Hotel California Beeld The Eagles
Hotel CaliforniaBeeld The Eagles

cd50 jaar 'Hotel California' van The Eagles

‘De openings- en titelsong ‘Hotel California’ is één van de allermooiste songs is die we ooit hebben mogen aanhoren’

Karel De Knagger

Van de L. A. cowboys, die muzikanten die vanuit Los Angeles een meestal vrij introvert en niet van droefheid ontbloot, erg breekbaar soort muziek voortbrengen, blijven de Eagles voor het grote publiek de populairsten. Sinds de groep vier jaar geleden debuteerde met een gelijknamig album waarop onder meer de kraker ‘Take it easy’ stond, is het wat die populariteit betreft, gestadig bergopwaarts gegaan. ‘Take it easy’ werd een hit, net als ‘Best of my love’ en ‘Take it to the limit’’. En ook de elpees waarvan die laatste twee songs afkomstig waren (‘On the border’ en ‘One of these nights’) liepen als een trein. Niet ten onrechte, want het waren goeie elpees.

Omdat de Eagles in Glenn Frey en Don Henley over erg goeie zangers beschikken (die trouwens vaak genoeg de kans krijgen om dat als gasten op andermans platen te bewijzen), en omdat de formule waarin Frey en Bernie Leadon en de later toegetreden Don Felder afwisselend en tegen elkaar in als solo-gitarist fungeren bijzonder goed werkte,.Dat alles neemt echter niet weg dat de twee elpees waarover we het net hadden toch niet konden doen vergeten wat de Eagles hadden gedaan op hun tweede, conceptachtige langspeler die ‘Desperado’ heette en voor de country-rock freaks een monument is geworden.

‘On the border’ en ‘One of these nights’ konden dat peil toch niet meer halen, kwamen vuur tekort. En toen Leadon een jaar geleden het reizen moe werd, en de groep verliet, zag het er zelfs even somber uit. Maar achteraf zou dat vertrek voor de hoogvliegers een geschenk van de Goden blijken te zijn. Want in Leadons plaats werd niemand minder aangetrokken dan oude maat en stalgenoot Joe Walsh. Een heel ander, veel feller soort gitarist. En de eerste elpee waarop Walsh meespeelt, bewijst dat die vonk net was wat de boys nodig hadden. Waarmee maar gezegd wil zijn dat ‘Hotel California’ de beste elpee is geworden die de Eagles sinds ‘Desperado’ hebben gemaakt. Zes en een halve minuut had het er zelfs de schijn van dat er nog veel opgewondener predikanten uit de schrijfmachine zouden komen gerold.

Omdat de openings- en titelsong één van de handvol allermooiste songs is die we de voorbije 52-weken-en-hon-derden-elpees hebben mogen aanhoren. Simpele, akoestische intro en licht Latijnse overtoon die aangeeft dat Los Angeles slechts door een woestijn van Mexico gescheiden is. En dan, na twee bas drumtikken van drummer Don Henley, begint diezelfde jon-gen heel fragiel aan een verhaal over een nachtmerrieachtig decadent hotel. Schitterend gebracht met een mooi meerstemmig koortje in de chorus en de gitaren van Walsh en Felder om het geheel af te ronden. Helaas, dat duizelingwekkende niveau wordt elders op de plaat niet meer gehaald, anders zou de hitlijst aller tijden er nu anders uit zien.

Echt de mist in gaat het slechts op het instrumentale (violen!) ‘Wasted time (reprise)’ dat merkwaardig genoeg volgt op een gelijknamig nummer dat goed genoeg is om een dergelijke ‘aanvulling’ te kunnen missen. Maar songs als het forse, Byrds-achtige ‘Victim of love’ en het ouderwets navrant klinkende ‘Try and love again’ en het door Walsh gemaakte en diens wat ruigere stempel dragende ‘Life in the Fast Lane’ en het ingehouden ‘The last resort’ en Joe Walshs solo ‘Pretty maids all in a row’ zitten vol prachtige momenten.

Aangezien we daarmee deze plaat rond zijn, mag worden geconcludeerd dat de werkgroep aan ‘Hotel California’ veel plezier heeft beleefd. Alleen had het nooit met de gelijknamige song mogen beginnen, want daarna valt de rest, hoe sterk ook, toch een heel klein beetje tegen. Een pietsje.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234