Arno Beeld Alex Vanhee
ArnoBeeld Alex Vanhee

albums van de week

De allerlaatste van Arno en 4 andere albums die deze week uw aandacht verdienen

Er komt elke week meer goeie muziek uit dan er tijd is om die te beluisteren. Alleen al die vaststelling maakt het leven spannend. Voor wie graag recht op zijn doel af gaat, selecteerde Humo’s muziekredactie een kwintet van platen die dringend te degusteren dan wel volstrekt te negeren zijn.

Redactie

Arno - ‘Opex’ ★★★★1/2

Arno wist, toen hij aan ‘Opex’ begon, dat het zijn laatste plaat zou worden. Daarom moest zijn broer Peter erop meespelen - een succulent streepje saxofoon in het slotakkoord ‘I’m Not Gonna Whistle’. Daarom had hij aan zijn jongste zoon Felix gevraagd om wat beats te maken, gebruikt in de afsluiter en in opener ‘La vérité’. Daarom moest er een remake op staan van ‘I Can’t Dance’, één van de bekendste songs van Tjens Couter. En een cover van ‘One Night With You’ van Smiley Lewis (maar uiteraard veel meer van Elvis Presley), de song waarmee het voor Arno allemaal begon. Een song ook over zijn grootvader, ‘Mon grand-père’. En daarom moest de plaat ‘Opex’ heten, naar de Oostendse wijk waar hij opgroeide.

Het is aandoenlijk hoe Arno’s mondharmonica versmelt met de sax van zijn broer in ‘I’m Not Gonna Whistle’, en het is treffend dat ‘La vérité’ de song is waarin hij met zijn laatste adem lijkt te zingen. Ook zijn vaste kompanen van de laatste jaren zijn aan zet: Mirko Banovic op bas, Bruno Fevery op gitaar, Sam Gysel op drums. En Sofiane Pamart op piano in ‘Court-circuit dans mon esprit’, een overgebleven song van ‘Vivre’, de plaat waarvan Arno vast wist dat het zijn voorlaatste zou worden.

‘Opex’ staat vol herinneringen van een man die tot de laatste snik in het heden leefde - ‘Hier, c’était le passé / Aujourd’hui la vérité’. Een plaat ook vol arnoïsmen, dingen die niemand anders dan Arno kon of durfde te doen of zingen. ‘Mais oui, moi j’suis honnête / Et tu joues bien la trompette’, in ‘Honnête’ bijvoorbeeld, waarin hij verderop geen enkele moeite hoeft te doen om mij ‘J’en ai marre’ voor het eerst in de oren te laten klinken als ‘Johnny Marr’. En niemand uiteraard die ooit zo mooi en onomwonden over zijn zizi en bijbehorende edele delen heeft gezongen als hij - hier in ‘Boulettes’ (een Arno-titel if ever there was one): ‘On fait la fête / Embrasse mes deux boulettes’.

Maar het zit ‘m bij Arno, zoals altijd, ook weer in de manier waarop hij zingt. Mocht je hem niet kennen, je zou van ‘One Night With You’ bij de eerste keer beluistering kunnen zeggen: ‘Trekt op geen kloten.’ Een paar luisterbeurten later ben je dankbaar vanwege het besef dat deze volstrekt unieke versie zonder Le Plus Beau nooit zou hebben bestaan.

Omdat het de laatste is, wil ik ook graag nog een laatste persoonlijke favoriet aanstippen: ‘Court-circuit dans mon esprit’, de voornoemde pianoballade met Sofiane Pamart. ‘Je ne suis plus anarchiste, ni parachutiste / J’ai perdu ma jeunesse, mais j’aime encore Elvis / Il y a un court-circuit dans mon esprit / Save me’. In de wereld van Arno kon Engels perfect op Frans rijmen, en liefde op wanhoop. Wat hadden we het hem graag nog één keer live horen zingen.

Het doet nog altijd pijn, maar dit zal het zijn wat Arno betreft. ‘Opex’ werd nagenoeg volledig opgenomen voor zijn dood - alles werd door Arno gehoord en goedgekeurd, behalve ‘La Paloma adieu’, een duet met Mireille Mathieu, een samenwerking waar hij al jaren naar hengelde. Wegens tijdsdruk konden de twee niet samen in de studio zitten en nam Mathieu haar partij in Frankrijk op. Net toen ze klaar was, vernam ze dat Arno was overleden.

One more time, comme tu le faisais, encore une fois, oh la la: rust zacht, Lonesome Zorro. Adieu, chevalier. Bedankt voor alles. (jub)

Yeah Yeah Yeahs - ‘Cool It Down’ ★★1/2☆☆

Karen Lee Orzolek werd ooit Karen O en veroverde de wereld met Yeah Yeah Yeahs. Tot het in 2013 stil werd omdat ze solo wilde gaan, wat redelijk mislukte. Daar halen wij heden de spons over, want nu is er een nieuwe Yeahs, en het is een beetje alsof de tijd heeft stilgestaan. Tenminste: zo klinkt ‘Cool It Down’. De single ‘Spitting Off the Edge of the World’ (met Perfume Genius) voegde aan het YYY-palet - om in de sfeer van de tijd te blijven - wel een dystopische toets toe, en de video (een soort lowbudgetpersiflage op ‘Mad Max’) tapte uit hetzelfde vaatje. Anno 2022 klinken Yeah Yeah Yeahs als een onderafdeling van Garbage. Of zoals The Strokes op het songfestival zouden klinken. De wereld is naar de kloten, maar dankzij ‘Cool It Down’ kunt u er nu wel nieuwe liedjes van Yeah Yeah Yeahs bij zingen. Van mij mag u, zolang u niet overdrijft. (mc)

Slipknot - ‘The End, So Far’ ★★★★☆

Drie jaar na ‘We Are Not Your Kind’ heeft het negenkoppige beest Slipknot zijn zevende plaat klaar. Nadat wij ‘The End, So Far’ voor het eerst beluisterd hadden, mocht een halve tekenacademie achteraf onze verbazing komen schetsen, zoveel nieuw muzikaal terrein wordt hier ontgonnen. Opener ‘Adderall’ kun je zowaar een pópsong noemen. Geen bonkende drums, geen getier, geen scheurende gitaren, wel een pianootje, koortjes, oehs en ahs. Dat heet: een stijlbreuk. Terwijl je daarvan ligt te bekomen, geeft de door Corey Taylor met het schuim op de lippen gezongen single ‘The Dying Song (Time to Sing)’ je alweer een ouderwetse optater. Ook ‘The Chapeltown Rag’ en ‘Yen’ zijn mokerslagen. In ‘Hivemind’ tonen de Slipknotters dat ze als geen ander de brutaalste strofen naadloos kunnen laten overgaan in de catchyste refreintjes. Hoe meer de plaat vordert, hoe minder de nieuwe Slipknot aan de oude herinnert. Dat zal bij diehards en andere keikoppen misschien niet in de smaak vallen. Maar als dit ‘The End, So Far’ is, zijn wij nu al bijzónder benieuwd naar het vervolg. (rm)

Rachika Nayar - ‘Heaven Come Crashing’ ★★★★☆

Als de dj zijn laatste plaat heeft gespeeld en iemand vol leedvermaak het tl-licht heeft aangefloept, is er nog altijd Rachika Nayar. Nog te weinig mensen weten haar afterparty te vinden, helaas. Als iemand mij de weg vraagt, zeg ik behulpzaam: ‘Ga rechtdoor bij Ambient, neem dan afrit Shoegaze, en vraag het nog eens bij Trance.’ Het titelnummer van ‘Heaven Come Crashing’ klinkt als M83 dat zijn drummer buiten heeft geflikkerd, daar spijt van heeft gekregen en er ter compensatie een knoert van een breakbeat ingooit als climax. Nijdig tikkende hihats en mokervette claps zijn baas, maar zelfs als de drummachines even zwijgen, doen Nayars klanktapijten vol echoënde The Edge-gitaartjes me verlangen naar het volgende feest. Met deze Amerikaanse is het als met die sketch uit ‘In de gloria’: je weet dat de ontploffing komt - en toch word je keer op keer verrast. (jvl)

Horace Andy - ‘Midnight Scorchers’ ★★★1/2☆

Er zit minder vibrato op Horace Andy’s falset dan vroeger. Soms is de reggaeveteraan (71) nu een kwetsbare tenor. De titeltrack van ‘Midnight Scorchers’ zou u kunnen kennen: het is een goeie versie van ‘Safe from Harm’, de machtige song die de zanger in 1991 met Massive Attack mocht zingen. Eigenlijk is deze plaat de met dub gevulde B-kant van het eerder dit jaar verschenen ‘Midnight Rocker’. Beide platen werden geproducet door Adrian Sherwood van het On-U Sound-label. De afspraak tijdens deze nog prille bromance: Sherwood verklankt het stalen en glazen monster Londen, Andy het Jamaicaanse zonnetje. Het wiegeliedje ‘Rock to Sleep’ heet nu ‘Sleepy’s Night Cap’: de volledige tekst is in een dubgat verdwenen, de melodica is prachtig, de cello heeft Sherwood al gebruikt op recente platen van wijlen Lee ‘Scratch’ Perry. Houden de zaak verder levend en spannend: de toaster Daddy Freddy, een mondharmonica, kermissirenes, de rub-a-dubstijl aan het eind, en die ene zin van afsluiter ‘Hell and Back’ die niet werd weggegomd: ‘Lord, this must be hell, ‘cause there’s no peace down here on earth’. Dub is niet dood! (gvn)

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234