null Beeld Mary McCartney
Beeld Mary McCartney

De 7 HoofdzondenPaul McCartney

De 7 Hoofdzonden van Paul McCartney: ‘Alle Beatles hadden seks met dezelfde griet en hielden daar elk een druiper aan over’

Sting? Zagevent! Dave Grohl? Prutser! Bono? Bono! Nee, als er één zanger is die al sinds het begin der tijden zorgt voor hoop, positivisme en goedheid in de hitlijsten, kan dat natuurlijk alleen maar Sir Paul McCartney zijn: de man die voor de popmuziek betekent wat Jezus betekende voor de Bijbel. Maar is hij écht zo’n halve heilige? Ter ere van zijn 80ste verjaardag zoekt Humo het uit. De 7 Hoofdzonden!

Vincent Van Peer en Joshua Migneau

Ons panel van experts heeft het allemaal gedaan: teksten vanbuiten geleerd, op bedevaart geweest naar Liverpool, Macca-hoofden op hun billen getatoeëerd, in één geval zelfs kwaaie telefoons van Sir Paul zelve ontvangen. Producer Jean Blaute (70) is fan van het eerste uur, StuBru-presentatrice Michèle Cuvelier (30) maakte de gewaardeerde podcast ‘Hey Paul’ en de geëerde Britse schrijver Philip Norman (79) is zowaar de enige geautoriseerde McCartney-biograaf ter wereld.

‘Hoofdzonden?’ klinkt het verbaasd aan de andere kant van de lijn wanneer we de heer Norman bellen. ‘Het punt is net dat Paul alle zwakten waaraan andere rocksterren ten prooi vallen níét heeft.’

PHILIP NORMAN «Als hij zich al ergens schuldig aan maakt, dan eerder aan de 7 deugden. Vrijgevigheid, gematigdheid, bescheidenheid: dát is Paul McCartney.

»Schrijf in plaats van luiheid bijvoorbeeld gerust onvermoeibaarheid op: al sinds zijn jeugd werkt hij véél harder dan noodzakelijk. Hij was de motor die The Beatles richting succes stuwde. En hij blijft zwoegen. De afgelopen twee maanden heeft hij zestien optredens gegeven in Amerika, van Seattle tot New York. Op 25 juni is hij headliner op Glastonbury. Dat is niet niks: hij treedt telkens dríé uur op, zonder onderbreking en zonder zelfs maar een slokje water te drinken. De laatste keer dat ik ’m zag, had ik het na drie uur wel gezien en maakte ik aanstalten om te vertrekken, waarop de portier: ‘Maar meneer, hij heeft nog zeker acht songs te gaan.’ (lacht)»

LUIHEID

McCartney was van meet af aan de serieuze, ambitieuze Beatle. De man die stond op regelmatige oefensessies en die de muziek altijd op de eerste plaats zette. ‘Zonder hem hadden we niet half zoveel nummers geschreven,’ zegt Ringo Starr. ‘John (Lennon, red.) en ik zaten meestal in de tuin naar de bomen te kijken. Tot hij ons opbelde met alwéér een nieuwe song.’

JEAN BLAUTE «Ik heb geboeid zitten kijken naar de massieve documentairereeks ‘The Beatles: Get Back’ van Peter Jackson over het maakproces van ‘Let It Be’, de laatste plaat die de groep zou uitbrengen. Toen merkte ik pas wat voor werkethiek hij altijd al heeft gehad. Het leven voor Paul McCartney, dat is: liedjes schrijven en met zijn bandje optreden. Dat is genoeg.

»BBC-presentator Graham Norton vroeg McCartney enkele jaren geleden: ‘Waarom doe je het nog? Voor het geld hoeft het niet, hè.’ Zijn antwoord was veelzeggend: ‘Dit is gewoon wat ik doe.’»

HUMO Trekt zijn stem het nog?

BLAUTE «Dat is zijn grootste obstakel: hij kan niet meer zingen zoals in de jaren 60 en 70, toen hij geen limieten kende – hij kon schreeuwen als Little Richard én lieve liedjes als ‘Blackbird’ en ‘Yesterday’ fluisteren. En toch past hij de toonaarden van zijn nummers niet aan. Hij heeft er maling aan, en komt er nog mee weg ook. Typisch.»

HUMO Volgens Pattie Boyd, de ex-vrouw van George Harrison, kwam George in de laatste jaren van The Beatles vaak miserabel thuis: ‘Hij tolereerde Paul, maar hij had hem niet graag.’

BLAUTE «Pauls bazigheid leidde vaak tot conflicten. In ‘Get Back’ zie je hoe George enkele dagen wegblijft, omdat Paul hem maar blééf zeggen wat en hoe en wanneer hij precies moest spelen. Tijdens de opnames van de Dubbele Witte in 1968 was het Ringo die ervandoor ging. Dat Paul weinig toegeeflijk is, merk je aan zijn huidige begeleidingsband: zij houden zich trouw aan de originele partijen, want niemand mag de baas de loef afsteken.

»Toen Ringo tot beste drummer van de wereld werd verkozen, zei Lennon volgens de overlevering: ‘Hij is niet eens de beste drummer van The Beatles.’ Want dát was Paul. Hij probeerde Ringo te tonen wat hij moest doen, tot die er genoeg van had, waarna Paul het maar zelf deed. Hetzelfde met George. Er zijn songs op de Dubbele Witte waarin Paul alles zelf speelt, alleen van Johns partijen bleef hij af.

»De Beatles líéten Paul ook de leider zijn. In ‘Get Back’ zie je de andere bandleden aandachtig luisteren terwijl Paul iets verzint. Wanneer zijn hersenspinsel vorm begint te krijgen, vallen zij in. En zo ontstaat er magie.»

IJDELHEID

Over de getalenteerdste Beatle, de Beatle met het beste solowerk of de Beatle met de grootste lul kunnen we discussiëren tot het ochtendgloren – volgens Noel Gallagher is Ringo de best bedeelde – maar er is wel een consensus dat de móóiste Beatle altijd Paul McCartney is geweest. Nog voor hij beroemd was, vielen de meisjes bij bosjes voor ’m. En als er een slipje op podium belandde, zoals weleens placht te gebeuren, was het meestal zíjn richting uit gemikt.

MICHELE CUVELIER «Er zit een gezonde dosis ijdelheid in die man. Hij was de Beatle die ervoor pleitte om altijd in kostuum te spelen en na elk concert een nette buiging te maken. Hij is ook de man van de plastische chirurgie. Hij komt er graag goed voor bij de mensen, want het publiek staat op de allereerste plaats.»

BLAUTE«Er zijn meerdere McCartneys. Je hebt de gladde McCartney, die vooral tijdens interviews en publieke events bovenkomt. Je hebt de professionele McCartney. En je hebt de McCartney die wiet rookte en met prostituees sliep.»

HUMO Paul McCartney zegt: ‘Ik ben óók een Beatles-fan. We waren geen slecht groepje.’ En ook: ‘Ik wilde helemaal geen levende legende worden. Ik wilde geld verdienen en meisjes strikken.’ Geloof jij hem in zijn bescheidenheid?

CUVELIER (lacht) «Echte Beatles-fans kunnen perfect voorspellen wat hij op welke vraag zal antwoorden – hij krijgt ook al 65 jaar dezelfde vragen voorgeschoteld. Ik weet niet of hij gewiekst is, maar ja: ik geloof hem. Hoezeer hij ook een opgeboend beeld van zichzelf probeert op te hangen.»

McCartney wordt vaak omschreven als de gladde jongen en de pr-man van The Beatles: hij was het die zichzelf kon verkopen, die verantwoordelijk was voor de look, de uitstraling, het showmanschap van The Beatles – al die dingen die John Lennon later omschreef als ‘selling out’.

NORMAN (wuift weg) «Destijds wilde John maar één ding: beroemd worden. Hij heeft nooit geweigerd om een maatpak te dragen – daarvoor wilde hij dat gewoonweg te graag. John was een regelrechte bourgeois, hij kwam zelfs uit een gegoede familie.

»Maar goed, eigenlijk was John het al snel moe, dat Beatles-gedoe. Paul is het nóóit moe geworden. Integendeel: hij was altijd de meest overduidelijk gelukkige van de vier in de chaos van hun optredens. Fans wierpen van alles op het podium – die slipjes, weet u wel – en toen er eens een teddybeer lag, klemde Paul die vast op de hals van zijn bas en speelde hij zo verder tot het einde van de show. Hij koesterde de aandacht van een livepubliek, en dat doet hij nog altijd.»

HUMO Dave Grohl zei eens: ‘Ik heb nog nooit een ufo, een spook of bigfoot gezien. Maar wél Paul McCartney, en als dat geen bovennatuurlijk fenomeen is, weet ik het ook niet meer.’

CUVELIER «Dat effect heeft hij op mensen. Ook op mij, toen ik hem vorige herfst tijdens een boekvoorstelling in een aula zag. Da’s een beetje alsof je ineens Jeanne d’Arc of Abraham Lincoln tegen het lijf zou lopen. Zelfs tijdens een concert sta je gewoon te gapen naar een brok geschiedenis.

»Hij is overtuigd van zijn eigen kunnen, hoor. Maar kun je het nog hoogmoed noemen als je zo geniaal bent?»

NORMAN «Wat Paul McCartney heeft, overstijgt hoogmoed of ijdelheid. Het is simpel: hij zou zich nooit groter kunnen voelen dan hij is, want hij ís de grootste.»

‘In Hamburg hadden de Beatles alle vier seks met dezelfde griet en hielden daar elk een druiper aan over. Ja, Paul heeft zijn part aan vrouwelijk schoon gekregen, zeker weten.’ Beeld Getty Images
‘In Hamburg hadden de Beatles alle vier seks met dezelfde griet en hielden daar elk een druiper aan over. Ja, Paul heeft zijn part aan vrouwelijk schoon gekregen, zeker weten.’Beeld Getty Images

HEBZUCHT

Toen Philip Norman in de prille jaren 60 als jonge journalist Paul McCartney ontmoette, kon hij het niet laten om te vragen hoeveel zijn basgitaar had gekost. Pauls antwoord: ‘Amper 54,60 pond. Ik ben nogal een gierigaard, zie je.’

NORMAN «Een jeugdvriend zei: ‘John had nooit geld, en Paul gaf er nooit uit.’ Hij is inderdaad voorzichtig met zijn geld, maar dat is nog iets anders dan hebzuchtig. Want tegelijkertijd was hij enorm gul: hij heeft miljoenen aan goede doelen gegeven. Zeker in Liverpool, waar hij het kunstencentrum sponsorde en af en toe een masterclass komt geven.

»Als hij hebberig is, dan wel hebberig naar aandacht. Daar is hij onverzadigbaar in. Roem is voor hem als een Chinese maaltijd: heel lekker, maar het stilt zijn honger nooit voor lang. Hij wil altijd meer.»

HUMO Is hij ook vrijgevig voor mensen in zijn omgeving?

NORMAN «O, zeker. Hij heeft niet veel uitgegeven aan de opvoeding van zijn kinderen, maar dat was uit principe: hij wilde dat ze naar openbare scholen gingen, niet naar dure privéscholen. Zijn dochter Stella kocht haar kleren gewoon in tweedehandswinkels.

»Niemand die hem kent, zou hem gierig noemen. Toen Barry Miles, de uitbater van de boekenwinkel waar hij vaste klant was, last kreeg van zijn ogen, heeft Paul alle behandelingen betaald.»

HUMO Toen Paul McCartney en John Lennon gingen samenzitten om te schrijven, zeiden ze ooit tegen elkaar: ‘Let’s write a swimming pool.’ Hoe belangrijk was geld in de latere jaren geworden om The Beatles bij elkaar te houden?

NORMAN«Lange tijd zaten ze in een soort van beschermde bubbel, en zorgde hun manager Brian Epstein voor hen. Geld interesseerde hen niet als dusdanig. Ze hadden allemaal meer dan genoeg: een mooi huis, een chique wagen, alles wat een jongeman zich maar kan wensen. Pas na Epsteins dood in 1967 ontdekten ze dat ze eigenlijk nog veel meer miljoenen hadden kunnen verdienen. Brian had één kapitale fout gemaakt: hij had 90 percent van hun merchandisingrechten verkocht.»

McCartney hoeft dat niet aan zijn hart te laten komen. Met een waarde van ruwweg meer dan een miljard dollar is hij nog altijd de rijkste rockster ter wereld.

CUVELIER «Maar hij etaleert zijn rijkdom niet. In de jaren 70 is hij uitgerekend in een boerderij in Schotland gaan wonen. Hij zei daarover: ‘Ik leerde zelfs schapen scheren met een tondeuse – per dag raakte ik aan veertien à twintig schapen. De beheerder van mijn boerderij werkte er wel honderd af. Maar het is al een hele opgave om zo’n dier op zijn rug te krijgen.’ (lacht)

»Ik associeer hem niet met geld. Zijn moeder was verpleegster, zijn vader katoenverkoper en jazzpianist. In ‘Penny Lane’ zingt hij over kappers en gewone mensen. Hij beschouwt zijn muziek als arbeid en praat ook veel over zijn moeder. Hij houdt van zijn hond, van de vrouw aan zijn zijde, en hij geniet van het leven.»

BLAUTE «Ik heb met ‘De bende van Wim’ zijn ouderlijk huis bezocht: piepklein, maar niet armzalig. Zijn moeder had een autootje, dat was al iets. Het was een bescheiden jeugd, al was hij ook geen échte arbeiderszoon zoals George en Ringo.

»Het is ook iets Brits, hè. Amerikanen pochen met hun succes, maar Engelse sterren willen hun familie nog altijd onder ogen kunnen komen. Paul ook. Dat is het Liverpool dat in hem zit, en dat je er nooit meer uit krijgt.

»Speciale plek trouwens, Liverpool. Ik ben er eens in de pub beland die op de hoes staat van ‘Sentimental Journey’, Ringo’s eerste soloplaat. Ik ontmoette er zijn tante: prachtig, de manier hoe zij over Ringo en de boys sprak. Wat voor toffe gasten het waren. ‘Ze wilden scoren,’ zei ze. ‘Het is alleen uit de hand gelopen.’»

‘Hij heeft niet veel uitgegeven aan de opvoeding van zijn kinderen, maar dat was uit principe: hij wilde dat ze naar openbare scholen gingen, niet naar dure privéscholen. Beeld Getty Images
‘Hij heeft niet veel uitgegeven aan de opvoeding van zijn kinderen, maar dat was uit principe: hij wilde dat ze naar openbare scholen gingen, niet naar dure privéscholen.Beeld Getty Images

WOEDE

Woede-uitbarstingen van Paul McCartney zijn als nuchtere Liverpool-supporters: ze zullen wel bestaan, maar wie kan ervan getuigen? Philip Norman! Hij schreef in de jaren 80 het boek ‘Shout!: The Beatles in Their Generation’ en daar stonden zoveel schampere, respectloze verwijzingen in naar McCartney (bijvoorbeeld de veronderstelling dat Lennon ‘minstens drie vierde van The Beatles’ was) dat die later alleen nog naar het boek zou verwijzen als ‘Shite!’.

NORMAN «Ik moet bekennen dat ik zijn toorn verdiend had (lachje). Gelukkig heb ik het later kunnen goedmaken.

»McCartney heeft me twee keer onverwacht gebeld. De eerste keer was in de nasleep van ‘Shout!’. Yoko Ono had daarin een uitspraak van haar man gedeeld: dat niemand hem ooit zo had gekwetst als Paul – een typische John Lennon-overdrijving. Paul wilde er het fijne van weten. Nu, ik was toen niet van plan om ooit nog over The Beatles te schrijven, dus ik deed niet de moeite om hem terug te bellen.

»De tweede keer was toen ik aan m’n John Lennon-biografie begon. Paul was nieuwsgierig en vroeg zich af: ‘Wie is nu precies die kerel die mij niet kan luchten?’ (lacht) Het was een heel gewoon, hartelijk gesprek, van man tot man. Toen ik ophing, zei ik tegen m’n vrouw: ‘Hij is zo kwaad nog niet, om eerlijk te zijn.’ En ik vermoed dat McCartney ongeveer hetzelfde zal hebben gezegd tegen de zijne.

»Enkele jaren geleden heeft hij me, tot mijn totale verrassing, de toestemming gegeven om een biografie over hem te schrijven.»

HUMO Hebt u hem nog weleens kwaad gezien?

NORMAN «McCartney, kwaad? Nee.»

HUMO In de begindagen van The Beatles vochten lokale bendes geschillen uit voor het podium, en soms erop. En in hun Hamburg-jaren zetten elementen uit de onderwereld het graag op een knokken in de clubs waar ze geboekt stonden. Heeft McCartney moeten leren om zich te verdedigen?

NORMAN «Hun instrumenten waren altijd hun grootste zorg: ze wierpen zich meteen op hun versterkers. Maar in Hamburg hadden ze één groot voordeel: de zware jongen die daar de plak zwaaide, was een fan. En de ongeschreven regel was: aan The Beatles raak je niet. Konden zij rustig blijven spelen tijdens het knokken (lachje).

»Eén keer had Paul op het podium een fysieke confrontatie met Stuart Sutcliffe, die een tijdje hun bassist was, omdat Paul iets lelijks had gezegd over zijn vriendin. Maar goed, elke jonge band die zoveel drinkt als zij toen dronken, maakt zulke dingen mee. Het voorval bewees vooral dat Paul van geen kanten kon vechten: hij sloeg niet, hij klauwde liever met zijn nagels.»

Er is altijd gezegd dat het einde van The Beatles bol stond van bitterheid, rancune en boosheid. Het was vooral de ongelukkigste periode uit Pauls leven. Zo legde hij de teloorgang vorig jaar zelf uit in het autobiografische boek ‘De lyrics’:

PAUL MCCARTNEY «In een notendop ging het zo: tijdens een vergadering in 1969 vertelde John dat hij ene Allen Klein had leren kennen, die Yoko een tentoonstelling in Syracuse in het vooruitzicht had gesteld, en John zei toen terloops dat hij de band zou verlaten. Zo ging het min of meer. Het was drie tegen één, want George en Ringo stemden met John mee.

»Klein en Yoko mochten suggesties doen als John songteksten schreef. Het kwetsende regeltje ‘The only thing you done was ‘Yesterday’’ in ‘How Do You Sleep?’ (op ‘Imagine’ uit 1971, Lennons tweede soloplaat, red.) zou hem zijn ingefluisterd door Klein. ‘Fantastisch,’ zei John. ‘Dat stoppen we erin.’ Wat een pret moeten ze hebben gehad. Is ‘Yesterday’ het enige wat ik heb gedaan? Grappige woordspeling, maar volgens mij heb ik ook ‘Let It Be’ geschreven, en ‘The Long and Winding Road’, ‘Eleanor Rigby, ‘Lady Madonna’... Fuck you, John.

»De break was een vreselijke periode, een echt dieptepunt, waarin iedereen elkaar beschuldigde en verwijten maakte. Maar gaandeweg werd dat beter. Toen John en Yoko in 1975 een zoontje kregen, Sean, hadden we weer meer met elkaar gemeen en spraken we vaak over het ouderschap. Het zat goed tussen ons. Maar een paar jaar later werd hij vermoord.

»Het gebeurt nog dat ik bij het schrijven van een song denk: ‘Wat vind jij, John? Hoe zou je dit beter maken? Wat moet de volgende zin worden?’ Ik heb nog altijd een virtuele John die ik naar goeddunken kan inzetten (grijnst)

JALOEZIE

HUMO Wie was in de lange, conflictrijke, moeilijke liefdesrelatie tussen Lennon en McCartney nu het jaloerst op de ander?

BLAUTE (Stellig) «Lennon! Hij had een moeilijk en getormenteerd karakter, ging ook vaak op de vuist. In de jaren 70 zei hij dat hij gebeterd was, en tenminste geen vrouwen meer sloeg. Nu, het moet niet gemakkelijk geweest zijn om een geniale beste vriend te hebben.

»Ik weet niet of Paul ooit jaloers is geweest op John. Hij trok zich wel op aan hem. Schreef John een knappe song, dan schreef Paul er meteen ook één. Zo werkte dat wel vaker bij McCartney. Jane Asher, zijn lief in de jaren 60, zei hem tijdens een vakantie: ‘Songs maken zoals Bob Dylan kun jij toch niet, hè.’ Een uur later had hij ‘Things We Said Today’ af, een regelrecht Dylan-nummer (lacht)

NORMAN «Toen The Beatles al lang vervlogen waren, monkelde John weleens tegen Yoko: ‘Waarom kreeg Paul altijd alle A-kantjes en ik de B-kantjes?’ Voortdurend was hij bezig met die wedijver die er eigenlijk geen had mogen zijn.»

CUVELIER «Je zou kunnen zeggen dat die jaloezie hen net naar hogere regionen stuwde. Voor mij is Paul muzikaal de getalenteerdste van de vier en schreef John de beste teksten. Samen waren die twee onhoudbaar.»

HUMO De meeste Beatlesnummers worden toegewezen aan ‘Lennon-McCartney’, en dat ligt gevoelig bij Paul. In 2015 liet hij nog vallen het spijtig te vinden altijd als tweede te komen.

BLAUTE «Ik vind dat een zwakke, kloterige opwelling. De Beatles-fans weten: wie het lied zingt, heeft het meestal geschreven, voilà. Ik wijt dat niet aan jaloezie, eerder aan ijdeltuiterij.»

CUVELIER «Er zijn nummers die een perfecte symbiose van de twee waren. Maar met eigen lievelingen, zoals ‘Let It Be’ of ‘Yesterday’, snap ik wel dat het moeilijk kan zijn.

»Ach, Paul zág John ontzettend graag, hè. Je ziet hem haast nooit huilen, maar op YouTube circuleert een video waarin hij ‘Here Today’ zingt, een song over Lennon, en wél geëmotioneerd raakt: ‘And if I say / I really loved you / And was glad you came along / Then you were here today’.

»Hij doet het niet vaak, maar zo nu en dan geeft hij een inkijk in zijn sombere kant. Tijdens een interview met voormalig VRT-journalist Johan Ral in 1989 vertelde hij dat ‘Blackbird’ niet over een vogeltje gaat, maar over hemzelf: ‘Ik hang altijd een sluier over mijn kwetsbaarheid. Maar ze is er, als je hard genoeg zoekt.’»

HUMO John verweet Paul dat hij ‘grootmoedermuziek’ maakte.

BLAUTE (lacht) «Mijn ouders hadden een platenwinkel. Ik was meteen fan van de eerste plaat van The Beatles, maar mijn moeder niet. En dus ging ik op zoek naar een nummer waarmee ik haar kon verleiden: het werd ‘A Taste of Honey’ van Paul. John had dus gelijk! Ik denk dat hij daar zelfs jaloers op was. Lennon was een vernieuwer, maar McCartney had een oor voor melodieuze liedjes: zijn favoriet was ‘My Funny Valentine’ van Rodgers en Hart

CUVELIER «Weet je, nooit in ons leven zullen wij nog meemaken dat twee zielen vóór hun dertigste samen zóveel geniaals scheppen. Hun synergie kun je met weinig andere natuurkrachten vergelijken. Ik weet niet of ze beste vrienden waren, maar ze waren op z’n minst geestverwanten.»

John Lennon monkelde weleens tegen Yoko: ‘Waarom kreeg Paul altijd alle A-kantjes en ik de B-kantjes?’ Voortdurend was hij bezig met die wedijver die er eigenlijk geen had mogen zijn.’ Beeld Corbis via Getty Images
John Lennon monkelde weleens tegen Yoko: ‘Waarom kreeg Paul altijd alle A-kantjes en ik de B-kantjes?’ Voortdurend was hij bezig met die wedijver die er eigenlijk geen had mogen zijn.’Beeld Corbis via Getty Images

ONKUISHEID

Als je nu naar foto’s van The Beatles kijkt, met hun op maat gemaakte pakjes, visbokaalkapsels en keurige oogopslag, zou je denken: koorknapen! Niets is minder waar: toen ze in de vroege jaren 60 de supersterren der supersterren werden, hadden ze al lang geproefd van alles wat er te proeven viel.

Paul McCartney groeide op met nul idee over seks – de voorlichting van zijn vader was simpel: ‘Kijk gewoon op straat hoe honden het doen’ – en is dan maar proefondervindelijk aan de slag gegaan.

Een staalkaart: toen The Beatles nog The Quarrymen heetten, was het een gewoonte van de jongens om in het donker te masturberen, terwijl ze allerlei namen in het rond riepen: ‘Brigitte Bardot! Gina Lollobrigida!’ Af en toe ook een naam om de anderen van slag te brengen: ‘Winston Churchill!’ John Lennon masturbeerde ooit negen keer in één dag, en verloor daarmee een weddenschap: hij had beloofd om dubbele cijfers te bereiken. George Harrison verloor zijn maagdelijkheid dan weer in de rosse buurt van Hamburg, terwijl John en Paul ook in de kamer lagen: ze hielden zich gedeisd tot George aan zijn climax kwam, waarop ze luid begonnen te juichen en applaudisseren. En er was ook... Enfin, verhalen zat.

CUVELIER «Het was niet altijd netjes, wat The Beatles hebben gedaan. Vooral in hun beginperiode, toen ze maanden in de sekswijken van Hamburg verbleven. Ze hadden alle vier seks met dezelfde griet en hielden daar elk een druiper aan over. Ja, Paul heeft zijn part aan vrouwelijk schoon gekregen, zeker weten.»

HUMO Tienermeisjes waren het grote succes van de Fab Four: zij hebben de Beatlemania in gang gezet. Philip Norman zei dat veel vrouwen hun slipje kletsnat achterlieten. Paul genoot ervan: ‘Seks zat altijd in mijn achterhoofd toen ik in die tijd songs schreef. Simpel gezegd: wij waren vier lads die wilden scoren.’

CUVELIER «Ik heb een pseudowetenschappelijke theorie over de Beatlemania, namelijk de clit pitch. Die luidt zo: de stemmen van John en Paul zouden samen zo’n bijzonder vibrerende ultrafrequentie bereiken die vrouwen, euh, beneden zou stimuleren, en dát verklaart al het orgastische krijsen tijdens hun concerten. Jawel, de clit pitch! (lacht)»

HUMO We moeten het toegeven: wij zagen niet meteen een rokkenjager in McCartney.

CUVELIER «Hij heeft zichzelf sindsdien natuurlijk volledig geretoucheerd: hij wil dat we geloven dat hij zijn wilde haren kwijt is. Zo is er het mooie, hoofse hoofdstuk met zijn eerste vrouw Linda Eastman. Ogenschijnlijk braaf en monogaam, een liefdevolle, adorerende man. Maar goddank dat hij ook wat vunzigheden heeft uitgehaald, niet?»

NORMAN «Hij heeft het onderste uit de kan gehaald. Ringo vertelde ooit dat wanneer The Beatles een zeldzame vrije zondag hadden, Paul altijd probeerde om een missverkiezing te jureren, in de hoop achteraf met de winnares in bed te belanden.

»Maar waar hij méér dan al de rest naar verlangde, was een thuis en een familie. Die dingen vond hij bij Linda. Ze hadden écht een liefdevol huwelijk dat ruwweg dertig jaar heeft standgehouden, tot haar dood in 1998.»

HUMO Denkt u echt dat hij zijn wilde haren kwijt was?

NORMAN «De internationale media heeft decennialang verwoed gespeurd naar een bewijs van ontrouw van zijn kant. Ze hebben nooit iets gevonden.»

HUMO Heeft Linda ook zijn vrouwbeeld doen kantelen? Paul groeide op in een soort victoriaanse tijd waarin meisjes altijd ten dienste stonden van hun mannen. Bij hem was dat niet anders: zijn jeugdvriendin mocht met niemand anders dansen, en hij stond erop dat ze op zijn idool Brigitte Bardot leek – met geverfd blond haar en netkousen.

NORMAN (zucht) «Zo waren jongemannen van die tijd. Maar Linda was een onafhankelijke vrouw, hoor, die altijd haar eigen carrière heeft gehad, met haar eigen merk van vegetarische en veganistische gerechten. Op een bepaald ogenblik verdiende ze met Linda McCartney Foods zelfs meer dan Paul.»

‘Hij kan niet meer zingen zoals in de jaren 60 en 70, en toch past hij de toonaarden van zijn nummers niet aan.  Hij heeft er maling aan, en komt er nog mee weg ook. Typisch.’
 Beeld Brent N. Clarke/Invision/AP
‘Hij kan niet meer zingen zoals in de jaren 60 en 70, en toch past hij de toonaarden van zijn nummers niet aan. Hij heeft er maling aan, en komt er nog mee weg ook. Typisch.’Beeld Brent N. Clarke/Invision/AP

GULZIGHEID

Zo omschrijft Paul McCartney zijn creatieve proces:

MCCARTNEY «Voor ik een nummer schrijf, is er een zwart gat. Vervolgens pak ik mijn gitaar of ga ik aan mijn piano zitten om het op te vullen. Misschien ben ik een tovenaar en haal ik na drie uur een konijn tevoorschijn uit wat blijkbaar geen gat was, maar een hoge hoed. Misschien is er aan het einde van een schrijfsessie geen zwart gat meer, maar een kleurrijk landschap.»

Je kunt Sir Paul er niet van betichten geen gevoel voor humor te hebben, want hij voegt er in ‘De lyrics’ meteen aan toe: ‘Over kleurrijke landschappen gesproken: ik was de laatste Beatle die met lsd begon.’ Wat meteen de voorgaande uitleg verklaart.

Sommige mensen denken dat ‘Fixing a Hole’ over heroïne gaat, omdat ze bij ‘hole’ aan naalden denken. De waarheid is dat hij maar één keer heroïne heeft gebruikt, en wel per ongeluk: de drug was er zomaar bijgedraaid in zijn joint. Marihuana leerde hij dan weer kennen in New York, dankzij Bob Dylan.

MCCARTNEY «We waren in een New Yorkse hotelsuite en Bob kwam langs met zijn roadie – hij had net ‘Another Side of Bob Dylan’ uitgebracht. Zoals altijd zaten we te drinken, scotch en cola en Franse wijn, tot Bob in een achterkamertje verdween. We dachten dat hij naar de wc was, maar toen kwam Ringo dat kamertje uit met een vreemde blik op zijn gezicht: ‘Ik was bij Bob en hij heeft wiet’ – of hoe we het destijds ook noemden. We zeiden: ‘O, hoe is dat?’ Hij zei: ‘Ik geloof dat het plafond beweegt. Het lijkt naar beneden te komen.’ We wisten genoeg. We rénden zo ongeveer naar het kamertje waar Dylan zat. En maar giechelen en lachen. Later werd het duister, dat hele drugsgebeuren, maar in het begin was het als een zomerdag in de tuin.»

HUMO Hij was één van de eerste Britse popsterren die publiekelijk toegaven lsd te gebruiken: ‘Ik besefte ineens dat de mens amper een tiende van zijn hersencapaciteit gebruikt. Een heel nieuwe wereld ging voor me open.’

BLAUTE «McCartney was een beperkte druggebruiker, hoor, behalve dat ene jaar ten tijde van ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’, toen hij aan de coke zat. Maar zodra hij zeker was dat hij inspiratie genoeg had zónder die geestverruimende middelen, is hij ermee gekapt. Hij is een erg gezonde mens, heeft altijd het vegetarisme gepromoot. Naar het schijnt mogen zijn band en crew ook geen biefstuk eten. Ik ben hem in ieder geval nog nooit in een vleesrestaurant tegengekomen.»

CUVELIER «Een onlinefanclub heeft hem onlangs gesignaleerd met wiet. De leden waren ontzet, want ze zitten in met zijn gezondheid.»

HUMO Toen McCartney in 1980 arriveerde in Tokyo stonden er concerten in elf steden op de planning. In plaats daarvan belandde hij negen dagen in de gevangenis: er was een kwart kilo marihuana in zijn bagage gevonden. Daarover zei hij: ‘Het spul was té goed om in het toilet door te spoelen.’

CUVELIER «Typisch McCartney. Hij doet de mensen lachen, waardoor ze hem vergeven. Tegelijk geeft hij niets van zichzelf weg.»

BLAUTE «Hij heeft tot op hoge leeftijd dagelijks marihuana gepaft. Nu zou hij gestopt zijn voor de kleinkinderen. Ik geloof daar niets van.»

CUVELIER «Hij is maar op één manier écht gulzig: hij blijft van het leven peuzelen. Hij blijft werken. Hij heeft het podium nooit verlaten. Dáár is hij thuis, hè.»

Een laatste afweging: wat vindt Macca zelf eigenlijk van de hoofdzonden?

MCCARTNEY «Mijn moeder, Mary, was katholiek, en mijn broer en ik zijn gedoopt. Zelf ben ik niet in conventionele zin gelovig. Maar één song van me is wel een gebed in miniatuurformaat. Weet je wat het woord ‘amen’ eigenlijk betekent? ‘Laat het zo zijn.’ Let it be.»

Welaan dan, we laten het zo. Tot je 90ste, Paul.

Hey Paul

Nu te beluisteren via VRT NU

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234