Devendra Banhart in de Ancienne BelgiqueBeeld Francis Vanhee

CONCERT★★★☆☆

Devendra Banhart in de AB: kwistenbiebel krijgt het oud zot

En wij die dachten dat Devendra Banhart een beetje weggedeemsterd was! In een nokvolle AB zagen we fans uitzinnig joelen toen Baardmans hun favoriete song speelde, en hield het applaus na het concert minutenlang aan. Terecht? Zeker, al kreeg Banhart toch ook een keer te veel de kolder in de kop.

Tijden veranderen: de langharige Jesus freak die een kleine twintig jaar geleden blootsvoets de weird folk-hype in gang trapte, zou vandaag zomaar het uithangbord van een hippe barbier kunnen zijn, of de nieuwste wintersjaals kunnen showen in Parijs. Maar ondanks die afgeborstelde look hoorden we in opener ‘Is This Nice?’ toch nog altijd de harige folkie terug die in 2002 ons hart stal met krakkemikkige deuntjes vol intieme natuurbeelden en surrealistische verhalen. Zittend tussen zijn vierkoppige band liet hij zijn stem bibberen terwijl hij zijn gitaar streelde als was de geest van de jonge Marc Bolan in hem neergedaald.

 Lang hield hij die koffiehuispose niet vol. In ‘Theme for a Taiwanese Woman in Lime Green’ pruttelden de synths nog zachtjes op de achtergrond, maar vanaf ‘Kantori Ongaku’ kregen elektronische pulsen en warme basklanken de bovenhand. Banhart zong het enthousiast onthaalde ‘Mi Negrita’ terwijl hij theatraal over de bühne schreed – half aanstellerige diva, half crooner met te veel bourbon in zijn kraag – en zijn band heerlijk slaapdronken seventiesvibes de zaal in pompte. 

Tijdens ‘Taking a Page’ legde hij zijn vele fouten en inconsequenties op tafel – ‘I’m in my Free Tibet shirt that’s made in China’ – maar in ‘Fancy Man’ was hij weer het ijdele haantje dat parmantig danste op disco light. ’s Mans kokette beweginkjes en vele verwijzingen naar geliefden (m/v), herinnerden eraan dat die hele freakfolkscene begin jaren nul al voorop liep in de genderbenderij – zie ook CocoRosie en Antony

Devendra Banhart in de Ancienne Belgique:Beeld Francis Vanhee

Dankzij de latin vibes van ‘Love Song’ – met fraaie backings van voorprogramma Andy ‘Vetiver’ Cabic – en vooral de prachtige breukballade ‘Daniel’ – ‘love’s got a way of fading away’ – gleed Banharts show richting crescendo. Toen daar nog het uitgesponnen Grateful Dead-achtige ‘Seahorse’ op volgde – lang geleden dat we zoveel enthousiasme voor een jam hoorden – en het stuwende ‘Golden Girls’ zich meester maakte van onze heupen, was de euforie in de AB haast tastbaar. 

En dan kreeg Banhart weer het oud zot: zijn band, met glansrol voor gitariste Nicole Lawrence, verdween in de coulissen en Baardmans vroeg om verzoekjes. Om die vervolgens te negeren, er amper een minuut van te spelen (‘Santa Maria de Feira’) of er een ‘stem- en gitaarloze versie van te brengen’: ‘Dit was ‘Rats’’, zei hij nadat hij een tiental seconden voor zich uit had zitten staren. Tja. Alleen in ‘At the Hop’, de oudste song die hij bracht, hoorden we de gevoelige absurdist van weleer nog eens in volle glorie. Na dat rare rondje in z’n uppie keerden de overige muzikanten terug, maar ze verloren nog kostbare minuten concerttijd aan een vrij richtingloze jam waarin Banhart bezwerend uit de hoek probeerde te komen.

Dat lukte veel beter met de slotsongs ‘Fig in Leather’ en ‘Für Hildegard von Bingen’, waarin we plots begrepen waarom Banhart nog altijd – of opnieuw – zo populair is: met zijn grillige folk die evolueerde tot gloedvolle seventiessoftrock bleek hij een soort wegbereider/zielsverwant van kwistenbiebels als Connan Mockasin (die lome sfeer), Mac DeMarco (dat scheve slaggitaartje) en Ariel Pink (de allround onnozelheid). En wanneer hij de latin vibes liet primeren, zoals aan het eind in ‘Carmensita’, was ook Khruangbin niet zo ver af meer.

Kortom: een zomerfestival dat nog een band zoekt om het golden hour van de gepaste soundtrack te voorzien, weet wie te bellen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234