Alex Turner en Stefanie Mannaerts Beeld Redferns / Stefaan Temmerman
Alex Turner en Stefanie MannaertsBeeld Redferns / Stefaan Temmerman

PLATEN VAN DE WEEK

De slow van Arctic Monkeys, de storm van Brutus en drie andere platen die deze week uw aandacht verdienen

Er komt elke week meer goeie muziek uit dan er tijd is om die te beluisteren. Voor wie graag recht op zijn doel af gaat, selecteerde Humo’s muziekredactie vijf platen die dringend te degusteren zijn.

Jasper Van LoyMark CoenenKatia VlerickGert Van Nieuwenhove en Frederick Vandromme

Brutus - ‘Unison Life’ ★★★★☆

Voor ik de nieuwe plaat van Brutus oplegde, heb ik nog eens naar voorganger ‘Nest’ geluisterd - en ja, daar kwam het haar op mijn armen alweer overeind, als de kop van Pavlovs hond. En zo bleef het staan bij ‘Miles Away’: de opener van ‘Unison Life’ blaast een kille noorderwind door de speakers. Bij de eerste gezongen noten van Stefanie Mannaerts, nog altijd evenveel Sinéad O’Connor als Animal, dacht ik spontaan aan This Mortail Coil, een overpeinzing die onderbroken werd door het zessnarige monster genaamd Stijn Vanhoegaerden: de koude bries bleek naar het hellevuur te leiden.

Bij Brutus kan het van alle kanten waaien, en dat maakt deze band zo makkelijk om van te houden. Ook op ‘Unison Life’ gaat het weer van razendsnel, punky drumwerk (‘Brave’) over Fleetwood Mac-achtige gitaarriffs (ook ‘Brave’) naar loden breakdowns (nog altijd ‘Brave’!). ‘Brave’ heeft zelfs ruimte voor wind chimes, de lieflijke belletjes die je hoort rinkelen in de intro van elk r&b-nummer uit de nineties. Als Brandy of Justin Timberlake ze bovenhaalde, mocht de broekriem al wat losser; zodra Mannaerts er haar vingers over laat glijden, is het gordels vastklikken en de adem inhouden.

Net als de plaat een tikje te unheimlich voelt en je vreest dat ze een nummer als ‘War’ mist, een verwoestend anthem voor Zwaarste Lijsten en festivalpodia, is daar plots ‘What Have We Done’, net als ‘War’ en ‘Justice de Julia II’ een hartenkreet van iemand die uit een eindeloos diepe put wil worden gered: ‘Once more we sing along, to this never-ending song / Once more we carry on the pain, what have we done’. Wat Brutus gedaan heeft: de lijn van de vorige twee platen op uitstekende wijze voortzetten. ‘Liar’ heeft dezelfde woede in zich als het oudere ‘Fire’, de euforische zanglijn van ‘Dust’ doet denken aan de climax van ‘Cemetery’ en de kracht van Mannaerts’ cimbaalslagen achter de tel ken ik eigenlijk alleen maar van Jackie Chan en zijn nunchaku’s.

Natuurlijk is Brutus, het beste Belgische powertrio sinds de split van Tihange 1, 2 & 3, meer dan zijn zingende drumster. Vanhoegaerden laat zijn gitaar alle hoeken van de muziekgeschiedenis zien en raapt in ‘Chainlife’ de gitaarkabel op die Kapitan Korsakov na hun belpopclassic ‘In the Shade of the Sun’ heeft laten liggen. Peter Mulders speelt tegenwoordig ook met zijn voeten bas, alsof zijn handwerk nog niet genoeg met ons middenrif dolde. Verder geen paleisrevoluties, hoogstens neemt de band onderweg naar de catharsis wat meer zijwegen, maar de woede en de pijn blijven op de derde Brutus wat ze zijn. ‘I’m stuck here in the storm’, zingt Stefanie Mannaerts op ‘Storm’. Laat maar waaien.

Arctic Monkeys - ‘The Car’ ★★★1/2☆

De promotiemachine van de koude apen draait overuren: vorige week stelden ze hun nieuwe plaat voor in een laaiende clubsessie bij Studio Brussel - de vonken vlogen eraf. In hun promo-interviews doen ze geheimzinnig als de vraag komt of hun wereldtournee ook in België zal halt houden, maar het zijn slechte leugenaars: maak uw broek al maar nat voor Werchter 2023.

Ondertussen moet de nieuwe plaat haar werk doen, en dat kost altijd wat tijd bij de Monkeys. Vier jaar geleden zette ‘Tranquility Base Hotel & Casino’ menigeen al op het verkeerde been, en hetzelfde gebeurt op ‘The Car’. De groepsleden hebben zoveel talent dat ze niet kunnen kiezen: hun repertoire zwalpt als een dronkenman met vele stamcafés. Anthems voor festivalweides, psychedelische jams of broeierige woestijnrock: u vraagt, zij draaien iets in elkaar.

Op het podium blijven Alex Turner en de zijnen rockgoden, maar op ‘The Car’ wordt er voornamelijk gecroond en gezwijmeld, in songs die traag en bedachtzaam klinken en bijzonder mooi gearrangeerd zijn. Op geen viool meer of minder is gekeken. Op de dancefloor van ‘The Car’ wordt alleen nog geslowd - of het scheelt niet veel.

Opener ‘There’d Better Be a Mirrorball’, majestueus en triest tegelijk, zet de toon. Wie een nieuwe ‘R U Mine?’ verwacht, komt van een koude kermis thuis, al doet het wonderlijke ‘I Ain’t Quite Where I Think I Am’ flink zijn best om de sfeer erin te krijgen. Op ‘Body Paint’ zet Turner zelfs zijn falset op, en hij raakt er nog mee weg ook.

Je hoort dat er lang en hard gewerkt is aan deze plaat: ‘Mr. Schwartz’ begint als een folksong maar evolueert naar een beschaafd swingende chachacha, en afsluiter ‘Perfect Sense’ zou zo op een plaat van Dusty Springfield kunnen staan.

Soms moest ik bij het luisteren aan Martin Fry en ABC denken, maar even vaak aan Bowie, toen hij met Iggy Pop in Berlijn woonde. Waar is de tijd. (mc)

Gilla Band - ‘Most Normal’ ★★★★☆

De Ieren van Gilla Band - voorheen Girl Band - hebben duidelijk aan spankracht gewonnen. Check alleen al hoe gitarist Alan Duggan en bassist Daniel Fox in ‘Eight Fivers’ een stuwend ritme maken van hun overstuurde pokkenherrie. En laat daarbovenop de schreeuwzang van Dara Kiely binnenkomen: ‘I went to Aldi / I went to Lidl / I spent aaaaaall my money on shit clothes’. In ‘The Weirds’ zit luide ambient. ‘Almost Soon’ knipoogt naar ‘Is This It’ van The Strokes. ‘Post Ryan’ is een ode aan LCD Soundsystem. De grapjas Kiely smeert ondertussen een forel vol vaseline, binget de volledige ‘Big Brother’-boxset, en voorspelt de nieuwste trends in de vuilniszakkenmode. Maar zijn laatste zin is ontroerend hard: ‘Basically I get inevitable depression when I do nothing’. (gvn)

Dez Mona - ‘Loose Ends’ ★★★☆☆

De single ‘Fresh Water’ en de bijbehorende aerobicsvideo deden het al vermoeden: de nieuwe van Gregory Frateur en co. is - in tegenstelling tot theatrale voorganger ‘Lucy’ uit 2021 - een behoorlijk funky affair geworden. ‘Loose Ends’ bedient zich vrijelijk van funkritmes, popsouplesse en de eighties. Terwijl de opener ‘Wicked’ voorbijkomt, is het moeilijk om níét aan Balthazar te denken, maar het zou al te makkelijk zijn om daar de hand van producer Tijs Delbeke in te zien: voor Delbeke bij Balthazar zat, speelde hij al in Dez Mona. Deze geslaagde overstap van theater naar nachtclub is simpelweg een zoveelste nieuwe Dez Mona die zich openbaart. Melancholie blijft wel dé sparringpartner van Frateur, bij uitstek in ‘Dynamite’ en ‘Cops in Love’. ‘Loose Ends’ is geen plaat voor de dansvloer, wel één voor in de morsige lounge ernaast, in de vroege uurtjes. (kv)

Dry Cleaning - Stumpwork ★★★★☆

Writer’s block en Dry ­Cleaning: ze kennen elkaar niet. Hun debuut ‘New Long Leg’ was de op één na beste plaat van 2021, en hun nieuwe is niet minder goed. John Parish producet opnieuw, zangeres/gekke mompelaar Florence Shaw is nog altijd de gortdroogste ten noorden van de Kalahari. Het grappige ‘­Stumpwork’ gaat over onge­wen­ste verandering, depressie en pas overleden geliefden, maar alleen voor wie tussen regels en apekool kan lezen. ­‘Kwenchy Kup’ vat de tijden hoopvol samen: ‘Things are shit, but they’re gonna be okay’. De ­single ‘No Decent Shoes for Rain’ is eigenlijk een live-opname: ingespeeld als hortende demo, door Parish charmant genoeg bevonden om ongewijzigd op de plaat te zetten. ‘Stumpwork’ heeft minder ­catchy songs dan ‘New Long Leg’, maar het geheel is strakker, raker, nog beter.

Wat betekent de ­parapluterm ‘Britse postpunk’ nog? Qua geluid heeft Dry Cleaning weinig raakpunten met IDLES, Squid, Yard Act of Shame, maar al die groepen hakken een pad door telkens een andere jungle.

Dry Cleaning? It’s only spoken word, but we like it. (fvd)

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234