CD★★★½☆

De erfenis van Gorillaz overschaduwt stilaan die van Blur

Het 'Song Machine'-project van Gorillaz is een hybride van muziek, internettelevisie, popart, fanbeleving en marketing. Het werd gelanceerd op 30 januari, toen de single 'Momentary Bliss' uitkwam. Daarna volgden, met telkens ongeveer een maand ertussen, nog zes episodes. Die aanpak werd hier en daar voorgesteld als de toekomst van de popmuziek. Geen idee of dat klopt, maar het is wel een slimme manier om ook zonder tournee en zonder echte hits nagenoeg een jaar in de belangstelling te blijven. Die zeven songs (en nog vier andere, plus nóg eens zes op de deluxeversie) staan nu gebundeld op 'Song Machine, Season One'.

In het wufte 'The Pink Phantom' wérkt de combinatie tussen concertleider Damon Albarn, rapper 6lack en Elton John (en het doet me aan Kerstmis denken, maar dat kan aan mij liggen). 'The Lost Chord' klinkt als iets dat wij scifi soul zouden willen noemen, 'Aries' als een - geslaagde! - parodie van de jonge New Order, met dank aan de oude Peter Hook. En openingstrack 'Strange Timez' is één van de betere dingen die Robert Smith al buiten The Cure en Siouxsie & the Banshees heeft gedaan.

Smith, Elton, Hook én ScHoolboy Q én Fatoumata Diawara én Georgia én slowthai én Beck én St Vincent én Skepta én Unknown Mortal Orchestra: de gastenlijst is, behalve indrukwekkender, gevarieerder dan ooit. Hoeveel platen hebt u de voorbije jaren gehoord waarop rare punk, synthpop, ambient en bossanova naadloos in elkaar overlopen?

Door die veelheid heeft 'Song Machine, Season One' meer weg van een playlist dan een plaat, maar het past bij de manier waarop Albarn in de frontlinie van de moderne muziek staat: als een strandjutter met een grofmazig net.

Niet alles is instantgoud: 'Opium' (featuring EarthGang) is in het beste geval een groeier. En 'The Valley of the Pagans' (met Beck) is goed, maar niet onontbeerlijk. Gorillaz is misschien ook iets té bedreven in het herscheppen van een sfeer of een sound: geef Albarn een willekeurige naam mee als huiswerk - zeg bijvoorbeeld Stevie Wonder - en een week later heeft hij de perfecte Gorillaz-versie van 'Superstition' geschreven. Gorillaz toont zich hier meer dan ooit een kameleon op speed, maar af en toe had een béétje extra soul geen kwaad gekund.

In november bestaat Gorillaz twintig jaar. Het mysterie en de jolige speelsheid van de vroege dagen zijn weg, maar Albarn werkt, afwisselend in de schaduw en het neonlicht, rustig verder aan een steeds rijker, inventiever, bizar buitelend oeuvre.

De plaat 'Humanz' (2017) was een lichte tegenvaller, maar op 'The Now Now' (2018) stonden enkele tracks ('Tranz' voorop) die onmiddellijk op hun best of mogen. En het hele 'Song Machine, Season One' vóélt zelfs als een best of op zich, ook omdat zeven van de songs al een paar maanden in onze oren liggen te rijpen.

De erfenis van Gorillaz - door zijn eclecticisme en personeelsbestand misschien wel dé alternatieve popgroep van de 21ste eeuw - overschaduwt stilaan die van Blur, als dat niet al lang is gebeurd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234