Fred Again.. op Lowlands 2022 Beeld Ben Houdijk
Fred Again.. op Lowlands 2022Beeld Ben Houdijk

Platen van de week

De Pythagoras van de dance slaat weer toe: dit zijn de nieuwe platen die deze week uw aandacht verdienen

Er komt elke week meer goeie muziek uit dan er tijd is om die te beluisteren. Voor wie graag recht op zijn doel af gaat, selecteerde Humo’s muziekredactie vijf platen die dringend te degusteren dan wel volstrekt te negeren zijn.

Jasper Van LoySid Meuris en Joshua Migneau

Fred again.. - ‘Actual Life 3' ★★★★☆

Wat zou er gebeurd zijn als Brian Eno niks had gezien in zijn 16-jarige pianospelende buurjongen? Dan had hij de knaap in kwestie, Fred ‘again..’ Gibson, niet gevraagd om mee te werken aan zijn plaat met Karl Hyde van Underworld. Dan hadden Ed Sheeran en Stormzy met andere producers gewerkt, had George Ezra zijn oorwurm ‘Shotgun’ met iemand anders geschreven, en was de dancewereld een sensatie armer geweest.

Dat Fred again.. ook solo kan scoren, weten we sinds hij in volle pandemie de mijmeringen van collega-dj The Blessed Madonna verknipte tot ‘Marea (we’ve lost dancin’)’, een nummer waarop ongetwijfeld vele nachtraven door hun slaapkamerraam naar hun stad in lockdown tuurden. Intussen zijn de mondmaskers afgevallen, maar Gibson blijkt de superverspreider van een virus waartegen niet te vaccineren valt: Pukkelpop kreeg hij extatisch tot aan het gaatje, de AB verkocht hij in een paar minuten uit.

Wie in augustus mee de Dance Hall in het vocht danste, zal een paar nummers van de set herkennen op ‘Actual Life 3', na ‘Actual Life 1' en ‘Actual Life 2' de - verbazing! - derde plaat van Fred again.. in anderhalf jaar tijd. ‘Delilah (pull me out of this)’ is één van die nummers, en op de plaat hoor ik weer wat me in Kiewit het delirium injoeg: de gesampelde, eindeloos herhaalde vocal van Delilah Montagu en de manier waarop het nummer vervelt van een ongenadige four-on-the-floor in een ijle mijmering en weer terug. Delicate pianolijnen, dikke Britse breakbeats, de verdrietige bliepjes waar Bicep een patent op heeft: ze zaten allemaal in de vorige platen van Fred again.., maar daarom zijn ze hier niet minder welkom. Hij is de Pythagoras van de dance: een man met een schijnbaar simpele formule, maar niemand kan ontkennen dat ze werkt.

Vorig jaar vertelde Fred again.. in Humo dat hij graag met Kanye West wilde werken - met het nodige morele voorbehoud uiteraard. ‘Ik vind moeilijke mensen ook oké,’ was zijn uitleg. Zullen wij dan maar de zeurpiet zijn? ‘Mustafa (time to move you)’ was veel mooier geweest zonder die goedkope flarden van oudere nummers als ‘Kyle (I Found You)’ en ‘Angie (Lost)’ erin. Four Tet, intussen een vriend des huizes, besteelt op deze plaat zowaar zichzelf, maar wel veel eleganter: voor ‘Danielle’ gebruikte hij de beat die hij drie jaar geleden al onder een verknipte Nelly Furtado schoof om de banger ‘Only Human’ te maken.

‘Clara (the night is dark)’, een gospelhymne uit 1905 die verse levensadem in de zwarte neus kreeg geblazen, is met grote voorsprong onze favoriet. Generatie Z heeft bij dezen haar eigen Moby. Nu maar hopen dat het met golden boy Fred beter afloopt. (jvl)

Jarv Is - This Is Going to Hurt ★★★1/2☆

Deze stond al op Bandcamp, maar nu brengt de band van Jarvis Cocker de soundtrack voor de gelijknamige tv-reeks ook uit op vinyl. Een deel van de opbrengst gaat naar de ongeneeslijk zieke NHS, de openbare gezondheidszorg in het Verenigd Koninkrijk. De kolderserie speelt zich af op de kraamafdeling van een onderbemand ziekenhuis, dus vatte Cocker de plaat op als ‘a love song to the NHS’. Hij combineert instrumentals met songs, dus we mogen van een volwaardige plaat gewagen. In de titelsong speelt hij met fysieke en mentale pijn. Voor een song als ‘Job Description’ willen we zelfs lichaamssappen doneren. De instrumentals zijn meer dan geluidsbehang. De electrorocker ‘Dark Wave’ klinkt zelfs als een sfeermaker bij een chirurgische ingreep die alleen maar kan eindigen in een bloedbad. (sm)

Nosaj Thing - Continua ★1/2☆☆☆

Op papier een interessante release door de waslijst gasten, en ook omdat Jason Chung maatjes is met Flying Lotus en ooit met Kendrick Lamar werkte. Eilaas, deze triphop zweemt naar muzak voor hippe barretjes. Toro y Moi, Serpentwithfeet, Julianna Barwick en Panda Bear van Animal Collective zeuren elkaar in een coma. Twee lichtpuntjes: in ‘My Soul or Something’ vloeit de ijle stem van Kazu Makino mooi samen met breakbeats à la Burial, en de wurgende sfeer van ‘Look Both Ways’ met Pink Siifu lijkt wat op de oude Tricky. (sm)

a-ha - True North ★★★☆☆

Haast vier decennia na ‘The Sun Always Shines on TV’ heeft a-ha een liefdesbrief geschreven: ‘True North’ telt 12 odes aan Noorwegen, opgenomen met een filharmonisch orkest. Tegen de single ‘I’m In’ viel al weinig in te brengen: de 63-jarige falset van Morten Harket imponeert als vanouds. Het breed georkestreerde ‘Between the Halo and the Horn’ is simpelweg wondermooi, en ook de titeltrack en het van melancholie doorzongen ‘You Have What It Takes’ hebben what it takes. Verklaren waarom hierboven geen vier sterren fonkelen: spielereien als ‘Bluest of Blue’ (‘Bluest of blue / Truest of true’: jåkkes).

Als ‘True North’ het afscheid van a-ha wordt - Magne Furuholmen en Pål Waaktaar kunnen elkaars bloed wel drinken - zal het er één met opgeheven hoofd zijn. Geef deze Noren nog eens de sporen. (Julian De Backer)

Enumclaw - Save the Baby ★★★1/2☆

‘De beste band sinds Oasis’: zo omschrijft Enumclaw zichzelf. Er bestaan grotere leugens. Arbeiderszonen - onder wie twee broers - die in de kelder gitaarnummers met simpele doch instantmeezingbare zanglijnen door tweedehandsversterkers knallen: ook de Gallaghers zijn zo begonnen. Qua sound doen deze hongerige jonge leeuwen uit Tacoma, niet ver van Seattle, vooral aan Dinosaur Jr. denken. Hun debuut telt negen nostalgische noiserocksongs, sloom en slordig en verrassend melodieus. ‘2002' zet de toon: een tweeënhalve minuut durende headbanger met scheurende gitaren, een laconieke zanger en lyrics over mislukte relaties en zelfhaat. De beste nummers zijn vernoemd naar tekenfilmseries: ‘Jimmy Neutron’ en ‘Cowboy Bepop’. Beduidend zwakker zijn de twee akoestische liedjes, ‘Somewhere’ en ‘Apartment’. En dan nu graag jullie ‘Wonderwall’, Enumclaw. (jmi)

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234