Marina Allen Beeld Marina Allen
Marina AllenBeeld Marina Allen

Humo's Feminiene Fonotheek

‘De stad en het platteland ruik je in elke groef van Marina Allens debuut, en gelukkig nauwelijks wierook’

Toen aan het ronde hoofd van Marc Didden (°Hamont, 1949) oren begonnen te groeien, draaiden die algauw graag in de richting van het vrouwelijke stemorgaan. In de zomerweken luistert Marc met liefde naar nieuwe, oude, vertrouwde en onbekende dames. Deze week: Marina Allen.

Ik bevond mij een zondag of twee geleden bij mijn platenboer, toen een vrolijk gemutste shopassistent twee handen vol cd’s kwam aandragen om de toch al tjokvolle en heerlijk ouderwetse rekken van één van de laatste leveranciers van fysieke muziek in de hoofdstad van Europa nog wat te overladen. Ik vroeg hem of er in het kader van mijn lopende onderzoek naar bijzondere stemmen van vrouwelijke origine nog iets te verhapstukken viel. Hij kent mijn smaak een beetje, na al die jaren, en schoof me ‘Candlepower’ toe, van de mij en vele anderen nog onbekende Californische singer-songwriter Marina Allen. Aan de sobere hoes te zien was het geen vrolijke plaat, en songtitels als ‘Sleeper Train’ en ‘Ophelia’ voorspelden ernst. Maar geen twee uur later heb ik ‘Candlepower’ twee keer tot mij genomen en denk ik: tja, Marina Allen is aangekomen in de wondere wereld van zingende en spelende vrouwmensen. Ik googel haar en vind bitter weinig: dat dit debuut op Fire Records slechts 19 minuten duurt, maar toch voldoende vertelt om nu al te weten dat we met een groot talent te maken hebben. L.A. op zijn best, wordt gezegd. Op weg naar de kwaliteit van de Canadese Joni Mitchell, New Yorkezen als Carole King en vooral Laura Nyro, die ze bewondert en haar naar eigen zeggen beïnvloed hebben. Toch citeert Allen één groot en wat verrassend voorbeeld, en wel Karen Carpenter, de betere helft van het wat seuterige seventiesduo The Carpenters. Dat is bekend van talloze hits, Richard Nixon was hun grootste fan, en Karen was behalve een gerespecteerde drummer ook één van de eerste bekende slachtoffers van de in die jaren nog niet voldoende bestudeerde kwaal die anorexia nervosa heet. Die werd haar op haar 32ste fataal na een kort leven zonder drank en drugs, maar met te weinig warm eten.

Maar terug naar Marina en hoe haar ‘Candlepower’ binnenkort al dan niet een objet de désir kan worden. Er een derde keer goed naar luisteren is al een goed begin. En gauw beseffen dat ‘Candlepower’ ondanks de korte speelduur geen ep is, en ook al geen sampler, maar een volwaardig werkstuk. Allen is één van die artiesten die weet dat één noot, één woord, één beat te veel dodelijk kan zijn voor een song. Dat een harp, een klarinet, een fluit, een slidegitaar of een saxofoon dienstige instrumenten kunnen zijn, maar dat je die niet altijd, en zeker niet allemaal tegelijk, nodig hebt om samen met stem en snaren tot ware klankrijkdom te komen. ‘Candlepower’ is een plaat die het van melodie en melancholie moet hebben, maar nooit sleept, omdat Marina’s muzikale vrienden via vaak aan tabla’s denkende drumpatronen toch aangeven dat het vooruit moet met de zaak. Van de Californische bergen door de vallei en langs downtown L.A. de woestijn in, langs Joshua Tree, terwijl op de autoradio Joni’s dark masterpiece ‘Hejira’ klinkt. Er staan maar zeven songs op, maar geen enkele was beter weggelaten. De stad en het platteland ruik je in elke groef, en gelukkig nauwelijks wierook. Woorden als ‘yoga’ en ‘broccoli’ vallen zelfs, maar niet te vaak. Hier is een twijfelende Ophelia aan het woord, die net als haar boyfriend Hamlet zoekend is naar de sleutels van dit leven. Op een magische track als ‘Sleeper Train’ lijkt dat te lukken. ‘Believer’ is ook helemaal raak. De afsluiter ‘Reunion’ is een beginselverklaring en daarin zegt Marina Allen: ‘Wereld, u hoort nog van mij.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234