The Velvet Underground Beeld label
The Velvet UndergroundBeeld label

CD★★★☆☆

Coverplaat ‘I’ll Be Your Mirror’ is een eerbetoon aan The Velvet Underground dat onder de verwachtingen blijft

54 jaar na de blauwdruk ‘The Velvet Underground & Nico’, 34 jaar na de dood van suikeroom Andy Warhol, 8 jaar na die van Lou Reed en 3 weken vóór de nieuwe documentaire ‘The Velvet Underground’ (van Todd Haynes) op Apple TV+ komt, is er ‘I’ll Be Your Mirror’. Van ‘Sunday Morning’ tot ‘European Son’: deze 11 covers lange hommage aan de banaan is het allerlaatste labour of love van de in 2020 overleden superproducer Hal Willner, die een indrukwekkend rondje klaplopers en neusvreters wist te verzamelen voor een eerbetoon aan één van de strafste rockbands van de 20ste eeuw. Een eerbetoon dat bij momenten helaas onder de verwachtingen blijft.

In ‘Sunday Morning’ laat Michael Stipe een wel érg grote korrel op zijn stembanden liggen. Hij zingt elke noot alsof ze zijn laatste kan zijn, wat wel werkt, maar soms ook op de lachspieren. ‘I’m Waiting for the Man’ klinkt vertrouwder en toch doorleefd, alsof Matt Berninger (hier nog eens écht op dreef) er altijd al in gewoond heeft. Het allermooiste op deze plaat is de gezamenlijke inspanning van Sharon Van Etten en Angel Olsen, die het mysterieuze ‘Femme Fatale’ laten uitstijgen tot een helder en verstild monument, larger than life.

Minder indruk maken de artistieke keuzes van Andrew Bird en Lucius (de Brooklynse indiepopband die ook meedoet op de jongste War on Drugs-single ‘I Don’t Live Here Anymore’) in ‘Venus in Furs’. Hun muffe folkversie van de tijdloze track over bevlekt sadomasochisme lijkt wel gemaakt voor de zwarebierentent op Dranouter. Kurt Vile zet ‘Run Run Run’ dan weer veel beter en gepast slonziger neer dan wat Julian Casablancas er vijf jaar geleden van bakte.

‘All Tomorrow’s Parties’, door een paar Britse journalisten onlangs uitgeroepen tot beste Velvet-nummer aller tijden, krijgt de ingrijpendste make-over, waarbij vrijwel alleen de tekst nog herkenbaar blijft. De verantwoordelijken: pianist Thomas Bartlett en St. Vincent, die zich aan een soort scifiparlando waagt.

Op naar ‘Heroin’ dan maar? Helaas, de combinatie Bobby Gillespie en Thurston Moore klinkt beter op papier. Ook snel weer vergeten: ‘There She Goes Again’ door King Princess.

Nee, dán de coole en koppige Courtney Barnett-versie van ‘I’ll Be Your Mirror’. Of de vuile Dublinse tongval van Grian Chatten (Fontaines D.C.) in ‘The Black Angel’s Death Song’. Mag zelfs meteen in een museum bijgezet worden: het radicale en rauwe maar prachtige ‘European Son’, waarin Iggy Pop bewijst dat ergens voorbij de chaos nog altijd de vrijheid moet liggen.

2021 is een kakjaar voor concertzalen en Ilse De Meulemeester-stalkers, maar een grand cru voor coverprojecten. Red Hot Chili Peppers, IDLES en Rage Against the Machine eerden Andy Gill van Gang of Four. Miley Cyrus, Weezer en Elton John vergrepen zich aan ‘Metallica’. Tussendoor was er ‘The Best Of’ op VTM, en nu dit. Kan iedereen stilaan gewoon opnieuw zijn eigen songs zingen, ja?

null Beeld rv
Beeld rv

Beluister onze playlist ‘Humo luistert’:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234