null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

recensieSonic City 2022

‘Die twee kerstsingles die ze gespeeld hebben, nee bedankt’: het beste en het slechtste van Sonic City 2022

Je liefde delen voor artiesten die niet - of maar met één been - in de mainstream staan kon weer drie dagen lang in evenementenhal Depart in Kortrijk. ’t Was een goed jaar, zeggen we dan. Maar snel snel, nu, want ik moet dringend een paar dagen gaan uit- en bijslapen: dit was het beste en het slechtste van Sonic City 2022.

Gert Van Nieuwenhove

Voor we sterren uitdelen moeten we het over Mimi Parker hebben. Onlangs gevraagd naar welke artiesten ze uit de doden zou willen opwekken, antwoordde de onnavolgbare radiovrouw Ayco Duyster met Mark Linkous, Elliott Smith, Jason Molina, David Berman en Mark Lanegan. Daar kwam onlangs Mimi Parker bij, drumster en zangeres bij Low, die op zaterdag 5 november is overleden. Ze werd 55.

Terwijl zaterdag in zondag overging - en Panda Bear en Sonic Boom klaar stonden om de tweede dag af te sluiten - omschreef Ayco Duyster Mimi Parker op het grote podium als de stille kracht van Low, de hartslag van achter haar kleine drumset en de onwereldse stem die de mooiste harmonieën aan kon.

Mensen hadden al berichten nagelaten in de inkomhal, artiesten hadden al songs aan Parker opgedragen, en Ayco Duyster meldde dat Parker en haar man Alan Sparhawk hadden mee gesleuteld aan het programma van deze editie van Sonic City en dat Low iets met Kortrijk heeft omdat ze lang geleden hun eerste concerten in The Pit’s speelden.

Maar de perfect gekozen song ‘Laser Beam’ - van Low, uit ‘Things We Lost in the Fire’ van 2001, en dus uit de begindagen van Duyster - hadden wij in de grote zaal niet horen aankomen. Waw! Trouwens: Chantal Acda zong op zaterdag in Kortrijk haar song ‘Disappear’ (waar Mimi en Alan aan meewerkten) en Black Country, New Road sloot z’n set af met Lows ‘Nothing But Heart’.

Arooj Aftab ★★★★½

In juni van dit jaar liet de fantastische Arooj Aftab zich in het Rivierenhof begeleiden door Maeve Gilchrist op harp en Petros Klampanis aan de staande bas. Aftab houdt het zowel voor zichzelf als voor ons boeiend: dit keer heeft ze gitarist Gyan Riley (zoon van minimalist Terry Riley) en violist Darian Donovan Thomas naar België meegebracht. Arooj Aftab die zingt, het is van het innemendste dat je kan horen, maar tussen de songs begint ze vaak te stand-uppen. Ze meldt dat ze zich van het concert in Antwerpen niets herinnert. En dan toch weer wel: muggen probeerden in haar mond te vliegen en - maar dat zegt ze er in Kortrijk niet bij - ze bestreed die met deodorant.

Quote: ‘Ik hou van Belgisch bier, maar ik mag geen bier drinken voor ik zing, Ik zit dus eigenlijk gewoon te wachten tot het optreden voorbij is en ik me kan bezatten. Ik ben wel blij dat ik om zeven uur optreedt en niet om elf uur.’ En dan volgt ‘Seroor’, en later ‘Last Night’. Voor ‘Sans Loo’ - of voor ‘Mohabbat’, dat kan ook - heet ze ons welkom in songs die een beetje triest en een beetje sexy zijn: ‘Ik hoop dat jullie je ook zo voelen, en bier drinken in mijn plaats.’ Later zal ze iets heel anders zeggen: ’Alle songs gaan over dronken worden en niet goed zijn in de liefde’. Daarna gooit ze rozen in het publiek.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Gilla Band ★★★★½

Gilla Band legt Kortrijk haar wil op, en dingt geen moment naar de gunst van het publiek. Sinds wie of wat is dit het beste kapotte gitaarlawaai? Naast Gilla Band lijken IDLES softies geworden, en zijn Shellac en The Fall schimmen.

Gilla Band doet niet in wensdromen, superkrachten, R&B en naar ‘Blind Getrouwd’ kijken. Sfeer: je mag al blij zijn als je iets uit je systeem krijgt zonder te sentimenteel te worden. Hun nieuwe plaat ‘Most Normal’ is hun beste. Concertopener ‘Pears For Lunch’ is een knap oudje, maar de nieuwkomers ‘Post Ryan’, ’Bin Liner Fashion’, ‘Backwash’ en ‘Eight Fivers’ steken er met kop en schouder boven uit. ‘The Weirds’ begint met ambient-distortion. De magie is: op een podium stappen met bas, drum en gitaar en daar steeds andere nieuwe geluiden uit halen. De man naast me over zanger Dara Kiely: ‘Hij tilt me op. Geniaal.’ Kiely steekt zijn flesje bier de lucht in voor Mimi Parker en gaat verder platen verkopen.

Dry Cleaning ★★★★☆

Moet u weten dat de concertopener in Kortrijk ‘Kwenchy Kups’ heet omdat frontvrouw Florence Shaw als kind een rietje door zo’n drankje stak? Of dat het meteen volgende ‘Gary Ashby’ de naam is van een ontsnapte schildpad? Nee, maar het kan ook geen kwaad. Meer zelfs: Florence Shaw priemt een concert lang haar ogen in die van het publiek, het stelt misschien gerust dat er uit haar hier en daar gewoon wat onzin komt.

Een live-concert vlakt de verschillen tussen oud en nieuw meestal af. Niet bij Dry Cleaning. De harde gitaar hoort bij de songs van ‘New Long Leg’, de nog iets moeilijker vallende songs van het nieuwe ‘Stumpwork’ zijn een pak zachter. een extra-gitarist staat achteraan. Het is een plezier om de drie heel verschillende mannen bezig te zien: gitarist Tom Dowse, bassist Lewis Maynard en drummer Nick Buxton. Florence Shaw is op het podium vaak in zichzelf gekeerd. Of ze probeert zich gewoon op haar lange lappen tekst te concentreren, dat kan ook. Soms staat ze er wat plompverloren of zelfs uitgekerfd bij, soms probeert ze actief uit te breken en komt de groep haar halen.

Er werd het meest gereageerd op ‘The Magic of Meghan’, een song uit de begindagen. Gaat uiteraard over Meghan Markle. De zin ‘Never has one outfit been designed to send so many messages’ is gewoon een Facebook-post over Markle van The Daily Mail.

Maar ik had al gezegd dat je dat niet moést weten. Heel mooi concert en zeer benieuwd naar wat volgt.

Black Country, New Road ★★★½☆

De release van ‘Ants From Up There’, de tweede plaat van Black Country, New Road, viel zowat samen met het bericht dat hun zanger Isaac Wood door mentale problemen uit de groep was gestapt. De groep bleef niet bij de pakken zitten: bassiste Tyler Hyde had nog vier songs liggen, saxofonist Lewis Evans en toetseniste May Kershaw maakten er elk twee. ‘Up Song’ is een straffe opener gezongen door Tyler Hide. ‘The Boy’ is een verhaal in hoofdstukken van May Kershaw. Lewis Evans is meer een crooner. ‘The Wrong Trouwers’ is genoemd naar de beste Wallace en Gromit. Een set vol bokkensprongen, dus. Van ver lijken ze absoute beginners, maar dat klopt niet. Er is nog veel werk, dat wel. De nog altijd heel jonge groep mocht Sonic City 2022 afsluiten, en ze deden dat met Lows ‘Nothing But Heart’: ze hadden er zelfs een koortje voor opgetrommeld.

O. ★★★½☆

O. is een duo uit Londen. Voor fans van Sons Of Kemet en ECHT!, staat erbij. O. is ook een moeilijk te googlen duo: baritonsaxofonist Joe zal er goeie grappen over maken. Tash drumt in een tiental verschillende stijlen: als je denkt dat ze naar dub trekt, belandt ze bij metal. En daarna bij drum ’n bass. Spelplezier, zeg! Kermisgeluidjes! 90 decibel en toch de hele Club gevuld. ‘Weet iemand wat we net gespeeld hebben?’, vraagt Joe, en het blijkt hun versie van ‘Athens, France’ te zijn van Black Country, New Road. Niet onlogisch, dankzij hen staan ze in Kortrijk. Op Spotify vind je niks van O., maar ooit komen ze onze zomer maken.

Indigo Sparke ★★★½☆

Indigo Sparke - die al vriendjes is met The National en Adrianne Lenker van Big Thief - vertelt na song één dat ze 20 minuten eerder nog in een auto zat die tegen 120 mijl per uur naar Kortrijk reed. Ze toont ons ook haar kostbaarste bezit: een akoestische gitaar van een vriend. Ze kon de gitaar kopen, maar heeft dat nog niet kunnen doen. De gitaar heeft in eerste klasse naar Europa mogen reizen, zij bleef in economy class zitten. Sparke laat haar tourmanager mee zingen. Ze krijgt de grote zaal stil. Ze vindt dat de song ‘Blue’ spelen telkens lijkt op een marathon lopen. Goed, dan vergelijken wij haar twee laatste songs van het optreden met een wereld boven de boomgrens. Afsluitende lyric: ‘Everything is simple / everyone is dying’. Olé!

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Special Interest ★★★☆☆

Een geile, kwade, volslanke, zwarte en getatoeëerde dame voorin: ze spuwt water en speeksel op de mensen, ze trapt naar hen, en op de eerste rijen hebben ze dat graag. Uit New-Orleans komt de groep. Schelle en kille new wave uit de kelder. Daarna bonkende beats met feedback erdoorheen. En dan plots wel een echt feestje. Het zal me eigenlijk worst wezen wat die van Special Interest allemaal uitsteken. Ik denk dat ik in vieze frontvrouw Alli Logout vooral een beetje Tina Turner en Betty Davis heb gehoord, en ik ga dat spoor volgen.

GOAT ★★★☆☆

Die van Goat stonden op dezelfde avond als Goat Girl geprogrammeerd: het moet iemands plan zijn geweest en is eindelijk gelukt. Proficiat, Sonic City! Goat wil achter hun maskers - zoals The Residents achter hun oogballen - voor eeuwig en altijd incognito blijven. Goat is gitaren met Goatfuzz, en ze gebruiken ook al wat ze kunnen bemachtigen aan tamboerijnen, shakers, houtblokjes, sambaballen, koeienbellen, handtrommels en panfluiten. Goat klinkt minder bedoelerig dan toen ik hen een jaar of zes geleden zag. Ze hebben geen op band opgenomen wijsheid bij, zijn minder bezig met hun rituelen, en klinken steviger. En ze deden wat een headliner op een vrijdagavond moet doen: de mensen tot bewegen aanzetten en de bieromzet opkrikken.

Lewsberg ★★★☆☆

Het Rotterdamse Lewsberg doet vaak aan songs van The Velvet Underground denken. Als ze in ‘Six Hills’ sneller schakelen, denk ik ook even aan vroege Parquet Courts. In een trage song gaat de zanger de Bill Callahan-kant op. Twee vrouwen doen mee, één aan de minimale percussie, één aan de viool. De gitarist soleert het liefst richting de piepende en krakende rand, en dat deden de Velvets ook graag. Dat met precieze dictie en in perfecte volzinnen wordt aangekondigd dat er platen van Lewberg te koop zijn, is de kers op de taart.

Crows, Crack Cloud, Chantal Acda ★★★☆☆

Waarschijnlijk ook goed voor drie sterren, maar slechts een stuk van het concert gezien: de rechttoe-rechtaan rockers van Crows, het geweldige Crack Cloud (met een drummende zanger, soms klinken ze als The Clash meets Arcade Fire) en Chantal Acda, die in de kleine ruimte upstairs stond met een geweldige band.

Goat Girl ★★½☆☆

Ik herinner me van vroeger mannengroepen met een toetseniste. Things have changed: Goat Girl is vier Londense vrouwen aan de gitaren en de drums en één man aan de toetsen. Alles hangt los bij Goat Girl, maar alles blijft uiteindelijk hangen. Hun zeurderige drie- en (soms) vierstemmigheid werkte lang niet overal, maar wel in ‘Viper Fish’. En ook in ‘Cracker Drool’, ’I Don’t Care (Part 1)’ en ‘Sad Cowboy’. Er was ook tijd voor één korte bindtekst: ‘We houden niet van de Brexit, we willen bij jullie zijn. Maar ja, Tory’s!’

PVA ★★½☆☆

In de Sonic City-folder stond bij festivalopener PVA ‘Friyay!’ en ‘clubben op z’n postpunks’, maar het Londense trio opende vrijdag al om zeven uur. Na een nog mijmerende intro (met gitaar, en geschikt om bijeengepakt naar te staan kijken) volgde ‘Unthethered’, een dansdreun die meer is gemaakt voor onder de stroboscooplichten in een club. In die spagaat zwoegt PVA verder: soms met tinten new wave, soms met een streep acid, soms straf ook, maar met een pauze te veel en een ‘Wauw!’ te weinig.

CAN pt II Ege Bamyasi ★★½☆☆

Ege Bamyasi betekent ‘Egeïsche okra’, het is ook de tweede plaat van de Krautrockers van CAN, die met okra’s in blik op de hoes. ‘Ege Bamyasi’ wordt vijftig dit jaar: daarom coveren Joachim Badenhorst, Oï les Ox, Sergeant, Lennert Jacobs en Milan W. de plaat. Ik wist: als ik door ‘Sing Swan Song’ geraak, zal ik tot bij mijn favoriete Can-song ‘Vitamin C’ willen blijven, en ik ben zelfs blijven luisteren tot ‘I’m So Green’ en afsluiter ‘Spoon’. Via omwegen die ik niet ken zijn ze daar geraakt.

Los Bitchos ★★☆☆☆

Anatolische seventiesrock? Ja, graag. Maar de twee kerstsingles die ze hebben gespeeld: nee, bedankt.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Use Knife ★★☆☆☆

Stef Heeren en Kwinten Mordijck zijn van Kiss The Anus Of A Black Cat. Ze komen met de sound van de hoogdagen van Front 242. Saif Al-Qaissy van Babylon Trio levert Arabische stemmen, percussie en preken. Ze staan gedrieën achter gedesignde doorkijkgordijnen en zijn te veel een eighties-kopie.

KOKOKO! ★★☆☆☆

Op Couleur Café 2017 heb ik deze groep uit de Democratische Republiek Congo nog gezien met een man of vijf die op harde plastic flessen trommelden, van een leeg blik melkpoeder een klankkast van de gitaar maakten en van een plank en één kabel een bas. Nu zijn ze herleid tot twee man, en klinken ze te gestroomlijnd.

Panda Bear & Sonic Boom ★★☆☆☆

Sonic Boom van The Spacemen 3 stuurde samples van The Platters, Eddie Cochran, The Troggs en The Everly Brothers naar Panda Bear van Animal Collective. Panda Bear zingt mooi, hij had een Beach Boy kunnen zijn. Supersonische Knalman heeft live de beste handclaps en laat de songs in mekaar vloeien. Ik zie dit duo eerder ideeën hebben om popkwissen boeiend te houden dan een treffelijk concert spelen.

Wu-Lu ★½☆☆☆

Miles Romans-Hopcraft en groep meanderen wat aan, zelfs de woede-uitval ‘Broken homes’ zakt in mekaar terwijl we erbij staan. En de chille gitaargeluiden blijven maar komen. Wu-Lu zegt ondertussen heel de tijd - en steeds letterlijker - dat hij energie gaat brengen. ‘Pas maar op’, zegt hij. ‘En zijn jullie daar wel klaar voor?’ Zijn drummer wil ook vooruit. Romans-Hopcraft wordt kwaad, ik vermoed op zichzelf. Oké, het beestig goeie ‘South’ moest nog komen, maar je set opbouwen, daar gaat het ook om.

Billy Nomates ★☆☆☆☆

Als Billy Nomates haar laptop aanklikt, is ze meteen een maniac on the dance floor. Halfweg de set moet ze even een slokje water drinken en is ze buiten adem. Logisch! Er is geen uitweg meer voor Billy Nomates. Eén stap ouder en verder en ze begint te aerobiccen als Jane Fonda. Daarom: zoek een band. Een bassist volstaat misschien al.

Divide And Dissolve ★☆☆☆☆

Ik wilde Sylvie Nehill met haar kleine drumstel in duel horen gaan met Takiaya Reed (met haar giga-versterkers en reuze-pedaalbord). Maar Sylvie Nehill werd om god weet welke reden vervangen door een mannelijke sportkotdrummer.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234