CD★★★½☆

De ‘Dry’-demo’s vieren het rauwe talent van PJ Harvey

Na een kleine rondvraag blijken de meningen op de TTT-redactie over PJ Harvey verspreid op de glijdende schaal tussen 'overschatte hormonale zaag' en 'het meest consequent kwaliteit afleverende icoon van de voorbije dertig jaar'.

Van een opvolger op 'The Hope Six Demolition Project' (2016) voorlopig geen spoor, maar ze brengt deze week wel de akoestische demo's van haar debuutplaat uit, voor het eerst apart aan te schaffen. Waarom vallen wij u daarmee lastig, in acht genomen dat artiesten doorgaans hun allerbeste werk uitbrengen en dat demo's dus per definitie minderwaardige probeersels zijn? Omdat Polly Jean al bewezen heeft dat haar restjes de moeite waard zijn: in '93 stonden op '4-Track Demos' de kruimels die tijdens de opnames van 'Rid of Me' van de mengtafel waren gevallen, en dat was een indruk makende verzameling die toen menige schellen van ogen heeft doen vallen. En omdat het rauwe 'Dry' destijds één van de fijnere plaatjes van 1992 was en het interessant is - ja, in deze kut- en komkommerperiode mág het woord 'interessant' weer in recensies - om via deze kaalgeslagen blauwdrukken een betere inkijk te krijgen in hoe dat plaatwerk precies tot stand is gekomen.

Tijdens de eerste beluisterbeurt bezorgt 'Joe' - 'Come in close and I'll wash your feet / With my hair I'd mop them dry' - ons de vreemdste erectie van deze week, en dat was bij de oorspronkelijke versie ook vaste prik, dus so far so good. 'O Stella' klinkt plots een kwartmaat trager, en doet nu bijna aan americana denken. 'Sheela-Na-Gig' is ontluisd en van grunge ontdaan, en klinkt daardoor gek genoeg bijna tijdlozer dan de single van weleer. In 'Water' werd de puilogende dreiging van het origineel ingeruild voor mysterie, ruis en haast naar Sinéad O'Connor neigende dramatiek. In 1992 was 'Dress' een frenetieke, zenuwachtige stream of consciousness, nu heeft het in uitgepuurde toestand iets van een gebed voor ongelovigen.

Alles samen is dit geen meesterwerk, maar wel een aanrader voor de fans: het geluid is helder én breekbaar, en de gekende kwaliteit van de songs komt bij gebrek aan opsmuk en harde gitaren bijna nog beter uit de verf. Dat hier schier alle demoversies overeind blijven, is bovendien een viering van het rauwe talent van PJ, die deze songs schreef toen ze amper 22 was.

Het originele 'Dry' bevat rare, sexy, verschroeiende bluespunk; tegelijk morsige én gespierde ketelmuziek. In vergelijking daarmee is deze 'Demos'-uitgave de ongemakkelijke stilte voor de storm.

Zelfs voor wie geen fan is van het betere kladwerk, is er vrolijk nieuws: niet alleen krijgt ook 'Dry' zelf een reissue en wordt de plaat voor het eerst in twintig jaar nog eens op vinyl geperst, hetzelfde staat te gebeuren met haar hele back catalogue. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234