Red Hot Chili Peppers Beeld Amy Harris/Invision/AP
Red Hot Chili PeppersBeeld Amy Harris/Invision/AP

platen van de week

De nieuwe miskleun van de Peppers, de tour de force van Marble Sounds en vijf andere albums die deze week uw aandacht (niet) verdienen

Er komt elke week meer goeie muziek uit dan er tijd is om die te beluisteren. Voor wie graag recht op zijn doel af gaat, selecteerde Humo’s muziekredactie zeven platen die dringend te degusteren dan wel volstrekt te negeren zijn.

Redactie

Marble Sounds - ‘Marble Sounds’ ★★★★★

Marble Sounds is de band van en rond Pieter Van Dessel, volgens imdb.com tevens componist van de soundtracks van ‘Albatros’ en ‘Gevoel voor tumor’. Het oeuvre van Marble Sounds was lang de ‘Downton Abbey’ van de Vlaamse muziekscene: klassevol, statig en goed gemaakt, maar bezwaarlijk de vernieuwendste van de klas te noemen.

Van die reputatie trok Van Dessel zich tijdens de opnames van de vijfde Marble Sounds, domweg ‘Marble Sounds’ geheten, gelukkig niet al te veel aan. Het gonsde al een tijdje van de geruchten: Van Dessel had zijn groepsgeluid tijdens de lockdowns opnieuw uitgevonden, werd gezegd. De nieuwe songs klonken daardoor beter en doorleefder dan ooit, beweerde men. Hij schreef en speelde op drie piano’s, vijf tuba’s en zeven neusfluiten tegelijk én producete alles zelf, zo ging de roddel.

Geen letter van gelogen, want: luister hier, vrienden, wát een plaat! Van Dessel heeft, vijf jaar na de vorige Marble Sounds, ineens een soort midas touch te pakken: bijna elke song heeft de kwaliteit en de envergure van een straffe radiosingle. De ingetogen maar indrukwekkende openingssong ‘Quiet’ kent u van de seizoensfinale van ‘Undercover’. ‘Soon It’ll Make Us Laugh’ - met een cameo van Van Dessels dochtertjes én van een Bulgaars koor - begint als een valse trage en net wanneer u er niets bijzonders meer van verwacht, breekt de song helemaal open en wordt het plots zodanig mooi dat - waarschuwing: metafoor niet voor gevoelige zielen - uw aambeien ervan gaan flapperen.

Overdrijf ik? Vermoedelijk. Maar dat doe ik vaker als ik ergens blij en ontroerd tegelijk van word. Zoals bij ‘Axolotl’, dat mooie dingen van goed volk als Air en Damien Jurado combineert.

En zo gaat het - voor iedereen met een hart en een maag voor slimme, smaakvolle kamermuziek - van het ene hoogtepunt naar het andere: ‘Jacket’ doet, niet alleen door de ‘stop-start-stop’-montage en de autotune, op straffe wijze aan Bon Iver denken.

Variatie troef: de songs gaan afwisselend over het klimaat, de wetenschap, ludduvuddu en manieren om te onthaasten. Allemaal gezongen door dezelfde geruststellend warme stem, die op het einde nog twee keer mooi uithaalt: ‘Priorat’ en ‘The Ever After’ zijn uitsmijters van formaat, fluweel en fortitude.

‘Dichter bij mezelf als muzikant komt ik wellicht niet meer,’ weet Van Dessel zelf ook. ‘Artiesten zeggen soms dat ze uit hun comfortzone treden, ik heb het gevoel dat ik bij deze plaat net in mijn comfortzone ben gegaan.’

Van hoeveel bands is de vijfde plaat de allerbeste? ‘Marble Sounds’ is een tour de force, een nieuwe drenkplaats op ons ontroerparcours. Vijf sterren voor een plaat met tien wereldnummers: waar voor uw kleingeld.

In november in het wild te bekijken in de AB, de Roma en de Handelsbeurs. (fvd)

Pieter Van Dessel, Marble Sounds © Johannes Vande Voorde Beeld Johannes Vande Voorde
Pieter Van Dessel, Marble Sounds © Johannes Vande VoordeBeeld Johannes Vande Voorde

Red Hot Chili Peppers - ‘Return of the Dream Canteen’ ★★☆☆☆

Van kwaad tot Pepper: een halfjaar na hun vorige plaat hebben Kiedis en co. alweer een nieuwe uit, en het is géén goeie geworden.

De irritante ‘jajajaja’-mantra in ‘Tippa My Tongue’ zet de bescheten toon: de Peppers kopiëren en kopiëren en kopiëren het eigen geluid tot er alleen een zwaar ademende grootste gemene deler overblijft. ‘Eddie’ gaat over wijlen Van Halen, maar een mooi monument is het niet. ‘Fake as Fuk’ is zo flauw als zijn titel, ‘My Cigarette’ hun allerdomste meezinger tot nog toe.

Josh Klinghoffer, de gitarist die gedumpt werd bij de Peppers, getuigde onlangs dat de band in een strak keurslijf zit: ‘Er is een handboek met strenge regels: wat mag bij het geluid van het globale merk ‘RHCP’ en wat zéker niet? Moeilijk om dan nog creatief te zijn.’ Dat verklaart een vijg als ‘Dream Canteen’, maar praat het niet goed. (fvd)

Jean-Marie Aerts - ‘Domeztik’ ★★★★☆

Op Spotify beschikt hij over 3.993 luisteraars per maand: een select gezelschap dat kwaliteit apprecieert en zich ver van de podiumgeile hedendaagse popmuziek houdt. Men zou denken dat een mens met een trackrecord als dat van Jean-Marie Aerts over een groter leger fans beschikt, maar daarvoor is zijn werk te eclectisch en de man zelf te eigenzinnig.

Al zou je dat aan zijn recente leg ‘Domeztik’ niet zeggen: de plaat swingt op ongegeneerd ouderwetse wijze als de neten. ‘Domeztik’ is een trip vol kaleidoscopische, dikwijls funky soundscapes, afgewisseld met jazzy gitaren en rare maar mooie stemmen. Met in de hoofdrol Jean-Marie zelf, de Gainsbourg van het Hageland, maar ook Kimberly Dhondt, de nachtegaal van Evil Empire Orchestra, zingt vele sterren uit de hemel. Voodoomuziek uit Aarschot en omstreken, gemaakt met vele vrienden: het plezier spat eraf.

Op 14 oktober viert Aerts zijn 70ste verjaardag in Het Depot in Leuven, in het gezelschap van al die vele vrienden. Hij is ondertussen al wel 71 maar dat mag de pret niet drukken. In een rechtvaardige wereld zou hij drie keer het Sportpaleis uitverkopen, maar toch: allen daarheen! (mc)

L.A. Salami - ‘Ottoline’ ★★1/2☆☆

Met een naam als Lookman Adekunle Salami was deze Londenaar voorbestemd voor een carrière in de vleesindustrie, maar hij opteerde voor de muziek: die andere branche waar de messen steeds vlijmscherp geslepen zijn. Voor de vooruitgestuurde singles - het Eagle-Eye Cherry-achtige ‘Peace of Mind’ en het geweldige ‘Desperate Times, Mediocre Measures’ - mochten onze fileerinstrumenten opgeborgen blijven. Salami hanteert een aangename rapzang, die héél hard op die van Damon Albarn lijkt, als een soort urban troubadour. De dubby pop van ‘Systemic Pandemic’ is een getoonzette sociologieles, maar Salami’s flow waakt erover niet te drammerig te worden. Ergens halverwege zakt de plaat echter hopeloos in elkaar: de sprankel verzandt in onuitstaanbare kampvuurmiserie en resulteert in onappetijtelijke eenheidsworst. (sm)

Bill Callahan - ‘Reality’ ★★★★☆

Way down in Texas heeft Bill Callahan ‘Reality’ afgewerkt. Opener ‘First Bird’ is puur familiegeluk. ‘Everyway’ begint met ‘I feel something coming on / A disease or a song’. ‘Lily’ gaat over Callahans overleden moeder en zoemt in op de piepende wielen van haar draagbaar. ‘Naked Souls’ beschrijft een incel: ‘Maybe he’ll buy another gun / Or maybe he’ll become / A policeman / Or kill one’. ‘Partition’ kort samengevat? Je kunt mediteren, ventileren, microdoseren en veranderen van kleren zoveel je wilt, aan de mens kun je toch niet uit. En in ‘Planets’ zingen de planeten in het Hawaïaans, tot het aanzienlijk frisser wordt in de kosmos en de tegentonen troef zijn. ‘Reality’ is ook een zoekplaat: de blazers en backings zitten goed verstopt. (gvn)

Oh Wonder - ‘22 Make’ ★★★☆☆

Titel ‘22 Make’ doet denken aan ‘22, A Million’ van Bon Iver, en dat lijkt geen toeval: elk nummer van deze plaat ligt op een bedje van glitchy elektronica die toch kalmeert, een geluid dat herinnert aan vorige Oh Wonder-werken. Ook de zalvende samenzang van Anthony en Josephine Vander West klinkt vertrouwd, en tegelijk rijper dan voorheen. Het koppel splitte bijna tijdens de pandemie, en dat hoor je het meest in ‘365' - violen komen samen als de donkergrijze wolken boven het paar. Andere songs zijn opgewerkt met een likje dwarsfluit of een saxofoon die zich niet wil moeien. Verwonderen doet Oh Wonder niet, teleurstellen evenmin. (jvl)

The 1975 - ‘Being Funny in a Foreign Language’ ★★1/2☆☆

The 1975 is een polariserende poprockgroep uit Manchester, met een ex-junkie zonder filter als frontman. ‘Am I ironically woke? The butt of my joke?’ vraagt Matty Healy zich op hun vijfde en meest gefocuste plaat af, ‘Or am I just some post-coke, average, skinny bloke?’ The 1975 bevestigt zijn status als veredelde coverband: ‘Part of the Band’ is Bon Iver met schofferende lyrics, ‘The 1975' lijkt verdacht op ‘All My Friends’ van LCD Soundsystem, ‘Happiness’ en ‘About You’ doen de eighties herleven à la M83, ‘Oh Caroline’ en ‘I’m in Love with You’ hadden dan weer van - aiai! - Maroon 5 kunnen zijn. (jmi)

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234