null Beeld Sonic City
Beeld Sonic City

SONIC CITY

De kleppers van Sonic City: ‘Mijn pedaaltjesbord is al langer dan mijn gitaar’

Gert Van Nieuwenhove

Vrijdag 11 november

Gilla Band: ‘Een kopie van The Strokes’

null Beeld Redferns
Beeld Redferns

Op ‘Most Normal’, hun derde plaat, doen de Dubliners van Gilla Band het gewoon met gitaren, effectpedalen en drums – en toch klinkt hun muziek als voorhamers die op een hoop schroot inbeuken, terwijl frontman Dara Kiely een oorlog met zichzelf uitvecht. Aan gitarist Alan Duggan vroegen wij om te beginnen:

HUMO Even testen: in welke Belgische steden hebben jullie de voorbije zomer opgetreden?

ALAN DUGGAN (onmiddellijk) «In Genk en Gent! Absolutely Free Festival was echt cool, en op Boomtown deelden we de affiche met het geweldige BEAK>. Wel wárm, daar bij jullie.»

HUMO Gilla Band komt met herhalingen die toch verrassen, gitaren die niet klinken als gitaren en een zanger die ervoor gáát. Het lijkt alsof jullie het altijd zo gedaan hebben.

DUGGAN «Terwijl het tegendeel waar is, natuurlijk. Ooit waren we een slap aftreksel van The Strokes, godbetert. Maar toen ontdekten we krautrock en techno, en nog belangrijker: de snerpende no wave van James Chance & The Contortions, DNA en Theoretical Girls. We schreven almaar minder songs met strofes en refreinen, we jamden meer, kortwiekten passages, lieten andere stukken langer uitlopen. En nog altijd rommelen we maar wat aan zonder goed te weten welke richting we uit willen. We gebruiken wél meer effectpedaaltjes dan vroeger: mijn pedalboard is ondertussen langer dan mijn gitaar.

»Tijdens de opnames van ‘Most Normal’ heb ik ook een stokoude drummachine gebruikt. Ik stuurde die door een hoop plug-ins. Als ik de kickdrum indrukte, gaf dat een zuigeffect – en daar speelde ik dan een tijd mee.»

HUMO Dara Kiely romantiseert niets in zijn lyrics, heeft het onverholen over depressie en deinst niet terug voor absurde humor. Tussen in onwennigheid badende verzen hoor je plots iets als: ‘No one looks cool around a wasp’.

DUGGAN (lacht) «We hebben Dara aangemaand om in het tweede deel van ‘Post Ryan’, de afsluiter van de plaat, directer te zijn. Een stuk rauwe autobiografie: dat wilden we. Hij gooide er álles uit, maar schaamde zich daar meteen voor en verliet prompt de studio. We waren allemaal aangedaan. Het was intens.

»We wilden de muziek en de teksten dit keer laten klinken als een droom: volstrekt willekeurig. Als je droomt, kan alles gebeuren, hè. Het ene moment sta je te babbelen met iemand van je familie, het volgende loopt er een kat voorbij.»

HUMO Van 2011 tot 2021 heetten jullie Girl Band: vanwaar de nieuwe naam?

DUGGAN «Simpel: omdat we de oude na die tien jaar kotsbeu waren.»

HUMO Zijn jullie sinds de Brexit blij dat jullie geen Britse band zijn?

DUGGAN «Nee, want het Verenigd Koninkrijk is de eerste plek waar je als Ierse band wilt optreden. De Brexit heeft tot een hoop gedoe met papierwerk en vertragingen geleid. Onze kosten liggen nu ook veel hoger. Vroeger reisden we via de Kanaaltunnel naar het Europese vasteland, nu nemen we liever de ferry van Ierland naar Frankrijk.

»En ja, ook ik heb nog geen enkele Britse muzikant horen zeggen: ‘De Brexit is geweldig!’ Op Boomtown stond Geoff Barrow van BEAK> er tijdens hun set over te klagen. A fucking pain in the ass: dát is het.»

Zaterdag 12 november

Divide and Dissolve: ‘Muziekmaken is ademhalen’

null Beeld WireImage
Beeld WireImage

Tussen het optreden van Billy Nomates en dat van Panda Bear & Sonic Boom (de vervanger van headliner Low) zullen wij zaterdag postvatten voor de logge, doomerige hardblues van het duo Divide and Dissolve. Takiaya Reed (af en toe sopraansax, meestal gitaar) heeft zwarte en Cherokee-voorouders. De grootmoeder van Sylvie Nehill (drums) is een Maori. Ruban Nielson van Unknown Mortal Orchestra (Hawaïaanse moeder, Maori-vader) producete hun derde plaat, ‘Gas Lit’.

HUMO Takiaya, het is jouw sopraansax die me naar ‘Gas Lit’ heeft getrokken, zoals ik eerder al viel voor de viool van Sophie Trudeau van Godspeed You! Black Emperor.

TAKIAYA REED «Ik ben een klassiek geschoolde saxofoniste: misschien trok dat je aan? De sopraansax klinkt ook wat als de menselijke stem, en het geluid draagt weemoed in zich – nog iets wat die aantrekkingskracht kan verklaren. In ieder geval: welkom!»

HUMO Had jij ook singer-songwriter kunnen worden?

REED «Nee. De muziek die ik samen met Sylvie maak, is de muziek die ik wil maken. De zwaarte in die muziek komt van onze voorouders. Er is veel met ons gebeurd, en ik draag dat met me mee – net zoals mijn kinderen dat zullen doen, als ik beslis om er te krijgen.

»En ja, natuurlijk vind ik het ook heerlijk om meer versterkers te hebben dan alle anderen, en om voor een optreden langer dan wie ook te kunnen opbouwen en soundchecken (lacht)

HUMO Wie heeft Divide and Dissolve tot nog toe het best omschreven?

REED «Sylvie zelf. Vóór Divide and Dissolve had ze al in bands gespeeld, maar daar drumde ze veel formeler. ‘Deze muziek spelen kost me geen moeite,’ zei ze na onze eerste repetitie tegen mij. ‘Het is als ademhalen.’ Die zat!»

Zondag 13 november

Black Country, New Road: ‘De perfecte opener’

null Beeld Koen Keppens
Beeld Koen Keppens

De release van ‘Ants from Up There’, opus twee van Black Country, New Road, viel dit voorjaar omzeggens samen met het bericht dat hun zanger Isaac Wood de Britse band vanwege mentale problemen had verlaten. Gelukkig bleven de anderen niet bij de pakken neerzitten – maar wacht, laat ik gewoon het woord geven aan saxofonist Lewis Evans!

LEWIS EVANS «We zijn goeie vrienden, dus Isaac had zijn situatie al met ons besproken: we hebben het niet via de WhatsApp-groep hoeven te vernemen of zo. Natuurlijk hebben we even in zak en as gezeten. De eerste meevaller was dat ‘Ants from Up There’ zo goed werd ontvangen. Eerlijk gezegd dacht ik dat de plaat zou floppen en pas over tien jaar uitstekend zou worden bevonden (lacht)

HUMO Van Wood mocht iemand anders zijn teksten zingen, maar dat wilden jullie niet.

EVANS «Die lyrics waren het enige waar we niet aan hadden samengewerkt: Isaac schrijft heel persoonlijke teksten. We wilden nieuwe songs. We hadden een aantal concerten afgezegd, en we wisten dat we moesten touren om financieel niet kopje-onder te gaan. Het was dát of een andere job zoeken.

»En ja, het was stresserend om onszelf in drie maanden tijd opnieuw uit te vinden. Tyler Hyde, onze bassiste, had gelukkig vier songs geschreven, we moesten alleen nog stukken toevoegen en arrangementen maken. Dat maakte het haalbaar.»

HUMO Op YouTube heb ik de liveversies beluisterd van acht nieuwe songs: geven die de richting van de volgende plaat al aan?

EVANS «Nee. Ik heb al tracks geschreven, net als Tyler en onze toetseniste May Kershaw. Maar dat materiaal mist nog samenhang. Het is nog te vroeg om te zeggen op welke plek we ermee zullen landen.»

HUMO In één nieuwe track, het catchy ‘Up Song’, zit het mee te brullen refrein: ‘Look at what we did together / BC, NR friends forever’. Als ik dat lied naast het nogal sombere, door Wood gezongen ‘Basketball Shoes’ leg, de afsluiter van ‘Ants from Up There’…

EVANS «… lijkt het alsof er een indierockgroepje geboren is, zeker? Ik snap dat wel. ‘Up Song’ is de perfecte festivalopener. Ook voor ons: we vreesden dat het publiek die verschillende stemmen niet zou pikken. Op een groot festival in Wales dachten we dat niemand zou komen opdagen omdat Alex G. tegelijk op een ander podium stond. Maar ze kwamen met dúízenden.»

HUMO Zondag meer van dat!

Sonic City, van 11 tot 13 november in Depart, Kortrijk

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234