null Beeld

Humo gidst

Dikke liefde, de jaren 60 in 2022 en één keutel van een plaat: de albums van de week

Jasper Van LoyMark CoenenSid Meuris en Joshua Migneau

Lizzo - Special ★★★★☆

Dat ze mooier zou zijn met een paar kilootjes minder, kreeg Melissa ‘Lizzo’ Jefferson een jaar of acht geleden van haar lief te horen. Niet veel later was hij haar ex-lief en haalde zij haar gram met ‘Big Grrrl Small World’, een plaat die de blauwdruk vormde van waar Lizzo vandaag voor staat: zelfliefde en zusterschap, wars van afkeurende blikken. Muzikaal schoof ze op van rap naar pop, en met de hits ‘Truth Hurts’ en ‘Juice’ klopte ze drie jaar geleden hard op de deur van de mainstream.

Met haar nieuwe plaat ‘Special’ stampt Lizzo vanaf het eerste nummer alle poorten open. ‘I know you see me comin’ ’cause I’m thick’, zingt Lizzo in ‘The Sign’, een anthem waar ik heel snel een drum-’n-bassremix van wil. Voor ‘Grrrls’ leende ze stuff van de Beastie Boys en betaalde ze hen met een dikke interest terug. In die song vraagt ze waar haar meiden zijn. ‘Hier!’ knikt mijn bebaarde kin geestdriftig. ‘Break Up Twice’ gaat slim aan de haal met ‘Doo Wop (That Thing)’ van Lauryn Hill.

Ik zal u niet scheef bekijken als u deze plaat na één luisterbeurt weggooit, aangezien Lizzo het soort ongegeneerde poptimisme brengt dat in deze kolommen zelden voorkomt. Haar boodschap is geboetseerd voor de massa, en haar beste tekstregels schrijft ze voor TikTok. Maar om het met José De Cauwer te zeggen: wie mee is, is méé. Dan gutsen de glitters uit uw oren en flaneert u vingerknippend over de Meir als de Nile Rodgers van de kantoormeute. Zelf begroet ik het fronsende hoofd in de spiegel sinds kort met: ‘Is it your birthday, girl? Cause you looking like a present.’ Een verbetering van de levenskwaliteit, het moet gezegd.

Rolling Stone vergeleek de nieuwe Lizzo met ‘Lemonade’ van Beyoncé. Tussen twee trotse, zwarte vrouwen die loutering vinden, is het verband snel gelegd, maar dat is een héél groot compliment. Daarvoor ging sterproducer Max Martin, de man achter bijna alle pophits tussen Britney Spears en de laatste Måneskin, toch iets te enthousiast met de vijl over ‘2 Be Loved’ en ‘Special’. In die nummers vat Lizzo wel haar levenservaring samen in snedige zinnen én reikt ze qua relevantie naar Queen B: ‘Fame is pretty new, but I’ve been used to people judgin’ me’.Geen ex-vriend of seksist houdt Lizzo vandaag tegen om het volle pond te geven aan wie haar tot de laatste gram bemint. Wie mee haar onzekerheden omarmt en de vette knipogen apprecieert, zal altijd een schaterende ‘I love you, bitch!’ krijgen. Vreugde is een daad van verzet, leerde ik van Idles, of om het met een recent tv-programma te zeggen: da’s pas dikke liefde. (jvl)

Maggie Rogers - Surrender ★★★½☆

Ze groeide op in Maryland, op een boerderij, speelde in haar jeugd alleen harp en banjo en wist niets van popmuziek. Tot ze een liedje schreef, ‘Alaska’, dat toevallig door Pharrell Williams op een masterclass voor muziekstudenten de hemel in werd geprezen, en kijk: haar muziekboot was vertrokken. Soms moet een mens geluk hebben, en dat had Maggie Rogers. Maar ze is gewoon een groot talent dat er ook zonder de hulp van Williams geraakt zou zijn. Haar muziek en teksten doen meer dan eens denken aan de grote en goddelijke Taylor Swift, al zitten er in haar stem eerder sporen van – hou u vast – een jonge Joni Mitchell: dezelfde gedrevenheid, dezelfde tristesse ook. Een oude ziel die huist in het lichaam van een vrouw van amper 28, maar die klinkt alsof ze al veel heeft meegemaakt. Alleen de productie had in sommige nummers minder dramatisch gemogen. Al ben je een kniesoor als je daar te veel op let. (mc)

Leikeli47 - ‘Shape Up’ ★★★½☆

Eindelijk dropt Leikeli47 deel drie van haar ‘Beauty Trilogy’, over de positieve kanten (transitie) én de schaduwzijde (oppervlakkigheid) van de beauty parlour-obsessie van zwarte vrouwen. Zelf komt de rapster uit Brooklyn nooit buiten zonder bivakmuts of masker op de snoet – lang vóór de coronapandemie was ze al een trendsetter – wegens haar extreme verlegenheid. Ze heeft veel gemeen met undergroundrapsters als Jean Grae, maar noemt Missy Elliott als grote voorbeeld. ‘Shape Up’ staat tjokvol hardcorehiphop, waarop ze droge boom baps afwisselt met dancebeats, waarover ze haar hamerende vocals drapeert. De flow wordt nu en dan onderbroken door iets te melige tracks, maar uppercuts als ‘New Money’ en het lekker drammerige ‘Carry Anne’ maken de dienst uit. Haar speelse kantje toont ze in de single ‘LL Cool J’, terwijl de strijdbare boodschap van ‘BITM’ zowel over BLM als lgbtq+ kan gaan. (sm)

Ty Segall - ‘Hello, hi’ ★★★½☆

Geen kwaad woord willen wij horen over Ty Segall. En geen slecht ook. Dat komt omdat hij één van de weinige weirdo’s is die zijn fans bij elke nieuwe plaat verblijdt met betere songs dan er op zijn vorige stonden. Wie de jaren 60 niet heeft meegemaakt, maar wel wil weten hoe die in 2022 zouden klinken: Ty is uw man. Sinds 2008 brengt hij zowat elk jaar een nieuw kleinood uit: de ene keer potige knallers met powerakkoorden, de andere keer slaperige fijnzinnigheid, opgenomen in een studio walmend van de wierook. Denk aan een soort ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ voor slackers met vele hoeken af. Ook deze plaat is zo: moeiteloos meezingbare glamfolk wordt afgewisseld met hoekige hijgers uit het grote Marc Bolan-songbook. Moge hij nog honderd jaar aan een stuk elk jaar zo’n plaat uitbrengen. (mc)

Steve Lacy - ‘Gemini Rights’ ★★★☆☆

‘Je inspireert me,’ schreef Kanye West op de Instagrampagina van Steve Lacy. De 24-jarige knul uit Compton heeft al een indrukwekkend traject afgelegd: gitarist van The Internet, producer van Kendrick Lamar en Solange, te gast bij Vampire Weekend en Tyler, the Creator. Op zijn tweede soloplaat ‘Gemini Rights’ schakelt hij moeiteloos tussen een tiental genres, van r&b over seventiessoul tot bossanova. Hij zingt over mislukte relaties met jongens en meisjes, maar de muziek klinkt als een hedonistische roes, verfijnd en gestroomlijnd. ‘Gemini Rights’ kampt alleen met een tekort aan memorabele hooks. Uitzondering: de heerlijke hangmatmelancholie van ‘Bad Habit’. (jmi)

The Kooks - ‘10 Tracks to Echo in the Dark’ ★☆☆☆☆

The Kooks wisten in 2006 te scoren met lieflijke gitaarpopliedjes en stonden daarna voor een dilemma: de succesformule herhalen of iets nieuws proberen? Tot hun vijfde plaat, ‘Let’s Go Sunshine’ (2018), gingen ze voor aardig en voorspelbaar, maar nu luidt het codewoord ‘bagger’. Op ‘10 Tracks to Echo in the Dark’ gaan ze Bastille en de latere Coldplay achterna: holle dancepop met pompende synthesizers, kinderlijke melodieën en domme lyrics. ‘Beautiful World’ klinkt als Ibiza, in ‘Cold Heart’ moedigt Luke Pritchard u zelfs aan om uw moneymaker te shaken. Een keutel van een plaat.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234