Christine and the Queens Beeld /
Christine and the QueensBeeld /

PLATEN VAN DE WEEK

De briljante, catchy transitie van Christine and the Queens en vijf andere platen om deze week te ontdekken

Er komt elke week meer goeie muziek uit dan er tijd is om die te beluisteren. Voor wie graag recht op zijn doel af gaat, selecteerde Humo’s muziekredactie vijf platen die dringend te degusteren zijn.

Joshua MigneauFrederick VandrommeMark CoenenJasper Van LoyJurgen Beckers en Tom Raes

Christine and the Queens - Redcar les adorables étoiles ★★★★★

‘Je ne tiens pas debout / Le ciel coule sur mes mains’: met die mantra op ‘Christine’, een heerlijk huppelend en van twietende oude synthesizers vergeven wereldsong hield Christine, née Héloïse Adélaïde Letissier ons in 2014 al nachtenlang wakker: geheel onweerstaanbaar, mysterieus en Frans was zij, en dat is hij nog steeds. Hij, inderdaad, want de voorbije zomer verklaarde Chris dat hij zich tegenover vrienden en familie al een jaar als man identificeerde. Hij had ook het alter ego Redcar aangenomen. ‘Mijn reis in het land van de gender is tumultueus,’ zei hij. Op TikTok verklaarde hij dat Redcar poëzie en filosofie tegelijk was. ‘Er is niet één manier om een man te zijn of één manier om een vrouw te zijn. Mensen kunnen van alles ertussenin zijn,’ vindt Redcar. Hij past dat principe zelf onvervaard toe.

De nieuwe plaat is deel van een artistiek project en gaat aan een opera vooraf, een monumentaal spektakel dat muziek en dans en theaterteksten met elkaar zal verbinden. De mosterd wordt gehaald bij ‘Angels in America’ van de Amerikaanse schrijver Tony Kushner, waarin verhaald wordt over de jaren 80 in Republikeins Amerika, met homoseksualiteit en aids als centrale thema’s.

Muzikaal geïnspireerd door Talking Heads, Roxy Music, The Cure en Fad Gadget: er zijn slechtere helden.

‘Au coeur de cet opéra se trouvent l’amour, la mort, des anges et des étoiles’: in het Frans klinkt dat zoveel beter.

Heel veel uitleg nodig hebben om een plaat uit te leggen: het is vaak een veeg teken. Maar gelukkig niet in dit geval. In tegenstelling tot de omgevallen kerstboom en buitenaardse kunstvorm Björk, die dezelfde tactiek hanteert, is Chris wel altijd geweldige muziek blijven maken. En hij heeft op deze plaat een geweldig geheim wapen: achter de knoppen zit Mike Dean, in de dance- en hiphopwereld uitgegroeid tot royalty met een waarlijk ongelofelijk trackrecord, van Ye over Travis Scott tot Beyoncé.

Toch blijft de plaat helemaal Christine and the Queens, van de eerste tot de laatste noot avontuurlijk en catchy en romantisch tegelijk. Briljant en provocatief, delicaat en swingend, vol synths en ideeën en heerlijke refreinen: de superlatieven dreigen op te raken, maar voor één keer mag dat. Je hoort dat hij fan is van de elektronische eightiespop van Étienne Daho en Mylène Farmer en France Gall en nog een korf andere coryfeeën, maar hij blijft vooral zijn uitzonderlijke en onnavolgbare zelf.

Op ‘Redcar les adorables étoiles’ staat nu voor een keer eens geen enkele stinker, al hou ik altijd mijn hart vast als Chris in het Engels begint - wat hij gelukkig met mate doet.

Zut alors! (mc)

The Haunted Youth - Dawn of the Freak ★★★★☆

Joachim Liebens haalde zijn graanmosterd naar eigen zeggen bij de black metal, zijn wereldvisie bij de punkers en zijn pluizige sound bij ‘Samson & Gert’. Op ‘Dawn of the Freak’ klinkt hij 10 tracks na elkaar als geen enkele van die drie invloeden. Wel heel vaak als het midden tussen Slowdive en Spiritualized: droompop-’n-roll van het zuiverste pompwater. Ladies and gentlemen, we’re floating in space. Songs om glarieogend bij door het venster te staren. Naast de halve evergreens ‘Teen Rebel’ en ‘Coming Home’ nog eens drie hoogtepunten: ‘I Feel Like Shit And I Wanna Die’ (kinderlijk naïef en mooi hoopvol), ‘Fist in My Pocket’ (okselfrisse sixtiesfolk) en ‘Shadows’ (in slow motion opengeknepen puberpuisten). Liebens en band laten het onderhuidse drama non-stop opwellen, golven, rollen, schoorvoeten, schuifelen en uitbarsten.

Out comes da freak - en hij nestelt zich al een week gerieflijk in onze bloemkooloren. Ook in de uwe is er naar verluidt nog plaats. (fvd)

Lees ook het interview met The Haunted Youth: ‘In de instelling voelde ik me meer thuis dan waar dan ook. Fijn om eindelijk eens bij andere weirdo’s te zitten.’

School is Cool - Brittle Dream ★★★1/2☆

Op hun vijfde plaat brengen Johannes Genard en zijn vier kornuiten de classic rock van de eighties weer moeiteloos en met aanstekelijk spelplezier tot leven. ‘Uh-Huh’ zet de toon: opzwepend, euforisch en met een heuse singalong. ‘Comfort’ is de duidelijke hit, met een keyboard dat een panfluit denkt te zijn. ‘Whisper on the Wind’ is zo’n winterballade die het gewoonlijk goed doet tijdens De Warmste Week. ‘Hell or High Water’ zet Tom Petty aan tot een potje luchtgitaar in de hemel. ‘Sing Along’ is een heerlijk cheesy discoduet tussen Genard en toetsenist Hanne Torfs. En ‘Use to Be So’ is het officieuze vervolg op ‘Rebellion (Lies)’ van Arcade Fire. Nu Win Butler meer #MeToo-getuigenissen dan hits vergaart, horen we School Is Cool extra te koesteren. (jmi)

S10 - Ik besta voor altijd zolang jij aan mij denkt ★★★☆☆

Voor wie S10 alleen kent van de ballad waarmee ze dit jaar deelnam aan het Eurovisiesongfestival: haar derde plaat is níét veertien keer ‘De diepte’. ‘Zondagskind’ is zowaar een venijnige opener, met ruige drums op de voorgrond. Daarna laat de nog altijd maar 22-jarige zangeres horen dat ze meer van de zaterdagnacht is. Op het dansbare ‘Nooit meer spijt’ gaat hartsvriendin Froukje mee op de boemel, ‘Dans mij naar huis’ herdenkt een opgeraapte scharrel. Wanneer het tl-licht weer aangaat, zit er toch weer een onzeker meisje op de dansvloer, dat in haar blocnote over de aantrekkingskracht van de avond schrijft. Haar beste zinnen zijn op het eerste gehoor naïef, op het tweede ontzettend doordacht. Andere blijven te veel in het ijle hangen om echt te beklijven. Als geheel is de nieuwe S10 onvoldragen, maar een beetje popliefhebber klikt deze mengelmoes van getokkelde gitaren, clubbeats en beklijvende ballads niet weg zonder minstens drie nummers naar de eigen playlist te hebben gesleept. (jvl)

Warhaus - Ha Ha Heartbreak ★★★★☆

Zat er tussen de eerste twee wereldoorlogen van Warhaus amper een jaartje, dan zijn het er vijf geworden tussen deze plaat en haar titelloze voorganger. Een interbellum waarin Maarten Devoldere in de eerste plaats Balthazarbenodigdheid was, maar buiten de werkuren node leerde dat een gecraqueleerd hart evengoed kan dienen als wegenkaart. De bestemming heet ‘Ha Ha Heartbreak’ - hij kan er nog mee lachen - en werd in enkele weken tijd gepend in een hotelkamer in Palermo, Devolderes zelfgekozen ballingsoord na een liefdesbreuk die, daarvan getuigen zowel de titels als de arrangementen, ook muzikaal diepe sporen naliet. Geen Sylvie Kreusch die mee komt hijgen, deze keer: Devoldere pulkt nu alleen het bladgoud van zijn liedjes. Bedeesd, maar toch dansbaar. ‘It Had to Be You’, ‘Desire’ en ‘Shadow Play’ wonen nog in het Warhaus van weleer: beetje azijn, beetje honing, scheutje citroen, en dan naar het resultaat fronsen tot men een uitstekende dressing krijgt. Maar de wijze waarop Devoldere achter in ‘Time Bomb’ richting plafond huilt, heeft niets meer vandoen met berekende cool, en ‘Best I Ever Had’ is al helemaal een ander paar rouwbanden. Een akoestische gitaar frunnikt aan de rafels in het tapijt, strijkers zwellen als een wespensteek, een piano zet een pot koffie, en dan uiteindelijk: de aanvaarding. ‘To be your man was something I could not’. Hergeboortes doen ook pijn. He he heerlijk plaatje. (tr)

Bruce Springsteen - ‘Only The Strong Survive’

Op ‘Only the Strong Survive’ wil Bruce Springsteen ­voornamelijk zanger zijn, vertolker van songs die bij hem het vuur aan de lont hebben gestoken, vertaler-tolk van songs die – driewerf helaas – veelal geen vertaling meer nodig hebben, zelfs niet door Bruce Springsteen. ‘Soul Days’ is mede dankzij vocaal steunwerk van de originele Sam Moore van Sam & Dave zeer de moeite waard, evenals ‘Nightshift’ van Commodores, maar pakweg ‘7 Rooms of Gloom’ van Four Tops of ‘Someday We’ll Be Together’ van Diana Ross & the Supremes (veel Motown hier) raken van geen kanten uit de gouden schaduw van het origineel. En ‘The Sun Ain’t Gonna Shine Anymore’ is twee keer mooi en machtig, maar daarna had ik toch weer snel The Walker Brothers opstaan.

Bob Dylan maakte drie soortgelijke bedenkelijke coverplaten (vijf als je ‘Triplicate’ in verteerbare happen consumeerde) alvorens met het machtige ‘Rough and Rowdy Ways’ uit te pakken, dus wie weet gloort er aan de verre horizon nog eens een echt goeie Springsteen. Dit is ’m alvast niet. (jub)

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234