Beeld REUTERS

Doodstil op de dansvloer

‘De eerste keer dat ik weer een dansende menigte voor mij zie, krijg ik een orgasme, dat denk ik écht’

Op 10 november is het precies 25 jaar geleden dat de allereerste I Love Techno-party plaatsvond in de Gentse Vooruit, met het toen nog onbekende Daft Punk. Daar past een jubileumfeestje bij, maar u zult het in uw eentje moeten vieren: de discobol draait al even niet meer. Corona dient de zoveelste mokerslag toe aan de mooie, maar al langer geplaagde clubscene van ons land. Humo maakte de stand van zaken op met bekende clubbers met knaldrang. ‘De dansvloer is de enige plek ter wereld waar iedereen gelijk is, en waar ras en gender niet tellen.’

 PETER DECUYPERE (OPRICHTER I LOVE TECHNO EN FUSE)‘Cultureel erfgoed’

Op de allereerste I Love Techno-party in de Vooruit waren er zeshonderd aanwezigen. De organisator was Peter Decuypere, die in 1994 Fuse in Brussel uit de grond had gestampt. Tegenwoordig is hij event expert.

PETER DECUYPERE «Ik vind het erg voor mijn zoon van 19 dat het nachtleven is stilgevallen: dansen is de ultieme we experience. Ik voelde op die eerste I Love Techno dat er iets aan het gebeuren was, maar dat we er nu nog over zouden praten, had ik nooit gedacht.»

PETER DECUYPEREBeeld Anton Coene

HUMO In 2018 moest La Rocca in Lier de deuren sluiten, vorig jaar ging Café d’Anvers in Antwerpen dicht. Hadden de clubs niet vóór de coronacrisis al de doodsteek gekregen?

DECUYPERE «Er waren er al veel minder, en de nog bestaande clubs die op de leest van La Rocca geschoeid zijn, zullen corona niet overleven. Een nieuwe club als Kompass in Gent heeft wel nog een toekomst, want dat is een merk dat in de hele wereld bekend is en voor techno en energie staat. Dat kun je makkelijk naar een andere locatie of een festivalpodium verplaatsen. Alleen clubs met een capaciteit van tweeduizend man, zoals Kompass, zullen het redden, naast kleine undergroundclubs zoals Vaag in Antwerpen. De business is veel duurder geworden door de festivals: die betalen de internationale dj’s gages van 20.000 euro. Als Adam Beyer voor 8.000 euro komt draaien in een club, is dat een gunstprijsje. Zelfs Fuse, waar toch 1.200 man binnen kan, krijgt dat bedrag moeilijk bij elkaar. Voor die club (waar Decuypere in 1997 uit is gestapt, red.) zie ik nog een probleem: ze ligt in het centrum van Brussel. De voorbije twintig jaar was dat een lawaaierige buurt: als je daar kwam wonen, wist je dat je overlast zou hebben. Door de coronacrisis is het er nu al zes maanden stil, en dat zal nog niet snel veranderen. Het zal klachten van buren régenen als Fuse weer opengaat.»

HUMO Rond de clubs en hun uitbaters hing er in de jaren 90 een sfeer van drugs en faillissementen – denk aan de Zillion. Krijgt de sector daarom nu zo weinig aandacht in vergelijking met de festivals en de concertzalen?

DECUYPERE «De tijd dat de clubeigenaars zelf aan het spul, de vrouwen en de mannen zaten, is voorbij. Vorig jaar kreeg Kompass te maken met een druggerelateerd overlijden (een werknemer zakte ineen en overleed in het UZ Gent. Volgens het parket was er hooggedoseerde XTC in het spel, evenals een medische voorgeschiedenis, red.). Dat is uiteraard verschrikkelijk, maar toen burgemeester Mathias De Clercq de club sloot, heb ik Kompass bijgestaan als consultant. De club mocht weer open omdat we konden aantonen hoe professioneel ze werkt.

»Het nachtleven blijft wel een apart circuit: je zult er geen lobbyisten vinden. In deze pandemie is er ook nog niemand opgestaan als spreekbuis. En waarvoor zou je lobbyen? Om de clubs te mogen openen? Het coronavirus lijkt het wel gemunt te hebben op het nachtleven: lichaamsvochten verspreiden en delen, that’s nightlife. Het enige wat ze kunnen vragen, is financiële steun.»

HUMO Is het nachtleven cultuur?

DECUYPERE «De club Berghain in Berlijn bezoeken was voor mij even verrijkend als Joy Division ontdekken. Wel, Berghain is nu beschermd erfgoed. In Gent hebben ze al door dat ook Kompass Klub cultureel belangrijk is.»

EAGL (DJ)‘Taboe op je slecht voelen’

Jef Willem aka dj Eagl begon op zijn 15de te draaien, nadat hij in de Boiler Room op Pukkelpop van zijn paard was gebliksemd. Sinds 2013 is hij de bezieler van de Trillers-feesten, en recent was hij te gast in ‘De zevende dag’ nadat hij op Instagram een bericht had gepost over de zelfdoding van 31 mensen uit zijn omgeving.

EAGL (DJ)Beeld Humo

HUMO Een flink deel van hen kwam uit jouw sector.

JEF WILLEM «Een portier, een rapper, technici, mensen uit de horeca… (Zucht) Ik móést mijn frustratie over de zwijgcultuur rond mentale problemen ventileren, maar ik had nooit gedacht dat die post zo overweldigend veel aandacht zou krijgen. Ik probeer die aandacht nu positief aan te wenden door mijn boodschap te verspreiden: ‘Mensen, praat wél over je problemen.’»

HUMO Dat doe je sinds juni, toen je al maanden zonder werk zat, ook in je podcast ‘Onbespreekbaar’.

WILLEM «Ik richt me tot iedereen, niet alleen tot jongeren. Ik verdien er geen geld mee, ik voelde gewoon dat ik dat moest doen. Dat er een taboe rust op je slecht voelen, heeft overigens niets te maken met sociale media: dat is gewoon hoe mensen zijn. Als iemand over zijn problemen begint, zeggen we vaak: ‘Kom, laten we over iets anders praten.’»

HUMO Wordt Dirk De Wachter een volgende gast in je podcast? Het leek in ‘De zevende dag’ te klikken tussen jullie.

WILLEM «Misschien, als ik het lef zou hebben om hem te mailen (lacht). Ik heb al met veel internationale dj’s gewerkt, maar ik was nooit zo starstruck als bij Dirk De Wachter: ik bewonder hem enorm.»

HUMO Het nachtleven bezorgt mensen euforie, maar ook katers. Heb je ervaring met depressieve gevoelens?

WILLEM «De morning-afterblues kan hard toeslaan als de dopamine een hele nacht door je lijf heeft gegierd, al dan niet geholpen door roesmiddelen. Maar ik ben in een andere val getrapt: als Eagl was ik de grote entertainer, en als iemand me op mijn feesten vroeg hoe het ging, zei ik altijd: ‘Goed!’ Maar drie jaar geleden zat ik vast en trok ik naar een psycholoog. Sindsdien durf ik het wel te zeggen als het wat minder gaat.»

HUMO Je Trillers-feesten hield je in de Vooruit en Kompass Klub in Gent, zelfs in Nederland. Stel dat we over een jaar weer kunnen feesten, kun je dan je concept behouden, of zul je iets nieuws moeten bedenken?

WILLEM «De stilstand waarin de wereld zich nu bevindt, beïnvloedt de dansmuziek. In normale tijden vernieuwt dat genre zich voortdurend, maar de laatste maanden hoor ik géén vernieuwing. Het lijkt me waarschijnlijk dat we dan zullen dansen op muziek die intussen anderhalf jaar oud is. En misschien zullen mensen die bekende sound ook nodig hebben, als houvast.»

AMELIE LENS (DJ)‘Clubs blijven magisch’

‘De Belgische – vrouwelijke! – dj’s Amelie Lens en Charlotte de Witte trokken de afgelopen jaren, tourend over de hele wereld, de internationale technorevival op gang.

AMELIE LENSBeeld Anton Coene

HUMO Het succes van de festivals had al veel clubs doen verdwijnen. Zal corona die trend nog versterken?

AMELIE LENS «Ik kan alleen maar hopen van niet, maar ik vrees dat een heel aantal clubs deze crisis financieel niet zullen overleven. Het is trouwens door veel te reizen dat ik besef hoe verwend we zijn in België en Nederland: we hebben erg veel clubs en dancefestivals. Clubs blijven ook magische plekken.»

HUMO Waarom?

LENS «Zodra je er binnenstapt, valt alles weg. Wie je bent, waar je vandaan komt, hoe je eruitziet, je gender: dat speelt geen rol meer. Mensen hebben vaak een verkeerd beeld van het uitgaansleven, ze denken dat het om vips en champagne draait. Dat circuit bestaat ook, maar de essentie van techno draait om gelijkheid. De dansvloer is één van de weinige plekken op aarde waar iedereen écht gelijk kan zijn.»

HUMO Wat was de meest magische club die je op je wereldtournees hebt gezien?

LENS «Shelter in Amsterdam: letterlijk een gat in de grond, met het beste geluidssysteem ter wereld. Zelfs de meest minimalistische techno komt er uitstekend tot z’n recht.»

HUMO Je kunt nu niet meer draaien: wat mis je het meest?

LENS «Het uitzicht op de dansende mensenmassa. Na mijn set blijf ik altijd hangen om te kijken naar die dansende menigte. Die energie voelen, al dat geluk en die euforie zien, dat mis ik nu het meest.»

TLP (DJ)‘Ik zit hier te huilen’

Wat doet een dj als TLP, die het al een kwarteeuw gewend is om ieder weekend te draaien en nu verplicht thuiszit? Een nummer met Buscemi maken, blijkbaar.

TLPBeeld FB

TLP «Ik kom net van zijn studio, waar ik het volgende heb gerapt: ‘I know you wanna dance / But now it’s forbidden / How can we dance when everybody’s just sittin?’. Het ergst vond ik dat er dit jaar geen editie van Notting Hill Carnival in Londen is geweest – traditioneel tank ik jaarlijks energie op dat grote Caribische straatdansfeest.

»Ik zit al in het uitgaansleven sinds mijn 14de: de eerste discotheek die ik binnenstapte, was de Cirao in Waregem. Op mijn 15de legde ik m’n eerste plaat op in de Bananas in Knokke, en iets later, in 1986, kon je me vinden in de legendarische Funk You in Antwerpen. In die Jamaicaanse club zat ik met mijn eerste lief, Ya Kid K, die in 1988 de wereldhit ‘Pump Up the Jam’ van Technotronic heeft ingezongen. Ik was toen een breakdancer, en met ons groepje breakdancers schuimden we in één nacht alle discotheekjes tussen Aalst en Brussel af. In iedere club mochten we 20 minuten breakdancen, met onze dj Grazzhoppa achter de draaitafel.»

HUMO Vanaf 2000 werd je voltijds dj. Je was dertien jaar resident-dj in La Rocca en Culture Club, en je draaide op oneindig veel feesten. Nu zit je al maanden thuis. Wat mis je het meest?

TLP «Een publiek dat je niet kent, voor jou kunnen winnen – zoals de kieskeurige Parijzenaars in Silencio, de club van David Lynch. De laatste jaren zijn de clubs wel verdrongen door festivals en events, waar je maar een uurtje mag draaien – dat is te kort om mensen écht mee te nemen in je verhaal. Maar ik krijg nu wel kippenvel als ik terugdenk aan mijn laatste set op Pukkelpop, in een volle Boiler Room. Shit, dat is intussen al méér dan een jaar geleden.»

HUMO Hoe blijf je zo positief? Je bent zo goed als zonder inkomen gevallen, en daar heb je het zelfs niet over.

TLP «Ik ben niet zo positief, ik zit hier bijna te huilen. Ik probeer de negativiteit om te zetten in creativiteit, maar we mogen niet in de Instagramval trappen en optimistisch blijven omdat het niet cool is te tonen dat je je rotslecht voelt. We gaan er wel van uit dat het tegen de zomer van 2021 weer in orde zal zijn, maar wie kan dat garanderen?

»(Met tranen in de ogen) Niet alleen de dj-cultuur, maar ook de dancecultuur is zó belangrijk. Het gaat om jezelf uitdrukken. Als we ooit weer naar New York mogen vliegen en mogen dansen, heb ik één gouden tip: de zondagse Funkbox-avonden van dj Tony Touch, waar Broadwaymensen, jazzdansers en street dancers samenkomen. De eerste keer dat ik weer een dansende menigte voor me zie, krijg ik een orgasme, dat denk ik écht.»

MARIE WYNANTS (FOTOGRAFE)‘Dansen in de keuken’

Marie Wynants is de vaste fotografe en boezemvriendin van dj Charlotte de Witte, met wie ze op wereldtournee is geweest. Dansen doet Marie nu thuis met haar verloofde Mathieu Terryn van Bazart.

MARIE WYNANTS & Mathieu TerrynBeeld Humo

HUMO Welke club is jou bijgebleven als tourfotografe van Charlotte de Witte?

MARIE WYNANTS «Revolver Upstairs, een afterpartyclub in Melbourne. Charlotte stond er geprogrammeerd van vier tot vijf in de namiddag. Dat is een grote bar boven een winkelstraat, die je kunt bereiken via een trap waar het vol werken van Banksy hangt en het daglicht gefilterd binnenvalt. De sfeer was er warm en gezellig, helemaal niet zo kil als je van een afterparty zou verwachten.»

HUMO Je hebt dansschool gevolgd en er lang van gedroomd om danseres te worden. Waar dans je sinds de lockdown?

WYNANTS «In de keuken, samen met Mathieu, die het echt goed kan. Op alle mogelijke muziek: Rihanna, noem maar op. Door te dansen ga je je goed voelen, daarom is het zo jammer dat het nu niet kan. Een tip: experimenteer met gaga. Niet Lady Gaga, maar de dansvorm die de Israëlische choreograaf Ohad Naharin heeft uitgevonden. Zijn uitgangspunt is dat iederéén kan dansen. Een gaga teacher gaat in het midden van een groep mensen staan en zegt: ‘Begin nu te drijven.’ Of: ‘Verander in druipende honing.’ Of: ‘Word kokend water.’ Ik heb afgelopen zomer een gaga-workshop gevolgd in Parijs, en na afloop zat ik echt te huilen. Via metaforen je lichaam bewegen, dat maakt iets in je los. Het is ook gezond om al die emoties los te laten. Tik maar eens gaga dance in op YouTube.»

JENS GRIETEN (KOMPASS KLUB)‘Geen verschil met opera’

Kompass Klub in Gent bestaat vijf jaar en kreeg in precoronatijden 120.000 bezoekers per jaar over de dansvloer, van wie 30.000 uit het buitenland. Ze hoeft niet onder te doen voor gerenommeerde buitenlandse clubs als Printworks in Londen, De School in Amsterdam en Berghain in Berlijn.

JENS GRIETENBeeld WANNES NIMMEGEERS

HUMO Enkele weken geleden pakte Kompass uit met indoor-dj-sets van 2ManyDJs en Adam Beyer. Hoe hebben jullie dat coronaproof voor elkaar gekregen?

JENS GRIETEN «We konden door corona maar een vijfde van onze capaciteit benutten: er mochten vierhonderd mensen binnen. Omdat ons pand 6.000 vierkante meter groot is, konden we hen ver genoeg uit elkaar zetten en had elke bubbel zijn eigen hokje. We openden ’s namiddags al de deuren. Dansen op de dansvloer mocht niet, maar toch waren onze vaste klanten blij: nu hoefden ze niet naar illegale raves te gaan. Dat vergeten de politici weleens: wat niet mag, doen mensen toch, maar dan in onveilige omstandigheden.»

HUMO Is het wel rendabel?

GRIETEN «Nee. De dj’s draaien wel voor een kleinere fee, maar hun vlucht blijft even duur en de veiligheid garanderen kost ons extra geld. We spreken nu onze buffer aan, maar vroeg of laat is die weg. Als we midden 2021 niet op volle capaciteit kunnen opengaan, hebben we een probleem. We verhuizen volgend jaar wel naar een grotere locatie, waar we de mensen nog meer kunnen spreiden. Ik ben altijd een onverbeterlijke optimist geweest, maar de laatste maanden voel ik toch een zekere bitterheid. Ik heb mijn geloof in de overheid verloren. Ik heb altijd alles volgens het boekje gedaan en netjes belastingen betaald, maar nu blijkt er geen vangnet te zijn.»

HUMO Brengt Kompass cultuur?

GRIETEN «Wat is het verschil tussen een operavoorstelling of een technofeest? Mensen gaan ernaartoe voor de muziek, het spektakel en het vermaak. Wij trekken elk jaar evenveel bezoekers als de Vlaamse Opera, maar die krijgt jaarlijks 23 miljoen euro subsidie en wij hebben ooit één kleine verbouwingssubsidie gekregen.»

HUMO Het nachtleven torst wel een negatief imago van louche uitbaters en drugsdealers. In de opera hoef je geen security in te schakelen om naar drugs te zoeken.

GRIETEN «Dat is een erfenis van de jaren 90. Ik en mijn collega’s van Fuse en C12 in Brussel zijn ondernemers, wij houden ons ver weg van illegale praktijken. Die shift is er gekomen door Tomorrowland, waarvan de organisatoren een nieuwe standaard hebben gezet: géén gefoefel. Maar iedereen die al een aflevering van ‘Niveau 4 Gent’ heeft gezien, weet dat in deze stad overal drugs circuleren. Het is een maatschappelijk fenomeen.»

TOM EEREBOUT (STYLIST LADY GAGA)‘Erg voor de jeugd’

Tom Eerebout is de stylist van Lady Gaga en kiest de jurken waarin de diva op de rode lopers van de Golden Globes of de Oscars verschijnt. Zonder de extravaganza van het Belgische nachtleven was hij nooit de modewereld ingerold.

LOS ANGELES, CALIFORNIA - FEBRUARY 17: Tom Eerebout attends the Hollywood Beauty Awards at Avalon Hollywood on February 17, 2019 in Los Angeles, California. (Photo by Amy Sussman/Getty Images)Beeld Getty Images

TOM EEREBOUT «Ik ben opgegroeid in het kuststadje Bredene. Daar werd ik scheef bekeken om hoe ik eruitzag – ik kleedde me toen al eigenzinnig. Toen ik op mijn 17de naar de Fanklub-feestjes in Antwerpen trok, ging er een nieuwe wereld voor me open. Het was de tijd van de nu rave, met bands als Justice, en veel skinny jeans en fluokleuren. Eindelijk ontmoette ik er mensen zoals ik: er liepen modeontwerpers als Glenn Martens en Demna Gvasalia rond, en ik leerde er Sylvie Kreusch kennen – we zijn al veertien jaar vrienden. Als je overdag in Antwerpen iemand tegenkwam op straat met een audiocassette aan een ketting rond z’n nek, wist je: ‘Dat is er één van mijn tribe!’

»Een paar jaar later ben ik naar Amsterdam verhuisd, en daar begon ik zelf feestjes te organiseren. En voor we uitgingen, verzorgde ik de styling van mezelf en mijn vrienden. Om vier uur ’s namiddags begonnen we er al aan: make-up aanbrengen, outfits maken – met een lijmpistool plakten we veren op een blazer of we verknipten T-shirts… Daarna ben ik naar Londen verhuisd, waar ik kon beginnen als assistent van de toenmalige stylist van Lady Gaga, Nicola Formichetti (de bedenker van de legendarische vleesjurk, red.).»

HUMO Nu ben jij al jaren de stylist van Lady Gaga. En je gaat nog altijd graag uit.

EEREBOUT «Het laatste feestje dat ik heb meegemaakt, was een editie van All the Lovers, een trashy queerpopfeest in Antwerpen, vlak vóór de lockdown. Ik was er ook dj en zag er op de dansvloer 16-jarigen uit Bredene en Oostende, kids die zich ginder nog steeds niet thuisvoelen, net zoals ik vroeger. Het viel me ook op dat de sfeer veel inclusiever was dan toen ik vijftien jaar geleden begon uit te gaan. Gays, alternatievelingen, club kids, gewoner volk: iedereen danste gezellig naast elkaar.

»Tijdens de lockdown heb ik drie Zoomparty’s meegemaakt: leuk voor één keer, maar ik mis het contact. Een vriend van me heeft intussen ‘Ik mis schuren’ op zijn arm laten tatoeëren (lacht). Ik vind het erg voor de jongeren. Ik heb in het nachtleven mijn familie gevonden, en ik heb er ontdekt wat ik wilde doen met mijn leven.»

NIKKIE VAN LIEROP (PRAGA KHAN & LORDS OF ACID)‘Verschanst in de Ardennen’

Geen club spreekt meer tot de verbeelding dan de beruchte Boccaccio in Destelbergen, die in de tweede helft van de jaren 80 gold als de tempel van de new beat. Die elektronische muziek van Belgische makelij was even een hype, en Nikkie van Lierop, die nu als schrijfster is gedebuteerd met ‘Te dom voor de duivel’, was erbij als lid van Praga Khan en Lords of Acid.

Nikkie Van Lierop (rechts) met Chris Van CampBeeld JORIS CASAER

NIKKIE VAN LIEROP «Uitgaan deed ik sinds mijn 17de: ik kwam vaak te laat op school omdat ik de hele nacht met mijn Jamaicaanse vriendinnen had staan dansen in de Royal Inn in Antwerpen, de voorloper van de Funk You. In de Boccaccio hoorde je enkele jaren later geen funk of soul, maar machinemuziek. In de newbeatperiode moest je je haar in een zo hoog mogelijke kuif coifferen en als een robot dansen. Het hoogtepunt van de avond werd aangekondigd door een lasershow: de laserbundels daalden neer op het publiek, alle armen ging omhoog en dan deed die ene plaat die iedereen kende, het hele kot ontploffen.»

HUMO De newbeatrage was even snel weer voorbij.

VAN LIEROP «Toen zaten wij met Praga Khan al in Engeland, waar de ravescene opkwam. Daar speelden we op illegale technoraves in modderige velden: je vond de weg ernaartoe door je autoraampje open te draaien en te luisteren of er ergens basdrums weerklonken.

»De beste herinneringen bewaar ik aan onze optredens in de Japanse clubs: die gingen om 7 uur ’s avonds open en om 1 uur weer dicht. Je zag al die Japanners uit hun kantoor richting club rennen, met een zak uitgaanskleren onder de arm (lacht). Ik heb in Goa ook de grote openluchtfeesten meegemaakt, en daarna kon ik geen clubs meer verdragen: die waren me te eng geworden.»

HUMO Intussen leid je een ander leven. Of dans je ook achter de schrijftafel?

VAN LIEROP «Ik zei het deze week nog tegen Jeroen (Olyslaegers, haar man, red.): ‘Het is lang geleden dat wij nog eens gedanst hebben.’ We hebben ons verschanst in de Franse Ardennen. In de zomer van 2019 waren we hier ook, en op zo’n zomeravond zijn we met een tiental vrienden rond de tafel beginnen te dansen. Ik hoop dat dat spontane ooit terugkeert.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234