DIRK. Beeld Koen Keppens
DIRK.Beeld Koen Keppens

CONCERT

Dag 2 van Pukkelpopkwartier werd een daverende festivalavond die naar de jaren 70 rook

De heldhaftige beloftes van Chokri Mahassine zullen hem nog lang achtervolgen, maar eerlijk is eerlijk: Pukkelpop 2021 is een feit. Oké, de bezoekerscapaciteit daalde met factor 44 en de grote internationale namen zijn er niet, maar ik kreeg een pint over mijn broek, zag tieners elkaar binnendraaien en betaalde 3 euro voor bier in een plastieken beker. Dat noem ik een festival. En er was muziek, goede muziek. DIRK. en Intergalactic Lovers speelden zich recht in de Hasseltse harten en zullen daar niet snel uit verdwijnen.

Het was dan wel al dag twee van het Pukkelpopkwartier, maar het was een volledig nieuwe meute muziekliefhebbers die mocht proeven van het rijk der vrijheid. De line-up beloofde de meest muzikale avond van de vierdaagse. Het volk dat daar op afkwam, was de avond voordien niet afgezakt voor Zwangere Guy en Yung Mavu. Pukkelpop dacht aan alle muziekliefhebbers tijdens het opstellen van hun line-up.

Aan de Hasseltse muziekodroom schoot de gemiddelde leeftijd op amper 24 uur tijd sterk omhoog: truien werden rond het middel in plaats van rond de schouder gebonden, de geur van cannabis maakte plaats voor de occasionele sigarenrook en de concert-T-shirts kwamen uit de tijd dat het publiek van de hiphopdag nog niet geboren was. ‘Pukkelpop 94’ staat te lezen op een bezwete rug, een wonderlijke editie met Red Hot Chili Peppers, Soundgarden en Cypress Hill. Gisteren moesten we het doen met meer lokale namen.

Slow Crush ★★★☆☆

Ze mogen dan uit het Leuvense komen, Slow Crush is vele malen bekender over de vaderlandse grenzen heen. ‘Dit is onze eerste show sinds Boston’: frontvrouw Isa Holliday maakt meteen duidelijk dat ze hun plaats op het Pukkelpopkwartier niet cadeau hadden gekregen, want zo leek het even met amper vijf metalheads vooraan. Helaas was dat de enige keer dat we haar hoorden, want vanaf dat de instrumenten begonnen loeien, werd haar stem volledig overklast.

Ze hadden natuurlijk de ondankbare taak om een festival te openen voor een publiek dat niet aan voordrinken doet. De toeschouwers waren nog niet opgewarmd en bleven steeds op een veilige 2,5 meter afstand van het podium. Slow Crush maakt shoegaze: een muziekgenre dat de naam kreeg omdat muzikanten steeds naar hun effectenpedalen en schoenen staren. We kregen dus 45 minuten lang de bovenkant van hun hoofden te zien - door het lange, bruine haar van de gitarist waande ik me even op een Chewbacca lookalike-wedstrijd. Dan is een connectie met het publiek natuurlijk moeilijk, zeker met een verlegen zangeres vooraan die zich voornamelijk verstopte achter haar bas en wier microfoon te zacht stond.

En toch was het geen slecht concert: als ze dit exacte optreden geven voor hun Amerikaanse, Engelse of Slovaakse fans, gaat het dak er ongetwijfeld af.

Slow Crush Beeld Koen Keppens
Slow CrushBeeld Koen Keppens

En dan was het tijd voor de eerste onderbreking. Met maar één podium moest de volledige opstelling vervangen worden, elk optreden werd dus afgewisseld met 45 minuten pauze. Het heeft iets, luisteren naar de soundcheck van de volgende artiest. De sfeer deed me terugdenken aan de tijden van Torhout-Werchter en Jazz Bilzen - die ik om eerlijk te zijn enkel ken van horen zeggen en muziekdocumentaires. En in plaats van de mooie weides zat ik op 12 vierkante meter kunstgras. Maar soit, het is het idee dat telt.

DIRK. ★★★★½

‘Het voelt goed om na twee jaar weer op een podium te staan, met zoveel mooie mensen voelt het zelfs een beetje als klaarkomen.’ Frontman Jelle Denturck weet wat zeggen om zijn publiek in de sfeer te krijgen, en hij liet ze nooit meer los. Ze mogen er dan uitzien als een paar leiders van de plaatselijke scouts, het zijn entertainers, stuk voor stuk. Een uitgestoken tong à la Kiss, AC/DC-gewijs over het podium huppelen, bas spelen op de rug als Jimi Hendrix. DIRK. haalde alles uit de kast, het publiek at uit hun hand. Komt daar nog bij dat hun muziek ook nog eens steengoed is. De gedroomde combinatie voor het beste concert van de avond.

Na vandaag mag DIRK. zich meten met de beste Belgische rockbands van het moment, want ze zijn er zelf een. Beeld Koen Keppens
Na vandaag mag DIRK. zich meten met de beste Belgische rockbands van het moment, want ze zijn er zelf een.Beeld Koen Keppens

‘Toulouse’, ‘Hit’, ‘Sick ‘n Tired’, het waren allemaal hoogtepunten in een set die nooit naar beneden ging. Maar bij afsluiter ‘Fuckup’ gingen alle remmen los, Denturck gooide een faux fur-jas rond zich, wandelde het publiek in om het nummer a cappella verder te zetten en liet een nog relatief nuchtere menigte meebrullen met zijn edgy tekst. ‘I only hate myself, when I fuck things up. And I fuck things up, all the time!’ Een grandioze climax van een dijk van een optreden. Na vandaag mag DIRK. zich meten met de beste Belgische rockbands van het moment, want ze zijn er zelf een.

Lees hier de uitgebreide recensie van DIRK.

Mauro Pawlowski ★★★½☆

Met wat een swagger kwam Mauro op, dan weet je dat hij er zin in heeft. Mauro en zijn ‘band from space’ zijn stuk voor stuk wereldmuzikanten, maar ze waren misschien te goed voor het Pukkelpopkwartier. Het was vaak te complex, te experimenteel. Er kwamen stokken aan te pas, een belletje en zelfs een schroevendraaier om gitaar te spelen.

Mauro Pawlowski Beeld Koen Keppens
Mauro PawlowskiBeeld Koen Keppens

Het grootste probleem: Mauro kreeg het publiek niet stil. Elke intiem nummer verdween in het rumoer van een ongeduldig publiek. Het was pas bij zijn laatste nummer ‘Spotlight’ dat iedereen vol bewondering keek naar Mauro en zijn wereldmuzikanten die elk nog even hun kunnen in de kijker mochten zetten. Pas dan lijkt het publiek te beseffen wie voor hun staat, de appreciatie is groot, maar helaas: het was te laat.

Intergalactic Lovers ★★★★½

Lara Chedraoui kwam uitgedost in een rood fluwelen jasje, een donkergroene pet en drie gouden kettingen het podium op gewandeld en het publiek wist: alles komt goed. Rond haar stond een band in de merkwaardige opstelling waarin elke muzikant evenwaardig is, iedereen buiten Chedraoui. Ze waren op geen foute noot te betrappen, maar Intergalactic Lovers draait nu eenmaal rond die fantastische frontvrouw, dat had ook de lichttechnicus door.

Intergalactic Lovers Beeld Koen Keppens
Intergalactic LoversBeeld Koen Keppens

Haar stem klonk breekbaar, maar brak nooit. Haar manier van bewegen leek tegelijk een choreografie, als een goddelijke ingeving. En het gevoel in haar ogen was op geen enkel moment gespeeld, dit is haar roeping. De band bracht ‘Shewolf’ zo denderend goed dat het tweede nummer uit hun set meteen werd onthaald op een uitbundig minutenlang applaus waar zelf Chedraoui het moeilijk van kreeg. Haar emoties bleven haar parten spelen tijdens de rest van het optreden, en dat maakte haar performance enkel beter. Ze zei het nooit met zoveel woorden, maar iedereen zag het in haar ogen.

Tijdens instrumentale intermezzo’s verdween ze naar de achtergrond, waar ze diep moest ademhalen om haar tranen te bedwingen. Maar ook om de rest van de band de aandacht te geven die ze verdienden. Het publiek werd binnengezogen in de wereld van de Lovers, ze namen zelfs volmondig een refrein van ‘Northern rd.’ en ‘Delay’ voor hun rekening en elke verzoekje van Chedraoui werd uitbundig ingelost. De band schipperde op een dunne grens tussen ontroering en enthousiasme, en nam het publiek steeds mee. Dat doen niet veel Belgische bands hen na. En het enige wat ik kon denken bij elk nieuw nummer: ‘hoeveel hits hebben die eigenlijk?’

Lees hier de uitgebreide recensie van Intergalactic Lovers.

Whispering Sons ★★★½☆

Whispering Sons was luid, heel luid. Te luid zelfs. De winnaars van Humo’s Rock Rally 2016 lieten al vanaf hun openingsnummer een eerste moshpit uitbreken en vanaf dat moment was dat blijkbaar de norm. Er werd hard gespeeld, waardoor de muzikaliteit waar hun nummers normaal in baden niet tot hun recht kwam en frontvrouw Fenne Kuppens het potentieel van haar stem niet kwijt kon. Een stem die me in een rustigere setting steeds doet geloven dat ze een niet al te verre naverwant is van wijlen Ian Curtis, maar die gisteren te veel druk moest ondergaan om boven het gejoel uit te torenen.

Whispering Sons Beeld Koen Keppens
Whispering SonsBeeld Koen Keppens

Maar goed, gisteren gingen ze voor moshpits. De zeldzame kalme momenten in de set waren overduidelijk de beste: voor ‘Screens’ en ‘Aftermath’ werd ze enkele begeleid door pianist Sander Hermans. Dan zag je het grote muzikale potentieel dat in de band huist. Maar de tent was nooit stil, het ongeduldige publiek wilde meer, luider, harder. En dat kregen ze dan ook.

Na de doortocht van Lara Chedraoui was het contrast met Kuppens natuurlijk ook groot. De ene had vanaf minuut één een diepe emotionele band gesmeed met het publiek, de andere zei niets meer dan ‘dankuwel’ en staarde emotieloos over het publiek tussen de nummers door. Een frontvrouw moet geen monoloog geven, maar dan moet het muzikaal kloppen, en dat was vanavond niet het geval.

De meningen zullen verdeeld zijn: liefhebbers van het betere beukwerk vonden het ongetwijfeld een fantastisch optreden, iedereen die voor de muziek kwam, zal minder lyrisch zijn. Helaas bevind ik me in die tweede categorie, en dat klinkt misschien streng, maar ze zijn zoveel beter dan dit optreden was. Ze hebben het potentieel om niet enkel goed, maar fenomenaal te zijn, en dat kwam er gisteren niet uit.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234