Brutus Beeld Eva Vlonk
BrutusBeeld Eva Vlonk

cd★★★★☆

De woede en de pijn blijven wat ze zijn op ‘Unison Life’, de derde Brutus

Jasper Van Loy

Voor ik de nieuwe plaat van Brutus oplegde, heb ik nog eens naar voorganger ‘Nest’ geluisterd – en ja, daar kwam het haar op mijn armen alweer overeind, als de kop van Pavlovs hond. En zo bleef het staan bij ‘Miles Away’: de opener van ‘Unison Life’ blaast een kille noorderwind door de speakers. Bij de eerste gezongen noten van Stefanie Mannaerts, nog altijd evenveel Sinéad O’Connor als Animal, dacht ik spontaan aan This Mortail Coil, een overpeinzing die onderbroken werd door het zessnarige monster genaamd Stijn Vanhoegaerden: de koude bries bleek naar het hellevuur te leiden.

Bij Brutus kan het van alle kanten waaien, en dat maakt deze band zo makkelijk om van te houden. Ook op ‘Unison Life’ gaat het weer van razendsnel, punky drumwerk (‘Brave’) over Fleetwood Mac-achtige gitaarriffs (ook ‘Brave’) naar loden breakdowns (nog altijd ‘Brave’!). ‘Brave’ heeft zelfs ruimte voor wind chimes, de lieflijke belletjes die je hoort rinkelen in de intro van elk r&b-nummer uit de nineties. Als Brandy of Justin Timberlake ze bovenhaalde, mocht de broekriem al wat losser; zodra Mannaerts er haar vingers over laat glijden, is het gordels vastklikken en de adem inhouden.

Net als de plaat een tikje te unheimlich voelt en je vreest dat ze een nummer als ‘War’ mist, een verwoestend anthem voor Zwaarste Lijsten en festivalpodia, is daar plots ‘What Have We Done’, net als ‘War’ en ‘Justice de Julia II’ een hartenkreet van iemand die uit een eindeloos diepe put wil worden gered: ‘Once more we sing along, to this never-ending song / Once more we carry on the pain, what have we done’. Wat Brutus gedaan heeft: de lijn van de vorige twee platen op uitstekende wijze voortzetten. ‘Liar’ heeft dezelfde woede in zich als het oudere ‘Fire’, de euforische zanglijn van ‘Dust’ doet denken aan de climax van ‘Cemetery’ en de kracht van Mannaerts’ cimbaalslagen achter de tel ken ik eigenlijk alleen maar van Jackie Chan en zijn nunchaku’s.

Natuurlijk is Brutus, het beste Belgische powertrio sinds de split van Tihange 1, 2 & 3, meer dan zijn zingende drumster. Vanhoegaerden laat zijn gitaar alle hoeken van de muziekgeschiedenis zien en raapt in ‘Chainlife’ de gitaarkabel op die Kapitan Korsakov na hun belpopclassic ‘In the Shade of the Sun’ heeft laten liggen. Peter Mulders speelt tegenwoordig ook met zijn voeten bas, alsof zijn handwerk nog niet genoeg met ons middenrif dolde. Verder geen paleisrevoluties, hoogstens neemt de band onderweg naar de catharsis wat meer zijwegen, maar de woede en de pijn blijven op de derde Brutus wat ze zijn. ‘I’m stuck here in the storm’, zingt Stefanie Mannaerts op ‘Storm’. Laat maar waaien.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234