Brockhampton
The Family Beeld rv
BrockhamptonThe FamilyBeeld rv

Platen van de week

De zoon van Willem Vermandere, de band waar Bono even zong en een afscheidsplaat voor de centen: vijf platen die deze week uw aandacht (niet) verdienen

Er komt elke week meer goeie muziek uit dan er tijd is om die te beluisteren. Voor wie graag recht op zijn doel af gaat, selecteerde Humo’s muziekredactie vijf platen die dringend te degusteren dan wel te negeren zijn.

Charlie PoelSerge SimonartHerbert Struyf en Frederick Vandromme en Gert Van Nieuwenhove

Brockhampton - ‘The Family’ ★★☆☆☆

‘Uiteindelijk gaat elke band uiteen vanwege één van de vier p’s: power, property, prestige, pussy,’ aldus Dave Mustaine, die in 1983 uit Metallica werd gezet en dan maar Megadeth oprichtte. Fans van Brockhampton proberen sinds de aankondiging van de split in januari te achterhalen welke ‘p’ het hiphopcollectief uit Los Angeles precies heeft genekt. Het antwoord is ‘The Family’, de laatste Brockhamptonplaat.

Wie hoopt op een ererondje van de zelfverklaarde boyband zal van een koude kermis thuiskomen. Ondanks de titel is ‘The Family’ weinig meer dan een soloplaat van spilfiguur Kevin Abstract. Hij doet de promo, voorziet in singles en neemt de vocals voor zijn rekening. Waarom ‘The Family’ dan een Brockhamptonplaat noemen? ‘The label needed 35 minutes of music,’ verklaart Abstract in single ‘Big Pussy’. De plaat duurt - u raadt het al - 35 minuten. Hier worden simpelweg contractuele verplichtingen nagekomen.

Kevin Abstract puurt een persoonlijke, eerlijke en verhelderende plaat uit het einde van zijn passieproject. Maar ook: een gefragmenteerde, desoriënterende en overhaast ineengestoken plaat. ‘The Family’ telt zeventien liedjes, waarvan tien niet langer dan twee minuten. Abstract en producer Bearface schakelen als bezeten tussen genres, van bitterzoete sixtiesballads (‘Any Way You Want Me’) over A Tribe Called Quest-achtige jazzhiphop (‘Big Pussy’) tot lofifolk (‘My American Life’). Weinig songs duren lang genoeg om een indruk te maken.

In de industrialhiphoptrack ‘Basement’ blikt Abstract terug op het prille, naïeve begin: ‘Back to the basics / Back to the basement’. Abstract was 14 toen hij op het forum van een Kanye West-fansite een advertentie plaatste waarop tientallen jonge rappers en producers reageerden. Ze vormden gaandeweg Brockhampton, een doe-het-zelfcollectief van gelijkgezinden die vanuit een kelder de ene ballad na de andere banger op het internet zwierden. 2017 was het jaar van de doorbraak: Brockhampton bracht toen dríé sterke platen uit onder de noemer ‘Saturation’.

Waar liep het sprookjesverhaal spaak? Abstract haalt op ‘The Family’ de miljoenendeal met RCA Records in 2018 aan als kantelpunt: ‘Remember when touring didn’t revolve around cash?’ Hij bekent meer te geven om zijn eigen imago en solocarrière dan om zijn vrienden: ‘I turned my friendship into a business into an empire’. Ook funest voor de teamgeest: het #MeToo-schandaal rond Ameer Vann, die vrouwen zou hebben misbruikt, waarna de rapper uit de groep werd gezet. Pussy en prestige: Dave Mustaine heeft gelijk.

Brockhampton zal de muziekgeschiedenis ingaan als het beste hiphopcollectief sinds Odd Future, de groep van Tyler, the Creator, Earl Sweatshirt en Frank Ocean. Terwijl Odd Future rekende op sterke persoonlijkheden, was Brockhampton meer dan de som der delen. Dat uitgerekend hun verhaal eindigt met een soloplaat om aan een contract te voldoen: hoe teleurstellend. (jmi)

The Zew - ‘1FI1FO’ ★★★☆☆

Op haar debuut opereren de Oostenrijkse The Zew en haar gitaar in de sluimerzone tussen waken en slapen. Melodieën slingeren zich behoedzaam langs mistbanken, in ‘Deserters’ verzeilt haar gitaar in deep space. Spaarzame samples en effecten en een lowtechsound doen haar uitgesponnen folkliedjes klinken alsof we stiekem meeluisteren terwijl The Zew twee kamers verder zit te repeteren: intiem en toch veraf. ‘Itchy Feet’ en ‘This Is’ lijken doorgestraald uit een nachtelijk sixtiesradioprogramma. Het bevreemdende, prachtige ‘The Collector’ laat horen waarom The Zew het etiket cyborgfolk opgeplakt kreeg, terwijl het repetitieve ‘King of Ants’ naar dat van outsiderfolk hengelt.

De tien minimalistische tracks op ‘1FI1FO’ (voluit: ‘One Foot In, One Foot Out’) hypnotiseren en ademen mysterie. Home recordings die aarzelend op zoek gaan naar een publiek. Een ontdekking. (hs)

Augustijn - ‘Kweethetnie’ ★★★★☆

Kwaadwillige lieden - maar zij lezen ongetwijfeld andere periodieken dan Humo - zouden ‘Kweethetnie’ van Augustijn, zoon van Willem Vermandere, kleinkunst durven te noemen. Om daarna, terecht luid gillend, de kamer te ontvluchten. ‘Kweethetnie’ is ‘s mans nieuwe, derde cd in zijn moerstaal, ‘t West-Vlaams. Maar bovenvermelde lieden dwalen. Wij denken bij Augustijn aan Randy Newman (die volwassen, van milde ironie dooraderde teksten) en aan Mark Oliver Everett van Eels (de gave om ietwat donkere gedachten in oorwurmen van songs te wikkelen).

Toegegeven, wij overdrijven een beetje, maar geef Augu het budget van die roemrijke mannen en de vergelijking zit er wellicht wél boenk op. Luister naar ‘Hypochonder’ (over de kwaaltjesangst van de moderne man), ‘Bas’ (over zijn liefde voor de basgitaar), het práchtige ‘Zin’, ‘Ossan zeer’ (naar, van en met Peter Slabbynck van Red Zebra) of de koldereske meezinger ‘Ja santé’ (over de liefde voor Belgische bieren, ‘en ‘t liefst van al / een Orval’). En verzucht met ons mee: mooi, mooi, mooi. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa intussen: ‘Kweethetnie’ is al een paar maanden oud, maar wij hebben Augustijn pas onlangs leren kennen tijdens een caféoptreden in het onvolprezen Manuscript in Oostende. Schande over ons! Laat het u niet tegenhouden om ‘Kweethetnie’ alsnog bij uw favoriete cd-boer, streamingdienst of op www.augu.be te bestellen! Uw eindejaarslijstje zal er wel bij varen. (cp)

Lous and the Yakuza - ‘IOTA’ ★★★1/2☆

Ten tijde van haar debuut stroomden het bloed en de horror door haar videoclips en teksten; op ‘IOTA’ laat Marie-Pierra Kakoma twaalf tracks na elkaar vooral haar dromerige kant zien. Minder trauma, meer zoetsappig melodrama. Minder Adele, meer Angèle. ‘Lubie’ is een breekbare gitaarballad met Damso, die ze bedankt omdat hij haar destijds uit de goot trok. Het mooie ‘Ciel’ heeft niet één beat, ‘Hiroshima’ begint als slaapliedje en ‘Yuzu Balade’ is domweg mooi. ‘IOTA’ is verfijnder en subtieler dan ‘Gore’ maar ook wat richtinglozer, en het gevaar bestaat dat deze plaat tussen wal en schip zal vallen voor een deel van de fans. Niettemin: betere zondagochtendmuziek heb ik dit jaar niet gehoord. (fvd)

Virgin Prunes - ‘...If I Die, I Die (40th Anniversary Edition)’ ★★★☆☆

Weinig groepen kenden zo’n onopvallend veelzeggende start als Virgin Prunes. Ene Bono was vijf minuten lang zanger. Ene Dik Evans was gitarist (zijn broer speelde gitaar onder de naam The Edge). Maar ze verbleekten allebei naast de suprême performance act die Gavin Friday was. Virgin Prunes op een Belgisch festival - Seaside in De Panne in 1983 - dat vergeet je nooit. Maar Gavin was onrustig en wilde solo gaan, en ook Bono vond algauw een ander bandje. Zo hield de avontuurlijkste Ierse popgroep aller tijden op te bestaan.

Op de ‘40th Anniversary Edition’ van hun legendarische debuut ‘...If I Die, I Die’ uit 1982 worden de 9 oorspronkelijke grillige tracks uitgebreid met 13 bonustracks. De irritante en toch beklijvende whine van Friday heeft niets aan intrige ingeboet, en nu pas hoor je hoe goed latere postindustriële en post-whatever acts naar hen geluisterd hebben. Hun muziek is opgetrokken uit gelijke delen Iggy Pop, avant-garde, Berlijnse Bowie en Keulse Can. Ze klinkt gedateerd, zoals te veel platen uit die tijd, vanwege de kitscherig aandoende vroege drumcomputers en té simpele synthesizers. En nu besef je waarom U2 het wel maakte en de Prunes niet: Bono en co. hadden betere songs, meer zelfdiscipline, een grotere commerciële ambitie, en ze waren minder eigenwijs en zelfdestructief. Maar ook al waren de Prunes een voetnoot in de popmuziek, uniek blijven ze. (ss)

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234