19, de legale status van het poolijs en Poetin (‘Its not the end of the world’). Maar Cale verliest zijn prioriteiten niet uit het oog: ook het been van Marilyn Monroe wordt bezongen.

‘Mercy’: een mature zwanenzang verpakt als sfeervol debuut. (ss)

Naaz - ‘Never Have I Ever’ ★★★☆☆

‘There’s privilege in saying goodbye,’ zingt Naaz Mohammad, en we zijn vertrokken aan het handje van een 24-jarige Nederlandse vrouw wier ouders ooit Irak zijn ontvlucht. Naaz is in de Lage Landen geboren, maar ze blijft overal bergen zien. Ze zweert bij het Koerdische gezegde ‘Jin, jihan, azadî’: vrouw, leven, vrijheid. Ze is terug van twee jaar weggeweest, moest en zou weglopen van een toxisch huwelijk, met zwarte eyeliner, een koffer die ze haar huis begon te noemen en genoeg talent om het leven van zich af te zingen, als popprinses én als beginnende indiekoningin. Als Naaz de Bosporus oversteekt, begrijp je niks meer van de taal, maar voel je alles - zeker in het straffe ‘azadî’ - zoveel beter. Naaz staat voor een deur: benieuwd welke concertzaal voor haar opengaat. (gvn)

Margo Price - ‘Strays’ ★★1/2☆☆

Margo Price, één van de koninginnen die in Nashville stilaan de kroontjes van Dolly Parton en Loretta Lynn overnemen, kauwde vroeger bruine pruimtabak, maar intussen is ze overgeschakeld op vapesigaretten: de rauwe ziel die ze liet horen in morsige ballades als ‘Hands of Time’, is sinds haar vorige plaat (‘That’s How Rumors Get Started’ knipoogde zo hard naar Fleetwood Mac dat ze er een ooginfectie aan overhield) gladgestreken. Op haar nieuwe, ‘Strays’, zet ze die evolutie voort, deze keer met een lik op de leest van Lucinda Williams’ geschoeide Southern blues. Ze verruilde alcohol voor paddenstoelen (op ‘Radio’ met Sharon Van Etten hallucineert ze er zelfs een beat bij) en beoogde een psychedelische trip. Maar ik hoor toch vooral strak in het gareel spelende gitaren (die van Tom Petty’s Mike Campbell in ‘Light Me Up’), net niet geplagieerde The Doors-orgeltjes (‘Change of Heart’) en te bestudeerde teksten. Gelukkig zijn er met ‘County Road’, ‘Lydia’ en het okselfrisse ‘Time Machine’ ook bewijzen van Price’ immense talent, want ‘Strays’ als geheel is properder opgeboend dan de inkomhal van Buckingham Palace. Breng snel terug, die pruimtabak! (vvp)

Roosbeef - ‘Zomer in Nederland’ ★★★☆☆

De kans bestaat dat u de vorige plaat van Roosbeef hebt gemist: ‘Lucky’ kwam net vóór de eerste lockdown uit. Met de kont tegen de krib ging frontvrouw Roos Rebergen nieuwe nummers schrijven, aardser en broeieriger. Haar Belgische band, nu ook met gitarist Sjoerd Bruil in de rangen, kleurde het plaatje verder in met lap steel, woekerende gitaren en een mespunt elektronica. Het titelnummer van ‘Zomer in Nederland’ doet meer denken aan een epische herfstnacht in Alabama en ‘Ik heb je rug’ voelt als een murder ballad waarin iedereen blijft leven. Het hoort bij de huisstijl dat je de eerste paar luisterbeurten niet weet wát Rebergen precies zingt en daardoor verliest ze soms de aandacht, maar op het goede moment trekt ze de teugels strak. Nog eens luisteren, tenminste als u houdt van Nederlandstalige gitaarpop die onbehaaglijk durft te zijn. (jvl)

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234